ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ گردਨ 'ਤੇ ਲਪਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਤੋਂ ਅਗਨਿ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚੰਦਨੁਮਾ ਚੰਦ ਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਚੰਦ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਮਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਸਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੋਗ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਦੇਸ਼, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੱਖੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ; ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਰੰਭ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਉੱਤਮ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਰਚਨਹਾਰ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਾਂ"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਾਦ ਕਰਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਨਾ ਭੋਗੀਆਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ, ਧਨ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸੇਵਕ ਪ੍ਰकट ਹੋਇਆ—ਉਹ ਤਿੰਨ ਮੂੰਹ, ਤਿੰਨ ਲੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਪੂਛਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਡਾ, ਪੀਲੇ-ਕੇਸਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ "ਕੀਰਤਿਮੁਖ" ਨਾਮ ਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਡਰ ਕਰ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਜਿੰਦ ਰਹਿਤ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਕੀਰਤਿਮੁਖ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾ।" ਪਰ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਸੇਵਕ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਵੀ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਕੋਈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਪਰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਤਦ ਕੀਰਤਿਮੁਖ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾ ਲਿਆ। ਅਤਿ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਹਰ ਥਾਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਦਿੱਲੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਦਿਲਾਸ਼ਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ; ਜੇ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਆਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਵੰਜਾ ਹੋਵੇ—" "ਉਹ ਜਲਦੀ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ," ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕੀਰਤਿਮੁਖ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਭਵ, ਤੁਹਾਡੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਕਿਵੇਂ ਛੂਹ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਵ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਹੋ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ?" "ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਪਰ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਿਖਾਰੀ ਵਜੋਂ ਕਿਵੇਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਸੁੰਦਰ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ।" "ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਲੰਬੋਦਰ ਨਾਲ, ਭਿਖਾ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਦਾ ਘਰ-ਘਰ ਭਿਖਾ ਮੰਗਦੇ ਫਿਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਹੂ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ; ਪਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਤੂੰ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਭੈੜਾ ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੇ, ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਧਾਰਕ।" "ਤੂੰ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸਧਾਰਨਤਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਨੰਦੀ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੀ ਭਾਵ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਨਾਲ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਨੰਦੀ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ; ਫਿਰ, ਜਾਲੰਧਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਦੀ ਮੋਹਕ ਮੂਰਤੀ ਬਾਰੇ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਚੱਕਰ ਵੇਰਵੇ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਾਰਾਇਣ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸੇਵਕ ਨੇ ਫਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।" ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਦੇ ਦੂਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਡਰੋ ਨਾ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ! ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਆਈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਪਤਲੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਮ੍ਰਿਦੁ ਅੰਗਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਇਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਦੇ ਵਿਹਾਰ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਕੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਹੈ?" "ਧਰਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਭਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ; ਅੱਜ, ਸੰਸਾਰ ਚਾਨਣ ਤੋਂ ਵੰਜਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਕਾਮ ਆਪਣੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਖੋਹ ਲਵੇ।" "ਹੁਣ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਰੇਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਸੁਖ-ਮਹਿਲ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦੇ।" ਹਰੀ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਜੇ ਤੂੰ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪਕੜ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ!" ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮਾਧਵ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਰਾਖਸ਼ਸ, ਉਸ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਦੂਰ ਰਹਿ ਗਈ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭੁਲਾਈ ਹੋਈ, ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਰੱਖਿਆ?" "ਮੇਰੀ ਦੇਹਕ ਅਤੇ ਮਾਨਸਿਕ ਪੀੜਾ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਜਲਦੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ।" "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਹੇ ਮ੍ਰਿਦੁ, ਮੈਂ austerities ਕਰਾਂਗੀ, ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਖਜਾਨਾ।" ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਭਰਦਵਾਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਦੇਵਸ਼ਰਮਨ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ; ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਇਸ ਨਾਕ-ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਿਸ਼, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ, ਤਾਂ ਆਓ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਥਾਂ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ; ਰਾਜਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਵ੍ਰਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ; ਅਤੇ ਕਾਮ ਦਾ ਦੂਤ, ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਉਡੀਕੋ!