ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਣਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹਣ ਜਾ ਸਕਣਗੇ, ਜੋ ਰੂਪ ਚਾਹੁਣ, ਉਹੀ ਮਿਲੇਗਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੇਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਸਮੱਧਿ ਮਿਲੇਗੀ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦੈ, ਨੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉੱਥੇ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਕਮਲ ਦੀ ਫੁੱਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਕਮਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਹਿਲ ਗਈ—ਇਹ ਕੰਬਣੀ ਇੰਨੀ ਭਾਰੀ ਸੀ ਕਿ ਪਾਤਾਲ ਤੱਕ ਲਹਿਰਾਂ ਚੱਲ ਗਈਆਂ। ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਢਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਪਰੇ ਹੋ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਦੀ ਮਾਰ ਵਰਗਾ ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ—ਸ਼ੇਰ, ਚੀਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਭੱਜ ਪਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਹਵਾਈ ਮਹਲ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਹਿਲ ਗਏ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਿਲਣ ਲੱਗਾ, ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕਬੂਤਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਹੋਣ। ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਓਹਲੇ ਹੋ ਗਏ, ਸੂਰਜ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਗੂੰਗੇ, ਅੰਨੇ ਤੇ ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ—ਜੋ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਚਲ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਵੀ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਗਏ। ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੈ?" ਪਰ ਉਹ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਹੌਸਲਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲ ਤੱਕਣ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨਹੀਂ ਦਿਸੇ—ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਚਲੇ ਗਏ? ਧਰਤੀ ਕਿਉਂ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੈ? ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਸੰਕੇਤ ਕਿਉਂ ਆ ਰਹੇ ਹਨ? ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਜੀ ਉੱਥੇ ਆਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਤੇ ਸੰਕੇਤ ਕਿਉਂ ਆ ਰਹੇ ਹਨ? ਕਿਹੜੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੇ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?" ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਮੁਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਾਇਦੇ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਹੈ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਚਾਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਡੋਲ ਗਏ ਹਨ—ਇਸਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?" "ਧਰਤੀ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਕਿਉਂ ਹੈ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ—ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਧੁਨ, ਜਿਵੇਂ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਹੋਈ, ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਿੱਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤਿੰਨੇ ਲੋਕ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ ਹਨ।" "ਚਾਹੇ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੈ ਜਾਂ ਅਸ਼ੁਭ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਕੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਜੀ, ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਸਭ ਮਰੁਤੋ, ਡਰੋ ਨਾ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।" "ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਕੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਧੰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕਮਲ ਹੱਥ ਵਾਲੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਇਕ ਕਮਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ; ਇਹੀ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।" "ਉੱਥੇ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ।" "ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਵਸਣਾ ਚੁਣਿਆ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਥਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ; ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲੋ, ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੋ।" "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋਗੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰਕੇ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਜਾਣਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਿਥੇ ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ ਜੋ ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਕਮਲਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬੜੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰਤਾ ਨਾਲ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੇਵਤੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। "ਇਹ ਰਹੇ ਦੇਵਤੇ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਸ ਪੁਰਕ ਹੋ ਕੇ ਉੱਥੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੇ, ਸਭ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਜੰਗਲ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਜਦ ਉਹ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਤਪ ਕਰੇ ਬਿਨਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।" ਲੱਭਦੇ-ਲੱਭਦੇ ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ ਟਿਕ ਗਏ। ਵਾਯੂ ਨੇ ਫਿਰ-ਫਿਰ ਦੱਖਣ, ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ: "ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਵੇਖਣ ਦੇ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਹਨ: ਇਹ ਆਸਥਾ, ਗਿਆਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਯੋਗੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਤਪੀਏ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਪ੍ਰਗਟ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।" "ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸਥਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ; ਪਰ ਯੋਗੀ ਸ਼ੀਘਰ ਹੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਅਵਿਕਾਰੀ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨ ਕੇ ਵੇਖੋ; ਜੋ ਸਦਾ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਤਾਮਹ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਤਪ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਓ; ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੀਕ ਦੀਖਿਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਮਾਰਗ ਹੈ।" "ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਵਾਯੂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲਾਭ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਫਿਰ ਵਾਕ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਸਾਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਖਿਆ ਦਿਓ, ਅਸੀਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਾਂ।" ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੀਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਦੀਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੌਸ਼ਕਰ ਨਾਮਕ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।