ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਹੇ ਵੀ ਹੋਣ—ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ, ਜਾਂ ਉਹ ਜੋ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਜੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰੀਤਮ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹੀ, ਜੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਭ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਮਾਨ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਜਲਦੀ ਅਗਨੀ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਮਰ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਸਦਾ ਲਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਲੋਕ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ pavitar ਜਲ ਵਿੱਚ ਜਾਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅਨੇਕਾਂ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਹ ਵੀ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵਿਮਾਨ ਅਦਭੁਤ ਗੁਣਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ, ਬੈਨਰਾਂ ਅਤੇ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਅਚੰਭੇ, ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਗੁਣੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਮੋਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਧਨ-ਧਾਨਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਾਰੀਸ਼ੀ ਯਜ੍ਯ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਾਨਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ, ਉਸਦਾ ਰਸਤਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁੱਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਚ, ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸੁੰਦਰ, ਸਦਾ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਕਾਂਤਿ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਰਗੀ, ਵਾਲ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਤੇ ਕਾਲੇ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰ, ਪਤਲੇ ਕੰਨਿਆਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਸਭ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਹਾਰ ਸਥਲ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਵੱਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਸੁਖ ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਤੀਰਥ ਭੂਮੀ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।" ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ, ਪਦਮ ਵਰਤ ਆਦਿਕ ਆਚਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਔਰਤਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ, ਸ਼ੂਦਰ, ਪੰਛੀ, ਪਸ਼ੂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਗੂੰਗੇ, ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਅੰਨੇ, ਬਹਿਰੇ—ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਇਹ ਸਭ ਜੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਸਾਥੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਝੰਡੇ, ਹੀਰੇ-ਜਵਾਹਰਾਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਸਤੰਭ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਇੱਛਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਨਚਾਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਥੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹਨ—ਸੱਪ, ਕੀੜੇ, ਚਿਟੀਆਂ—ਚਾਹੇ ਜਮੀਨ, ਪਾਣੀ, ਪਸੀਨੇ, ਅੰਡੇ ਜਾਂ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਣ, ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਪਾਪਾਂ ਵਲ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਰਮ ਜਾਂ ਸੁਗਤਿ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ; ਪਰ ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਪਿਆਸੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪਾਪ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਵਾਸਨਾ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੱਕ, ਸਵੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਨ ਦੀ ਧਿਆਨ ਧਾਰਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ਾਮ ਤੱਕ ਕੋਈ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ, ਰਸ, ਰੂਪ, ਗੰਧ, ਸਪর্শ, ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਇੰਦ੍ਰੀ ਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੁੱਲ ਹੈ—ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਾਤ-ਪਾਤ, ਉਚ-ਨੀਚ, ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਂ ਅਯੋਗਤਾ, ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਥੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਸੁਖ, ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਪਰਮ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।