ਜਦੋਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣੇ, ਉਹ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਕਿ, "ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਪੀ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਭਯੰਕਰ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਗਰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੀਖ ਕੇ ਬੋਲੇ, "ਰੁਕ, ਰੁਕ!" ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਦੁਸਟ ਦੈਤ, ਮੇਰੀ ਬਾਂਹ ਵੱਲ ਦੇਖ।" ਫਿਰ, ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਪਾਪੀ ਦੈਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਦੈਵੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਗਏ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਥੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਦੈਤ ਸੀ ਜੋ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ; ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਇਆ। ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਹੱਥੋਂ-ਹੱਥ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲੀ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੈਤ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਦਰੀਕਾਸ਼੍ਰਮ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸਿੰਘਾਵਤੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਸੁੱਤੇ ਸਨ। ਇਹ ਗੁਫਾ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕੋ ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਹੈ। ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੈਤ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਦੈਤ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਲਈ ਭਯੰਕਰ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ! ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਦੈਵੀ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜੋਤ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੁਰਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਮੁਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਸਭ ਜੁੱਧ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਦੈਤ ਮੁਰਾ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਦੈਤ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਅਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਦুশਮਣ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ?" ਫਿਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਬੋਲੀ, "ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਦੇਵਤਾ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—ਇਹ ਸਭ ਹਾਰੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮੁਰਾ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।" ਉਹ ਬੋਲੀ, "ਜੇਕਰ ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਕਿਵੇਂ ਮਰ ਸਕਿਆ?" ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ।" ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਦੱਸੋ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੈ? ਜੇਕਰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਰੂਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਰ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ। ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਰ ਦਿਓ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਮਵਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਰ ਜਰੂਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਚਾਰੋਂ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਇਹੀ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ। ਜੋ ਉਪਵਾਸ, ਜਾਗਰਣ ਜਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦਿਓ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਂਗੀ, ਇਹ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਯੁੱਗਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣਗੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਤੀਜੀ, ਅੱਠਵੀਂ, ਨੌਵੀਂ ਅਤੇ ਚੌਦਵੀਂ ਤਿਥੀਆਂ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ—ਇਹ ਤਿਥੀ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਤਿੰਨ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। "ਤੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮੰਗਲਮਈ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਹੈ; ਇਹ ਨਾ ਚੰਨਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਨਾ ਹਨੇਰੀ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਸਭ ਵਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਭੇਦ ਨਾ ਕਰਨ। ਦਿਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ—" "ਇੱਕ ਤਿਥੀ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਗਿਆਰਵੀਂ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੇਰਵੀਂ ਅੰਤ 'ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਵਿਚਕਾਰ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਛੁੰਹਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਦਿਨ, ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਇਕਾਦਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਗਈ।