ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਸਭ ਯਾਜਕ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਵੱਲੋਂ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਗਏ। ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਕੰਗਣ ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਮੁਕੁਟ ਸਨ। ਚਾਰ, ਫਿਰ ਦੋ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੱਸ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੱਲ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਯਾਜਕ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਸਭ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਥੇ ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦਾ ਮੁੰਡਨ ਕਰਵਾਇਆ ਜਾਵੇ।" ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜੋੜੇ ਲਈ ਨਵੀਂ ਲਿੰਨ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਿਅੰਜਨ ਬਣਾਏ—ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਵਾਫ਼ਾਦਾਰੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਾ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਨਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ "ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਾਟ" ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਦੇ ਚਰਨ ਸੇਵੀ ਹੋਣ: ਪੈਰ ਧੋਣ, ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮੇਟਣਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਥੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ। ਫਿਰ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੌਥੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਸੇਵਾ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਰਬਾਨ, ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਜਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਧਨ ਦਾ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਅਧਿਕਾਰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਅਤੇ ਸੋਮ, ਜੋ ਸੋਮਰਸ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਿਹੜਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਾਣਯੋਗ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਸੀ, ਹੋਮ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ, "ਆਓ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਲਦੀ ਆਓ।" ਉਦੋਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਸਮੇਂ ਸਾਰੇ ਅੱਗਾਂ ਜਗਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰੇਲੂ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਦੇਰੀ ਕਰ ਗਈ, ਆਪਣੀ ਨਾਰੀ-ਸਭਾ ਕਰਕੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਾ ਆ ਸਕੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਥੇ ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਜਾਂ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਏ ਹਨ। ਨਾ ਹੀ ਇਥੇ ਕਿਸੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਧੋਇਆ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਆਈ।" "ਸ੍ਵਾਹਾ ਅੱਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਧੂਮਰੋਣਾ ਯਮ ਦੀ, ਵਰੁਣੀ ਵਰੁਣ ਦੀ, ਗੌਰੀ ਵਾਯੂ ਦੀ, ਅਤੇ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਵੀ। ਰਿਧਿ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਗੌਰੀ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ; ਮੇਧਾ, ਸ਼ਰਧਾ, ਵਿਭੂਤੀ, ਅਨਸੂਯਾ, ਧ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਖ਼ਮਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।" "ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੁੜੀਆਂ; ਇੰਦਰਾਣੀ, ਚੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਅਤੇ ਰੋਹਣੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਿਅ, ਵੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਹਨ। ਅਰੁੰਧਤੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ; ਅਨਸੂਯਾ, ਅਤ੍ਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਨ।" "ਦੁਲਹਣਾਂ, ਧੀਆਂ, ਸਖੀਆਂ ਅਤੇ ਭੈਣਾਂ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਬਹੁਤੀਆਂ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਆਈਆਂ। ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤਦ ਤੱਕ ਇਕੱਲੀ ਨਹੀਂ ਆਵਾਂਗੀ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ; ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।" "ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨਾਲ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ। ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਦੋਵੇਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਹੋਮ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਘਰੇਲੂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਚਿੰਤਤ, ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਜਦ ਤੱਕ ਮੇਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਕਰੋ, ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੁਝ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਲਦੀ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਲਿਆਉ।" "ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਕੋਈ ਇਸਤ੍ਰੀ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਨਿਰਣਯ ਕਰੋ।" "ਯਜਨਾ ਦੇ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੱਕ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਾ ਲਿਆਉ; ਰਸਮ ਮੁਕਣ ਉਪਰੰਤ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇੰਦਰ, ਇਹ ਹੁਕਮ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਪਰ ਜੋ ਵੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਭੀਰਾ ਕੁੜੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਨੱਕ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਨਾ ਉਹ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਨਾ ਗੰਧਰਵੀ, ਨਾ ਅਸੁਰੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਾਗਿਨੀ। ਉਸ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਬੜੀ ਹੀ ਮਨੋਹਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਰ ਅਲੌਕਿਕ ਲਾਭ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਕਾਸ਼ ਇਹ ਕੁੜੀ ਕੁਆਰੀ ਹੋਵੇ।" "ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਮਹਿਲਾ-ਮਣੀ ਪਿਤਾਮਹ ਲਈ ਹੀ ਹੈ।" "ਜੇ ਇਹ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਯਤਨ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ।" ਉਹ ਨੀਲੇ ਬੱਦਲ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਕਮਲ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਲਾਲੀ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਸੀ, ਵਾਲ, ਗਲ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਠ—all ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਸਰਜਨਹਾਰ ਨੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈ, ਜਦਕਿ ਇਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਦੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ?" "ਜੇ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਲਾ ਦਾ ਮਾਰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਉੱਚੇ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਅੰਗ, ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।