ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਨਵਾਸੀ ਅਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਾਲ, ਰੋਮ ਅਤੇ ਨਖ ਵਲੋਂ ਵਿਰਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸਾਫ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਅਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ ਕੇ ਸੰਨਿਆਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਕਰਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਭ ਵਿਵਾਦਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਘਾਟ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲਦੀ ਹੈ। ਆਤਮ-ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਚਾਹੇ ਉਹ ਹਾਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਸ਼੍ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਥਾ, ਸਰਵੋਚ ਅਸ਼੍ਰਮ, ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਸੁਣੋ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਅਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਤਦ ਉੱਚਾ ਅਸ਼੍ਰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਲਈ ਸੱਚਾ ਕਰਮ ਸੁਣੋ: ਗੇਰੂਏ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਸੰਨਿਆਸ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਹੋ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਨਿਆਸ ਦੇ ਉੱਤਮ ਪੱਧਰ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਸ਼ੈਲੀ ਵੀ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਬਿਨਾ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ, ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਛੱਡਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਡਿੱਗਦਾ। ਬਿਨਾ ਅੱਗ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਿਵਾਸ ਦੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਲੰਗ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿਚ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਣਾ, ਨਿਯਤ ਭੋਜਨ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਖਾਣਾ; ਇਕ ਪਾਤ੍ਰ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣਾ ਕੱਪੜਾ ਅਤੇ ਇਕੱਲਾਪਨ, ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰਲੇਪਤਾ—ਇਹ ਭਿਖਿਆਰੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿਚ ਸ਼ਬਦ, ਆਉਣ ਦੇ ਮਗਰ, ਖੂਹ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ—ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਗਲਤ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਨਾ ਸੁਣੇ। ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਸਦਾ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਉਪਚਾਰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕੱਲਾ, ਅਕਾਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵੱਲੋਂ ਖਾਲੀ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਖਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਸੂਤਾ—ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਡਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਨਰਕ ਵਾਂਗ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ—ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਦੁਖੀ, ਚਾਹੇ ਆਦਰ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾਅਦਰ; ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ—ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੌਤ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਮੌਸਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਡੋਲ ਮਨ, ਸੰਯਮਿਤ, ਅਡੋਲ ਬੁੱਧੀ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਜੀਵ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ—ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ, ਸਭ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਪ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਤਿਵੇਂ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਹਿੰਸਾ ਵਿਚ, ਸਭ ਧਰਮ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਿਆ ਉੱਚੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜੀਵਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਹਿੰਸਕ, ਅਡੋਲ, ਸੰਯਮਿਤ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਪੱਧਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਸੰਤੋਖ ਹੈ, ਨਿਡਰ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਸਭ ਲਗਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ—ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਰਾਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਧਰਮ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੂਣ ਲਈ ਲਗਦਾ—ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਉਪਰਾਲੇ ਰੋਕ ਲਏ, ਜੋ ਨਾਂ ਝੁਕਦਾ, ਨਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਪਰ ਸਰੀਰ ਜੀਵਦਾ—ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਉਤਪਤੀ ਦੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਅਨੁਕੂਲ ਕਰਮ ਕਰੇ। ਵਾਸਤਵ ਵਿਚ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਾਨ ਹੈ; ਸਭ ਦਾਨਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਸਰਵੋਚ ਹੈ। ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਨੰਤ ਨਿਡਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਉੱਪਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਅਨੰਤ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਥਿਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ ਤੋਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਅੱਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ, ਸਾਹ ਨਾਲ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ, ਆਹੁਤੀ, ਸਦਾ ਉਸ ਵਿਚ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਦੇਵਤਾ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਤ੍ਰੈ-ਰੂਪ, ਸੋਨੇ ਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੱਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਉਹ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ, ਦੇਵਤਾ, ਅਮਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸਭ ਵੇਦ, ਜਾਣਣਯੋਗ, ਸਭ ਕਰਮ, ਸ਼ਬਦ-ਵਿਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਤੱਤ ਜਾਣਦਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ embodied self ਵਿਚ ਵੇਖਦਾ—ਉਸ ਲਈ, ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਅਨੁਕੂਲ ਤੁਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਸਥਿਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਅਣਗਣ, ਸੋਨੇ ਦਾ, ਚੱਕਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੱਖਣੀ ਮੱਧ-ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਸੱਜੇ ਵੱਲ ਤੁਰਦਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਉਸ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀਆਂ— ਉਹ ਜੋ ਘੁੰਮਦਾ ਅਤੇ ਵਿਕਸਤ ਹੁੰਦਾ, ਛੇ spokes ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ rims, ਤਿੰਨ ਜੋੜ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਸਥਿਤ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਸਦਾ-ਕਾਇਮ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਤੋਂ ਜੀਵ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਡਰ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ— ਜੋ ਨਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ, ਨਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ ਵੇਖੇ; ਮੋਹ ਅਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ।