ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਵੱਸਦਾ ਜਾਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਰੋਸ਼ਨ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਥ ਉਸ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗੁਪਤ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁਗ ਤੱਕ ਆਦਰ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਗੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ, ਨਿਰਵਿਘਨ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੱਡੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਸੁੰਦਰ, ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰ, ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਮਹਾਨ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਆਸਵਾਦਕ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਨਵਾਸੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਿੰਡ ਦੀ ਦਵਾਈਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉੱਨਤੀ ਕਿਸੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰੁਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ, ਫਲ, ਫੁੱਲ, ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਬੂਤਰ ਦਾ ਪੱਥਰ, ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ, ਛਾਲ ਜਾਂ ਖਰਦੂਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਦੰਡ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਠਿਨ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਚੰਡਾਲ ਹੋਣ ਜਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ, ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਸੌਣ, ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਮੀਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ, ਕੰਡਿਆਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਖੜਾ ਰਹਿਣ, ਵੀਰਤਾ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾਂਦੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦੇ, ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਲਗਨ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ, ਸਾਰੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਤਮ-ਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਵਾਂਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ, ਜੋ ਇਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਭਾਗ ਸੁਣੋ: ਉਸ ਦੇ ਯਗ੍ਯ-ਵੇਦੀਆਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਰਹਿੰਦਾ, ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਵ੍ਯ ਯਾਨ ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਗੀਤ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਰੋੜਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਭੀ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਅਨਰੁਕਾਵਟ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ, ਉਥੋਂ ਵੀ ਡਿੱਗੇ ਤਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਥੋਂ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਮਾਣਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਬਾਰਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਪਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ—ਜੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਭਗਤੀਯੁਕਤ ਹੋਣ— ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਠ, ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੇ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵਿਹੰਗਮ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਕਾਮਧੇਨੁ ਜਿਹੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਅਤੇ ਰੂਪ-ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦੇਵੇ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਾਸ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਸਮੇਤ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ ਲੋਕ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ pavittar ਜਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਵੀ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਲੋਕ ਅਵਿਨਾਸੀ ਹੈ—ਉਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਗਿਣਤੀ ਰਹਿਤ ਅਮਰ ਜੀਵਾਂ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਨਾਨਾ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਥ ਅਤੁੱਲ ਗੁਣਾਂ, ਹੋਰ ਸਰਵੋਤਮ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਝੰਡੀਆਂ ਤੇ ਧਵਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਾਨਾ ਅਦਭੁਤ ਚਮਤਕਾਰਾਂ, ਖੇਡ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਮੋਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਥਿਰ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁੜ ਮਾਨਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਸੁਖ ਮਾਣਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਾਰੀਸ਼ੀ ਯੱਗ ਕਰਦਾ ਹੈ— ਉਹ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿੱਧਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੇ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਭੀ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪੀੜਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਵਿਘਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਕੀਰਤੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਸਭ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ, ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮਨੋਹਰ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਸਦਾ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਵਰਣ ਕਮਲ ਦੇ ਨੀਲੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੀ, ਕਾਲੀਆਂ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੇ, ਪਤਲੇ ਕੰਧੇ ਅਤੇ ਸਭ ਮੰਗਲ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਰੀਆਂ, ਸਭ ਸੁਭਾਗ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਉੱਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਵੀਂਨਾ ਅਤੇ ਵਾਂਸਲੀ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗਦਾ, ਮਹਾ-ਉਤਸਵ ਜਿਹਾ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸੁਖ, ਜੋ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਿਲਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।