ਪਿਆਰੇ ਜੀ, ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਲ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ ਅਤੇ ਵਨਵਾਸੀ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇਕੋ ਸਮੇਂ, ਇਕੋ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ’ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਸਤਯ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਮਧੁੱਛੰਦਸ, ਗਵੇਸ਼ਣਾ, ਸੰਕ੍ਰਿਤੀ, ਸਦੀਵ, ਭੰਡਿਰਿਆਵਪ੍ਰ, ਅਤੇ ਅਥਰਵਣ ਆਦਿ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਆਹੋਵੀਰਯ, ਕਾਮਯ, ਸਥਾਣੁ, ਮੇਧਾਤਿਥਿ, ਬੁਧ, ਮਨੋਵਾਕ, ਸ਼ਿਨੀਵਾਕ, ਸ਼ੂਨਯਪਾਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵ੍ਰਣ ਵਰਗੇ ਗਿਆਨੀ ਭੀ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਿੱਧੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਥੇ। ਇਹ ਸਭ ਵਨਵਾਸੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸੂਖਮਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਘਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮੋਹ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜਥੇ, ਜੋ ਹੁਣ ਇੱਥੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਧਾਪਾ ਅਤੇ ਰੋਗ ਹਾਵੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚੌਥੇ ਆਸ਼੍ਰਮ, ਵਨਵਾਸੀ ਜੀਵਨ, ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਯਾਸਕ ਯਜ್ಞ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਦਾਨ ਨਾਲ ਆਹੂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਯਜਮਾਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੱਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਕ ਪਦਾਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਯਜ्ञ ਅਤੇ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਮਾਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੀ ਯਜਨਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਹੀਂ, ਤੁਰੰਤ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਨਵਾਸੀ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਵਾਲ, ਲੰਮੇ ਵਾਲ ਤੇ ਨਖ ਵੀ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਿਆਗ ਕਰਕੇ ਮੋਖਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਲੋਕ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਨਾ ਇੱਥੇ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਾਰੇ ਵਿਵਾਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿੱਤਰਾਂ-ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਉਸਦੇ ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੌਥਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਐਲਾਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਸੁਣੋ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਆਖਰੀ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਤਦ ਇਹ ਉੱਚਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਲਈ ਜੋ ਸੱਚਾ ਕਰਮ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣੋ: ਗੇਰੂਆ ਚੋਲਾ ਪਾ ਕੇ, ਤਿਆਗ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੱਧਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ, ਤਿਆਗ ਦੇ ਅਤੁੱਟ ਮਾਰਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰਕ ਆਚਰਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਵੀ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਇਕੱਲਾ, ਬਿਨਾ ਸਾਥੀ ਦੇ, ਪੂਰਨਤਾ ਲਈ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤਿਆਗਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਬਿਨਾ ਅੱਗ ਅਤੇ ਨਿਸਚਿਤ ਠਿਕਾਣੇ ਦੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਭਿੱਖ ਮੰਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਿਛਾਉਣ ਦਾ ਇੰਤਜਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਘੱਟ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਖੁਰਾਕ ਨਿਯਮਤ ਹੈ, ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਭਿੱਖਾ ਪਾਤ੍ਰ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਾਂ, ਪੁਰਾਣਾ ਕੱਪੜਾ ਅਤੇ ਇਕੱਲਾਪਨ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਲੇਪਤਾ—ਇਹ ਇਕ ਭਿਖਿਆਟਕ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਜਦੋਂ ਭੀ ਸ਼ਬਦ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੀ ਕੁਝ ਗਲਤ ਨਾ ਵੇਖਣਾ, ਨਾ ਸੁਣਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹੀ ਸਦਾ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਤਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਲਈ, ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਕਾਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਖਾਲੀ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਵਲੋਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲੇ ਉਹ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮਿਲੇ ਉਥੇ ਸੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਨਰਕ ਵਾਂਗ ਤਿਆਗਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਟ ਵਾਂਗ, ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਾ ਆਨੰਦਿਤ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਦੁਖੀ, ਚਾਹੇ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਅਪਮਾਨ। ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿਚ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਮੌਸਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਅਡੋਲ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਬੁੱਧੀ ਅਟੱਲ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਾਸੋਂ ਵੀ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਹਿੰਸਾ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਮਰੇ ਆਦਮੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਜੋ ਅਹਿੰਸਕ, ਅਡੋਲ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਤ੍ਰਿਪਤ, ਨਿਰਭੈ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਕੋਈ ਵਸ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਰੇ ਮੋਹਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਦਾ ਜੀਵਨ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਵਿਚ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੁੰਨ ਲਈ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਜਿਸਨੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਰੋਕ ਲਏ ਹਨ, ਜੋ ਨਾ ਨਿਵਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਮ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਪਰ ਸਰੀਰ ਫਿਰ ਵੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਜੀਵ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਦੁੱਖ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਉਤਪਤਿ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਨਵਾਸੀ, ਸੰਨਿਆਸੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਉੱਚ ਆਸ਼੍ਰਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਵਲੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—ਇਹੀ ਆਦਰਸ਼ ਜੀਵਨ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਆਤਮਾ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ।