ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਪੰਛੀਆਂ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਜੀਅ ਉਠਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਧਨ੍ਯ ਪੁਰਖ ਨੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਵਸਣਾ ਚੁਣਿਆ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਪੁਸ਼ਕਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਖੇਤਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਥਾਨ ਧਨ੍ਯ ਪੁਰਖ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੈ। “ਆਓ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਥੇ ਚੱਲੋ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ,” ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। “ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋਗੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਜਾਣਗੇ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਨ੍ਯ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਿੱਥੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਕੋਇਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਉਹ ਥਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਨੰਦਨਵਨ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਕਮਲ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। “ਇਥੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ!” ਐਸਾ ਆਭਾਸ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੌੜੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਅਸ਼ਚਰਜਕ ਜੰਗਲ ਦਾ ਅੰਤ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਇਆ। ਉਹ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ।” ਲੱਭਦੇ-ਲੱਭਦੇ ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉੱਤਰ, ਦੱਖਣ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਦੱਸਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਰਿੰਚੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੂੰ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ: ਸ਼ਰਧਾ, ਗਿਆਨ, ਤਪ, ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ।” ਯੋਗੀ ਦਿਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਤਪੱਸਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਉੱਚਤਮ ਅਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਯੋਗੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਵਿਕਾਰੀ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸਮਝੋ; ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਮ, ਮਨ ਅਤੇ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਗਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। “ਤੁਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਣਗੇ। ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭਗਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ।” ਵਾਯੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿਵਾਉਣਾ ਹੈ।” ਵਾਯੂ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਬੋਲ ਪਏ, “ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਹਾਂ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਨਿਮਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਬਣ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੌਸ਼ਕਰ ਨਾਮਕ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਤਮ ਪੁਰੋਹਿਤ ਧਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਲੋਟਸ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਕਮਲ-ਦੀਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਚਰਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਕ ਅੱਗ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਵਰਗਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਸੀ। ਅੰਗੀਰਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਤ੍ਰਿਸੁਪਰਨਾ, ਤ੍ਰਿਮਧੁ ਅਤੇ ਪਵਮਾਨੀ ਸੂਕਤਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਸ ਉੱਚ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਠ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਅਭਿਆਸ ਸਿਖਾਏ। “ਆਪੋ ਹਿਠ” ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਜੋ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਨਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੁਸਟਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੋਸ਼ਣ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਫਲਤਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਲਿਯੁਗ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੁੱਪ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ, ਦਿਖਿਆ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸੰਜਮੀ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਮੰਡਲੁ ਲੈ ਕੇ, ਢਿੱਲੇ ਕਪੜੇ, ਰੁਦਰਾਖਸ਼ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਦੰਡ, ਛਾਲ ਦੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਜਟਾਅ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸਨਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਠੀਕ ਅਸਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੁੱਪੀ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਦੇ, ਨਾ ਗੱਲ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਛੁਹਾਉਂਦੇ, ਨਾ ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ‘ਤੇ, ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ, ਇਕਾਗਰ ਹੋ ਗਏ, ਬ੍ਰਹਮ ਧਿਆਨ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਤਦਿ ਧਨ੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ, ਪਰ ਉਸ ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨਚਾਹੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵੇਦ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਤੇ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਅਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਤੇ ਅਜੈ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸੰਪੂਰਨ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਗਿਆਨ ਦੇ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਰਚਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ, ਵੇਦ ਪਾਠ ਤੇ ਸੂਕਤਾਂ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਪਦਮਾ, ਕਮਲ-ਮੁਖ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਯੋਗ, ਕੱਛੂਏ ਤੇ ਹਿਰਣ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਅ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚਮਚ ਤੇ ਯਜਨ ਚਮਚ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹਿਰਣ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਹਿਰਣ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਨੈਣ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਵ ਨਾਮ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤਪ, ਉਪਾਸਨਾ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ।