ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਹਾਰੇ ਹੋਏ, ਵਿੱਘਨ-ਤਕਲੀਫਾਂ ਚ ਪਏ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣੋ।" ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦੁਆ ਕਰਦੇ ਹਨ: "ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ, ਸਾਡਾ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਹੋ। ਹੇ ਦਇਆਲੂ! ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਤੂੰ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰਨ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਭਗਵਾਨ! ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤ ਮੁਰਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ! ਇਹ ਦੈਤ ਮੁਰਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ-ਸੂਰਤ, ਤਾਕਤ, ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਬਲ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵਰਦਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਤਲਾਜੰਘ ਨਾਮ ਦਾ ਇਕ ਮਹਾ ਦੈਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੁਰਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਏਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਨਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਵਾਤ, ਅਗਨਿ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁਤਾਬ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤੇ। ਸਾਰਾ ਸਵਰਗ ਉਸ ਨੇ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਬੋਲੇ, "ਮੈਂ ਉਸ ਪਾਪੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਮੁਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉੱਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੁਰਾ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਗੂੰਜਦੇ ਤੇ ਦਹਾੜਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਮੁਰਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਹਰਾ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਉਹ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਪਰ ਜਦ ਹਰੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਮੁਰਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ!" ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਮੁਰਾ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪਾਪੀ ਦੈਤ! ਮੇਰਾ ਬਾਂਹ ਵੇਖ।" ਫਿਰ, ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਮੁਰਾ ਦੇ ਸਾਥੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਬਾਣਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਰਾਖਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਪਰ, ਮੁਰਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹੜਾ ਸੀ ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਮਧੁਸੂਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਹੱਥੀਂ-ਹੱਥੀ ਲੜਾਈ ਲੜੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲੀ। ਆਖ਼ਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਮੀਦ ਛੱਡ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੁਰਾ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰ ਕੇ, ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਸਿੰਘਵਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਗੁਫਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਤੇ ਇਕੋ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਸੋ ਗਏ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸੁੱਤੇ ਪਏ, ਮੁਰਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਹਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਇਕ ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜੋਤੀ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਸੀ, ਬੜੀ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਵੀਰਵਾਨ। ਮੁਰਾ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਮੁਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੀ ਸਾਰੇ ਯੁੱਧ-ਕੌਸ਼ਲਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਮਹਾ ਦੈਤ ਮੁਰਾ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਮੁਰਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਉਥੇ ਜਾਗ ਪਏ। ਉਹਨੇ ਮੁਰਾ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਦੇਖੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਮੇਰਾ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਿਸ ਨੇ ਮਾਰਿਆ?" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਬੋਲੀ, "ਇਹ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ। ਮੁਰਾ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਰਾਖਸ਼ – ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਆਈ, ਹਰੀ ਸੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੁਰਾ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।" "ਜੇ ਨੀਂਦ ਤੇ ਬੁਢਾਪਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਿਆ?" ਏਕਾਦਸ਼ੀ (ਉਹ ਕੁੜੀ) ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਮਹਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।" ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਦੱਸ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮਿਲਣੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇ।" ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਵਰ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਤੂੰ ਜੋ ਮੰਗੇਂਗੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਫਿਰ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਬੋਲੀ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਚਾਰੋ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿਚ, ਹਰ ਥਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ, ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ। ਜਿਹੜੇ ਭਗਤ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਮਿਲਣ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਦਿਨ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ, ਜਾਗਰਣ ਜਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਧਨ, ਧਰਮ ਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਤੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੋਈ।