ਇਸ ਵਾਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਰੁੰਧਤੀ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅਤਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਨਸੂਯਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਪਰ ਕਈ ਵਧੂਆਂ, ਧੀਆਂ, ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਭੈਣਾਂ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਉਥੇ ਕਾਫੀ ਦੇਰ ਤੋਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕੋ।" ਉਹ ਆਗਾਹ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਆ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੋਈ ਆਏਗੀ। ਫਿਰ, ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉੱਤਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ ਅਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਚਿੰਤਤ ਸੀ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਜਦ ਤਕ ਮੇਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ।" ਉਸਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਹੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੁਝ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਲਦੀ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਲੈ ਆਓ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਕਿਸੇ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਤਕ, ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਾ ਲਿਆਓ; ਯਜਨਾ ਮੁਕਣ ਉਪਰੰਤ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮੁੜ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇੰਦਰ ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਅਭੀਰਾ ਕੁੜੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ, ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਅਤੇ ਨਿਆਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਨ ਉਹ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਨ ਗੰਧਰਵੀ, ਨ ਅਸੁਰੀ, ਨ ਨਾਗਿਨ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਐਸੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਰੂਪ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਰ ਅਸਾਧਾਰਣ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਕੁੜੀ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਖੁਦ ਸੋਭਾ ਲੈ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਇਹ ਕੁੜੀ ਕੂੰਵਾਰੀ ਹੋਵੇ!" ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਨੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ। ਜੇ ਇਹ ਰਮਣੀ ਇਛਾਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਯਤਨ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਮਲ ਅਤੇ ਮੂੰਗੇ ਵਰਗੀ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਾਲ, ਗਲ੍ਹਾ ਅਤੇ ਹੋਠ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਦਿਲ 'ਚ ਇਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਤੀਖੀਆਂ ਚਮਕ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਕਿ ਵਿਧਾਤਾ ਨੇ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਰੂਪ ਬਣਾਇਆ, ਜਦ ਉਹਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਛਾਤੀ ਦੇ ਉਭਾਰੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੋਠਾਂ 'ਚ ਕਾਮਨਾ ਦੀ ਲਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹਲਕੇ ਵੰਕੜ ਵਾਲ ਵੀ ਮੋਹਕ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੀ ਖ਼ੂਬਸੂਰਤੀ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਕਮੀ ਵੀ ਗੁਣ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕੰਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕੰਨ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਬਣ ਗਏ। ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਤਾਂ ਕੰਨ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਨਾ ਅੰਜਨ ਦੀ। ਇੰਦਰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕੁੜੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਦਰਤੀ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹਰ ਰੂਪ ਸੋਭਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਚ, ਇਹ ਸੋਭਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਆਈ ਹੈ; ਇਹ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਦੀ ਸੀਮਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਿਧਾਤਾ ਨੇ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਮਿੱਟ ਗਈ। ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨੇ ਦੇਵ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਪਰ ਐਸੀ ਸੋਭਾ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਧਾਤਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇੰਦਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਿਹੜੇ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਂ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ? ਦੱਸ, ਤੂੰ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਕਿਉਂ ਖੜੀ ਹੈਂ?" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਏ ਗਹਿਣੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਦੇਵੀ, ਗੰਧਰਵੀ, ਅਸੁਰੀ, ਨਾਗਿਨ ਜਾਂ ਕਿਨਰੀ ਵਿੱਚ ਐਸੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਉਹ ਮੁੜ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕੁੜੀ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੰਬਦੀ ਅਤੇ ਲਜਜਾਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਗਵਾਲਣ ਕੁੜੀ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਮੱਖਣ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਛਾਂਚ ਵੇਚ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਉਹ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਦਹੀਂ, ਛਾਂਚ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਲੈ ਲਵੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੀ ਹੈ, "ਪਿਤਾ ਜੀ! ਮਾਤਾ ਜੀ! ਭਰਾ ਜੀ! ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕੰਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਦੇ ਦੇਣਗੇ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ।