ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਡਿੱਗ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਾਸੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਚੀ ਸਮਝ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਤੇ ਉੱਚਾ ਉਦੇਸ਼ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹਿੰਸਾ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜੋ ਅਹਿੰਸਕ, ਦ੍ਰਿੜ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਸੰਯਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਵੱਸ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਰੇ ਮੋਹ-ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੂਣ ਦੇ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਸੱਚਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਨਾ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵਡਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਪਰ ਸਰੀਰ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਵੀ; ਜੋ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਉਤਪਤੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਚਿਤ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਨੰਤ ਨਿਡਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਨੰਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਅੱਗ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਹਵਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ, ਤ੍ਰੈ-ਰੂਪੀ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਆਦਰਨੀਯ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਵੇਦ, ਗਿਆਨਯੋਗ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਸ਼ਬਦ-ਵਿਗਿਆਨ ਤੇ ਉੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੈ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਰਣਾਂ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਘੁੰਮਦਾ ਤੇ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਛੇ ਸਪੋਕ ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਰਿਮ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਜੋੜਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਤੋਂ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ, ਜੋ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਿੰਦਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਭ੍ਰਮ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਭ੍ਰਮ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਮਿੱਟੀ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ, ਨਾ ਵਡਾਈ, ਨਾ ਨਿੰਦਾ, ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਕਸਾਰ, ਉਹ ਭਿਖਾਰੀ ਸਾਖੀ ਵਾਂਗ ਉਦਾਸੀਨ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦਾ ਤੁਸੀਂ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਥੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਯਗਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ? ਕੌਣ-ਕੌਣ ਪੁਜਾਰੀ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ? ਉਸ ਯਗਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ ਹਿੱਸੇ, ਕਿਹੜਾ ਸਮਾਨ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਦੱਖਣਾ ਸੀ? ਕਿਹੜਾ ਵੇਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਥੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਮਾਪ-ਮਾਪਣੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ?" "ਉਸ ਯਗਨ ਦਾ ਪ੍ਰਾਪਤਕਰਤਾ ਕੌਣ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਸਾਰੀ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਦੀ ਪੂਜਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ ਨੇ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਉਹ ਯਗਨ ਕੀਤਾ? ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਅਮਰ ਤੇ ਅਜਰ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦਾ ਸੁਰਗ ਵੀ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸੁਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਲਈ ਵੇਦ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂ ਭੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਯਗਨ ਲਈ ਹੀ ਬਣਾਏ; ਇਹੀ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਿਸ ਇੱਛਾ, ਫਲ ਤੇ ਮਨੋਰਥ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕੀ ਸੀ? ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ, ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਯਗਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣਨ ਕਰੋ; ਅਤੇ ਜੋ ਇਸ ਥਾਂ 'ਸ਼ਤਰੂਪਾ' ਨਾਂ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ 'ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ' ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਪੁਲਸਤਯ ਆਦਿ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੱਖਸ਼ ਆਦਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।" "ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਹੀ ਸਵਯੰਭੂਵ ਆਦਿ ਮਨੂਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੈਧ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇਹ ਚੰਗੀ, ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਇਸਤਰੀ ਕਿਵੇਂ ਲੱਭੀ? ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਕੀ ਹੈ, ਗੁਣ ਕੀ ਹਨ, ਕਿਸਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਦੇਖੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ?" "ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਰੰਗ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਤਮ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯਗਨ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।" "ਜਦੋਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਇਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ? ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੱਗੇ ਕੀ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਇਆ, ਚਾਹੇ ਕਿਹਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣਾਓ।