ਜਦੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਸ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਗਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਵਰ ਤੁਸੀਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚ ਹੋਵੇ। ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਅਵਤਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸੀ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਇਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾਵੇਗੀ।” ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਗੋਆਲੇ ਭੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅੱਗੇ ਲਜਜਤ ਸੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ, ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ?” ਇਹ ਗਲਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਗਾਇਤਰੀ, ਜੋ ਅਭੀਰਾ ਕੁੜੀ ਸੀ, ਬੋਲ ਪਈ। ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਖਦੀ, “ਮਾਂ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਆ ਗਈ ਹਾਂ।” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਦਿ-ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ। ਹੁਣ ਨਾ ਮੈਨੂੰ, ਨਾ ਮੇਰੇ ਪਿਓ-ਮਾਂ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਰਹੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, “ਮੇਰੀਆਂ ਸਹੇਲੀਆਂ, ਭੈਣਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ ਦੇਣਾ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।” ਜਦ ਸਭ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਗਾਇਤਰੀ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਯਜਨਾ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਸਾਨੂੰ ਜੋ ਵਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦਿਓ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨਚਾਹੇ ਵਰ ਬਖ਼ਸ਼ੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਗਾਇਤਰੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਧਰਮਵਤੀ ਗਾਇਤਰੀ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਯਜਨਾ ਸੌ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਦਿਵਿਆ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਚੱਲੀ। ਉਹ ਸਮੇਂ, ਕਪਾਰਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਯਜਨਾ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਣ ਆਏ। ਉਹ ਪੰਜ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਖੋਪੜੀ ਲੈ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਲਾਹਣਾ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਪਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੱਸ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਪਿਤਰ-ਯਜਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ…” ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ ਫਿਰ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਵੀਂ।” ਕਪਾਰਧਾਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਠੀਕ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਪਿੱਛੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਖੋਪੜੀ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਚਾਲ ਦੇਖ ਕੇ, ਇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਖੋਪੜੀ ਜਮੀਨ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਲਈ।” ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਪੁਰਖ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਦ ਕਪਾਰਧਾਰੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇੱਥੇ ਖੋਪੜੀ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੁਣ ਹਵਨ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ? ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਖੋਪੜੀਆਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹਨ।” ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਇਹ ਖੋਪੜੀ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।” ਉਹ ਖੋਪੜੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਥੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਆ ਗਈ। ਫੇਰ ਦੂਜੀ, ਤੀਜੀ, ਵੀਹ, ਤੀਹ — ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਚਲਿਆ। ਪੰਜਾਹ, ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ — ਖੋਪੜੀਆਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਕਪਾਰਧਾਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀ, ਤਾਂ ਹਰਾ (ਸ਼ਿਵ) ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਯਜਨਾ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਖੋਪੜੀ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੋ, ਸਵਿਸ਼ਟਕ੍ਰਿਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੇਰਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ।” ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ।” ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਖੋਪੜੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਿਤਾਮਹਾ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਕੋਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਵਰ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵਰ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਦਿੱਠਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਜਦ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਖੀ, ਪਿਤਾਮਹਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਠੀਕ ਹੈ,” ਤੇ ਫਿਰ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲੱਗੇ। ਜਦ ਉਹ ਮਨਵੰਤਰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਜੋ ਚਾਰੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਉਸੇ ਪਾਗਲ ਦੀ ਵੈਸ਼ ਭੇਖ ਵਿੱਚ, ਯਜਨਾ ਅੱਗੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਹੱਸਣ ਲੱਗੇ, ਕੁਝ ਉਲਾਹਣੇ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਾਗਲ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਸੁੱਟੀ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਢੇਲੇ ਤੇ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਕੁਝ ਤਪਸਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲੈ ਆਏ। ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤਾਵਾ ਕਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ? ਇੱਥੇ ਖੱਬੇ ਮਾਰਗ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਇਆ ਹੈਂ?