ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਧਰਮ-ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੋਈ ਕਹਿੰਦੀ, “ਕਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਿ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ? ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਛਾ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ।” ਉਹ ਆਗੇ ਕਹਿੰਦੀ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਾਂਗੀ; ਜੇ ਉਹ ਰਾਜੀ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਿੰਦੇ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੌਂਪ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?” ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, “ਧਰਮ ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੱਕਰ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ! ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਸੁੰਦਰ ਤੇਜ ਵਾਲੀ। ਇਹ ਗਵਾਲਨ ਕੁੜੀ, ਗਾਂ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਬੜੀ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।” ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਪਰਫੁੱਲਤ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨੂੰ ਕਮਲਾ (ਲਕਸ਼ਮੀ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉੰਗਲੀਆਂ ਲਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸਦੇ ਪੱਟੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੁੰਡਾਂ ਵਰਗੇ, ਉਸਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਕਮਲਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਮੰਨਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਨ ਵਲ ਖਿੱਚ ਹੋਈ। ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ, “ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਔਰਤ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਵਲੋਂ ਲਿਆਈ ਗਈ ਹਾਂ, ਉਸਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਆ ਗਈ ਹਾਂ; ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਲੈਂਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜੇ ਮੈਂ ਰੱਦ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਲਾਜ਼ ਅਤੇ ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਪਰ ਜਿਸ ਔਰਤ ਉੱਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਧਨਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਔਰਤ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਸੰਦੇਹ ਦੇ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਲਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਰਾਜਮਾਨ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਹੀ ਕੇਂਦਰਿਤ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸ੍ਮਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੁਖ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਤਾ ਵਲੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਰੱਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ— ਤਾਂ ਦੁਖ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਂ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਚਮਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਮਲ ਦੀ ਚਮਕ, ਉਸਦੇ ਸੀਨੇ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਜਦ ਮੈਂ ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਸਪর্শ ਅਤੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਹਾਲਾਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੇਮ ਵਲੋਂ ਲੁੱਟੇ ਗਏ ਹੋ—ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਜਿਸਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਪਿਛੇ ਛੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦਿੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਨੇ ਮੇਰਾ ਮਨ, ਮੇਰਾ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਅਸਤਿਤਵ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਚੱਕ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ—ਚੰਦ, ਜੋ ਖਰਗੋਸ਼ ਵਲੋਂ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਐਸੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰੂਪ ਲਈ ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਕਦੇ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਕਮਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਜਲ ਦੀ ਸਾਂਕ ਹੀ ਉਸਦੇ ਸਾਂਕ-ਵਰਗੇ ਕੰਨ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਕੋਰਲ ਵੀ ਉਸਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹੋਠ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਸੈਂਕੜੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਵਾਲਨ ਕੁੜੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹਰਿ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਲਈ ਬੋਲਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਧਨਿਆ ਦੇਵੀ ਗਾਯਤਰੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!” ਜਦ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲੈ ਲੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਇਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ, ਅਤੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।” “ਇਸਦਾ ਹੱਥ ਅੱਜ ਫੜ ਲੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਬਿਨਾ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ;” ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਿਤਾਮਹ, ਨੇ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮੁੱਖ ਯਾਜਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ; ਇਸਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵਸਾ ਦੇ।” ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਹਿਰਨ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਲਿਨਨ ਦੇ ਘੂੰਘਟ ਵਿਚ ਸੀ, ਯਾਜਕਾਂ ਵਲੋਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਲਿਆਈ ਗਈ। ਉਦੁੰਬਰਾ ਦੀ ਲੱਕੜੀ ਦੀ ਲਾਠੀ ਅਤੇ ਹਿਰਨ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਰਧਾਰਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਯਜਨਾ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਖੇ ਹਜ਼ਾਰ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ? ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ?” “ਗਾਯਤਰੀ, ਆਭੀਰਾ ਦੀ ਧੀ, ਉੱਥੇ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਕੇ ਕੀ ਕਰਦੀ ਸੀ? ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਕੀ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਮੁਨਿ?” “ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੀਤੀ, ਆਭੀਰਾਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ, ਦੱਸੋ; ਮੈਂ ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।” ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਚੰਭੇ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਉਸ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਹੋਏ; ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।” ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਕੀਤਾ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਆ ਕੇ; ਦੇਵ ਨੇ ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਸਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਹਾਇਕ ਭੂਮਿਕਾ ਵਿਚ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਗਵਾਲਾ-ਲੜਕੇ, ਗਵਾਲਨ ਕੁੜੀ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮੰਨਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਵਾਲਨ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਕਮਰ-ਬੈਲਟ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸੀਮਾ ’ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ— ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪੁੱਤਰ!” ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, “ਹੇ ਧੀ!”; ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੇ, “ਹੇ ਭੈਣ!” ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੇ, “ਹੇ ਮਿੱਤਰ!” “ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਲਿਆਇਆ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਲਾਲ ਲੱਕੜ ਵਾਲੀ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ? ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਹਟਾਈ, ਤੇ ਕੌਣ ਤੇਨੂੰ ਉਨ ਦੀ ਚਾਦਰ ਪਹਿਨਾਈ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਗਵਾਲਨ ਕੁੜੀ, ਗਾਯਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ ਵਿਚ, ਧਰਮ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਸਮਰਪਣ ਵਿਚ, ਸਮੁੱਚੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ।