ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਨਾਗਾ ਰੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲੈ ਰਹੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ। ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਨੀਰਾ ਦੇ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮ ਵਰਗੇ ਕੇਸ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕਰਣਿਕਾਰਾ ਰੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ-ਸਾਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਕਾਲੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਕਾਲੀ ਪੂਪਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਜਾਪ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਨਦੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਜੋੜਿਆਂ ਜਾਂ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਜੋੜੇ, ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਲਏ ਹੋਣ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਬੇਲਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਚੌਂਕਾਂ 'ਚ, ਰੁੱਖ ਨਵੇਂ ਚਾਂਦਾਂ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਸਨ; ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਖਿੜਦੇ ਸਰਜਾ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨਾ ਰੁੱਖ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਧੋਤੀ ਹੋਈ ਰੇਸ਼ਮ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰੀ ਵਾਂਗ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਿੜਦੇ ਅਤਿਮੁਕਤਾ ਬੇਲਾਂ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਲਗੜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਪਦੇ, ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਸਾਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪਟੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਕਠਲ, ਸਾਲ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨਾ ਰੁੱਖ, ਆਪਣੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਝੁਕੇ ਹੋਏ, ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤ ਮਿਲੇ ਹੋਣ। ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ 'ਚ ਰਲ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਉਠ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਨਾਲ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਬਸੰਤ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਹੋਈਆਂ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ ਸਨ। ਰੁੱਖ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਓਲੇ ਹੋਏ, ਨਚਦੇ ਹੋਏ ਜਿਵੇਂ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ। ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਨਚਦੇ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦੇ; ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਖਿੜਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਜੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦਾ ਆਸਮਾਨ; ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਚਮਲੀ ਦੇ ਬੇਲਾਂ ਖਿੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਤਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ; ਹਰੇ ਰੁੱਖ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਫਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤੀ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਪਰਾਗ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਕਦੰਬਾ ਫੁੱਲ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਧੁਰ ਰਸ ਨਾਲ ਮਸਤ ਭੌਰੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਉੱਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਰ ਕੋਕਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨ; ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋਤਾ, ਸਿਰਿਸਾ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦੇ, ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਵਾਲੇ ਮੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਦਰਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਤਕਾਰੀ ਗੀਤ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਣ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ 'ਤੇ ਵੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ, ਨਚਦੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ। ਇਹ ਪੰਛੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸੁਹਣਾ ਬਣਾ ਰਹੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਅਤੇ ਚਿਰ-ਖੁਸ਼ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ, ਨੰਦਨ ਵਾਂਗ, ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ; ਧਨ-ਧੰਨ ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ ਨੇ ਉਸ ਉੱਚਤਮ ਜੰਗਲ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਮ੍ਰਿਦੁ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪੀ ਲੈਣ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਜਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਦਰਪੂਰਵਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਨੇ فرمایا, "ਇੱਕ ਵਰ ਦੱਸੋ, ਭਾਗਵਤੀ ਹੋਵੋ, ਓ ਰੁੱਖੋ!" ਧਨ-ਧੰਨ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਰੁੱਖ, ਬਿਨਾ ਥਰ-ਥਰ, ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਰਿੰਚੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸ਼ਰਨ-ਪ੍ਰੀਤਿ ਪ੍ਰਭੂ—" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਥੇ ਵਸੋ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ; ਇਹ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਪਿਤਾਮਹ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਵਸਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤਾਂ ਸਭ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵਰ ਦਿਓ।" "ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਰ, ਲੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੇ; ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ, ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਵੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ فرمایا, "ਇਹ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹੇਗਾ।" "ਇੱਥੇ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹਿਲ ਸਕਣਗੇ, ਚਾਹੀਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਣਗੇ, ਚਾਹੀਦੇ ਫਲ ਦੇ ਸਕਣਗੇ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਸਕਣਗੇ, ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਕਾਮਯਾਬੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।" "ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੰਪੱਤਾ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਐਸੇ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰ-ਦਾਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅਨੁਕੂਲਤਾ ਭਰਿਆ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਇਥੇ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਮਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਪਤਨ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਪਾਤਾਲ ਤੱਕ ਕੰਬ ਗਈ। ਸਮੁੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੰਢੇ ਛੱਡ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਬਾਘ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀਕਰ ਗਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ; ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਹਵਾਈ ਮਹਲ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ। ਉਹ ਹਲਚਲ ਕਰਦੇ, ਘੁੰਮਦੇ, ਡਿੱਗਦੇ, ਧਰਤੀ 'ਚ ਸਮਾ ਗਏ; ਪigeon-ਬੱਦਲ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਜੁੰਡ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰ ਆਏ। ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਢੱਕ ਗਏ, ਸੂਰਜ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸਭ ਗੂੰਗੇ, ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬਹਿਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਵੀ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਕੀ ਹੈ?"—ਪਰ ਸਮਝ ਨਾ ਪਏ; ਫਿਰ, ਹੌਸਲਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ—ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਧਰਤੀ ਕਿਉਂ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਕਿਉਂ ਆ ਰਹੇ ਸਨ?