ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦਯਾਲੁ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਆਚਰਣ ਵਿਚ ਨਿਭਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹੋਵੇ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮਕ ਆਚਰਣ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅਜਬ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ। ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਹ ਦੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਯਾਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ, ਪਦਮਾ ਵਰਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਉਪਵਾਸਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਪੰਛੀ, ਪਸ਼ੂ, ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ, ਗੂੰਗੇ, ਮੂਰਖ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬੇਹਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਪ ਜਾਂ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੁੰਦਾ? ਭੀਸ਼ਮ, ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਔਰਤਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ, ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ—ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦੇਵੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ 'ਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਸੰਗਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਝੰਡੇ, ਹੀਰੇ-ਮੋਤੀ ਜੜੇ ਹੋਏ ਪੀਲਰ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਹੀਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀੜੀਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇੱਛਤ ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ। ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਟਾਪੂਆਂ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਜਣਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਸੱਪ, ਕੀੜੇ, ਚਿਊਂਟੀਆਂ—ਜਿਹੜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਪਾਣੀ 'ਚ, ਪਸੀਨੇ 'ਚ, ਅੰਡੇ ਜਾਂ ਜਣਨ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ— ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ 'ਤੇ। ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਰਮ ਤੇ ਸੁਵਰਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ— ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਫਲ ਰਹਿਤ, ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਕਿਰਿਆ, ਮਨ, ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਅਧੀਨ—ਜੇ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਤਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ। ਮਨ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰਨਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਯੋਗ ਕਰਕੇ, ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਦਿਨ ਦੇ ਮੱਧ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ ਤਕ ਕੋਈ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਾਂਝ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਭੋਗ—ਧੁਨੀ, ਰਸ ਆਦਿ—ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਊਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੇਕ ਕਰਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਭੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਜਲ-ਸਰੋਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਐਸਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੌਣ-ਕੌਣ ਇੱਥੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਗਣੇਸ਼, ਕੁਮਾਰ, ਰੇਵੰਤ, ਤੇ ਸੂਰਜ, ਸ਼ਿਵਦੂਤੀ, ਦੇਵੀ, ਵੈਲਣ ਵਾਲੀ ਕੁਵਾਰੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਪ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ, ਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਵੱਡੇ ਵਰਤ, ਉਪਵਾਸ, ਤੇ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਪਰ ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਉੱਦਮ ਦੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਟਲ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲ ਲੱਗਦੇ ਹਨ; ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲ; ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ; ਤੇ ਕਲੀ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਭੀਸ਼ਮ। ਇਸ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਲ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗ੍ਰਹਸਤੀ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਵਨਵਾਸੀ, ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ—ਜਿਹੜਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਚੌਰਾਹੇ 'ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ; ਇਸ ਸੀੜ੍ਹੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬਿਤਾਏ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ। ਜਿਹੜਾ ਗਿਆਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਪੜ੍ਹੇ, ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ; ਜਦ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਿਯਮਤ ਦਾਨ ਦੇਵੇ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਵੇ। ਉਹ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਸੁੱਤੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਉਠੇ; ਜਿਹੜਾ ਕੰਮ, ਸੇਵਾ, ਜਾਂ ਕਰਤਵ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪਾਸ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ, ਮੰਨ ਲਵੇ ਕਿ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਸੇਵਕ ਹੋਵੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਮਰਥ, ਗੁਣਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਸਿਰਫ਼ ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਬੋਲਵੇ ਜਾਂ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇ; ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਧਿਆਨ ਵਿਗਾੜੇ ਨਾ। ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਖਾਏ, ਨਾ ਪੀਏ; ਅਧਿਆਪਕ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਨਾ ਬੈਠੇ, ਜਾਗਦਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਨਾ ਸੁੱਤੇ। ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੈਰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਛੂਹੇ; ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਦਬਾਏ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਸਭ ਧਰਮ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਹੈ।