ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਕਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪ ਇਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਰਬਾਨ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਜਾਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਅਧਿਕਾਰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਸੋਮ, ਜੋ ਸੋਮਰਸ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਿਅਸਥਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਆਦਰਨੀਯਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਰਯਾਦਾ ਵਾਲੀ ਘਰਵਾਲੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ ਪੁਜਾਰੀ ਵੱਲੋਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ: "ਮਾਂ, ਜਲਦੀ ਆਓ।" ਜਦ ਉਤਸਰਗ ਦੀ ਘੜੀ ਆਈ, ਸਾਰੇ ਅੱਗਾਂ ਪ੍ਰਜੱਲਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਆਪਣੇ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਸਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੀ। ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸਜਾਵਟ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਜਾਂ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਏ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਮੈਂ ਬਰਤਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਧੋਏ, ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਆਈ।" ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਯਮ ਦੀ ਧੂੰਮਰੋਣਾ, ਵਰੁਣ ਦੀ ਵਰੁਣੀ, ਵਾਯੂ ਦੀ ਗੌਰੀ ਅਤੇ ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰਿੱਧਿ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪ੍ਰਿਆ ਗੌਰੀ, ਮੈਧਾ, ਸ਼ਰੱਧਾ, ਵਿਭੂਤੀ, ਅਨਸੂਯਾ, ਧ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਖ਼ਮਾ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹਨ। ਪਰ ਗੰਗਾ, ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ; ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ, ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਰੋਹਣੀ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਹਨ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਰੁੰਧਤੀ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ, ਅਤਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਨਸੂਯਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਪਰ, ਵਿਆਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਧੀਆਂ, ਸਖੀਆਂ ਅਤੇ ਭੈਣਾਂ ਹਜੇ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ। "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾ ਆ ਜਾਣ। ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸੋ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕੋ। ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਪੁਜਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਘਰੇਲੂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਧਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਲਓ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇੰਦਰ, ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਲਿਆਓ। ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਕੋਈ ਇਸਤ੍ਰੀ ਲਿਆਓ। ਜਦ ਤੱਕ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਾ ਟਿਕਾਵੋ; ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇੰਦਰ, ਇਹ ਆਖਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਉਸਨੇ ਵੇਖੀਆਂ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀਆਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਭੀਰਾ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਨੱਕ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਅਤੁਟ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਨਾ ਗੰਧਰਵੀ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਨਾ ਹੀ ਨਾਗਿਨ। ਐਸਾ ਰੂਪ, ਐਸਾ ਸੋਹਣਾ ਨਾਰੀ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ, ਲਚਕੀਲੀ, ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਣਵੱਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਇੱਕਠੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ; ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਚਾਰਮ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਕਾਸ਼ ਇਹ ਕੁੜੀ ਅਜੇ ਵੀ ਕੁਆਰੀ ਹੋਵੇ।" ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ; ਇਹ ਨਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਿਹਨਤ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਵੇਗੀ।" ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਅਤੇ ਲਾਲ ਮੂੰਗੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗੀਨ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਸੀ, ਵਾਲ, ਗਲ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਠ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਰਚਨਾ ਕਰਤਾਰ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਦਕਿ ਇਸਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਹਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਤਾਰ ਦੀ ਹੀ ਕਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਲਾ ਦਾ ਮਾਰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ।" ਉਸਦੇ ਉੱਚੇ ਉੱਚੇ ਸਤਨ, ਹੋਠਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨ ਹਿਲੇ? ਭਾਵੇਂ ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਥੋੜ੍ਹੇ ਵਕਰੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਔਗੁਣ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਗੁਣ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ, ਕੰਨਾਂ ਵੱਲ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਚੇਤਨਾ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਅੱਖਾਂ ਹੀ ਕੰਨਾਂ ਲਈ ਗਹਣੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੰਨ ਅੱਖਾਂ ਲਈ। ਇੱਥੇ ਕੁੰਡਲ ਜਾਂ ਕਾਜਲ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਤਿਰਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੰਡੀਆਂ ਜਾਣ। ਇੱਥੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਦੇ ਵਾਹਕ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਹਰ ਰੂਪਾਂਤਰ, ਕੁਦਰਤੀ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਅਨੇਕਾਂ ਪਲਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਵੇਖੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੌਸਲਿਆ ਦੀ ਸੀਮਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਤਾਰ ਨੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਹੈ।" ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਕਰਤਾਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿੱਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਉਂ ਨਵਾਂ ਸੋਨਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਖਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਕਮਲ ਪੱਤੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ। ਇੰਦਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਦੇਵ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਈ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਪਰ ਐਸਾ ਰੂਪ, ਐਸਾ ਸੁੰਦਰਤਾ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।