ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਕਰਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ: “ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਵਾਂ।” ਇਸ ਨਿਰਣੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੂਰਬੀ ਪੰਥੀ ਰਾਹੀਂ ਇੱਕ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ, ਬੇਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਚਿੜੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਛੇ ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਪੱਕੇ-ਕੱਚੇ ਫਲ, ਹਰ ਫਲ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮਹਿਕ ਅਤੇ ਸਵਾਦ ਨਾਲ ਵਿਛਾ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ। ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਫਲ, ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਮੋਹਕ ਸਨ। ਜਗ੍ਹਾ-ਜਗ੍ਹਾ ਪੱਤੇ, ਘਾਹ, ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜੀ ਅਤੇ ਫਲ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਵਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਬਾਹਰ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਡਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਚਹੁੰ-ਦਿਸ਼ਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੇ-ਭਰੇ, ਨਿਰਮਲ ਅਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਬਾਗ ਸਨ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਆਪਣਾ ਨਾਂ, ਉੱਚੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਆਕਾਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੱਤੇ ਸਨ। ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਿੱਥੇ ਯਜਮਾਨ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਨਵੇਂ ਕੋਪਲੇ, ਖਣਿਜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਗਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਚੇ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ। ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ। ਨਾਗ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ; ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਨੀਰਾ ਦੇ ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕਰਨਿਕਾਰ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਾਫਰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਕਾਲੇ ਕੋਪਲੇ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਕਾਲੇ ਪੂਪਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਜਾਪਦੇ। ਦਰਿਆ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਰੁੱਖ ਜੋੜਿਆਂ ਜਾਂ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੋਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਾਪ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਗ੍ਹਾ-ਜਗ੍ਹਾ ਲੱਤਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਪ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਨਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸਰਜ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਰੁੱਖ ਧੋਏ ਹੋਏ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਪਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤਿਮੁਕਤਾ ਦੀਆਂ ਬੇਲੀਆਂ ਫੁੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗੇ ਹੋਣ, ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸਾਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ੋਕ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲਿਪਟੇ ਹੋਏ, ਪਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਕਠਲ, ਸਾਲ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਰੀ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਝੁਕੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਾਂਗ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਪਦੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਟਾਹਣੀਆਂ ਗੁੰਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਛਾਏ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ। ਵਸੰਤ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ-ਡੁੱਲਦੇ ਜਾਪਦੇ। ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਨੱਚਦੇ ਜਾਪਦੇ। ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਨਾਲ ਨੱਚ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ; ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਰੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਫੁੱਲਦਾਰ ਬੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਰੁੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਹੋਣ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ; ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਾਸਮੀਨ ਦੀਆਂ ਬੇਲੀਆਂ ਖਿੜ ਰਹੀਆਂ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਵਿਛਾਏ ਰੁੱਖ, ਤਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਹਰੇ-ਭਰੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ, ਫਲਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੋਨੇ ਜਿਹੀ ਰੇਣੂ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਨੇਕ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਜਾਪਦੀ। ਮਧੁਰ ਰਸ ਨਾਲ ਮਸਤ ਭੌਰੇ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਉਂਦੇ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਉਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਕਿਲ ਆਪਣੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਤੋਤੇ, ਜੋ ਸਿਰਿਸ਼ਾ ਫੁੱਲ ਵਰਗੇ ਲਗਦੇ, ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੋਰ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਪੂੰਛਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗੀਤਮਈ ਰਾਗ ਗਾ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਣਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੀ, ਚਿੜੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਗਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੇ, ਨੱਚਦੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਜਾਪਦੇ ਜਿਵੇਂ ਨਰਤਕੀਆਂ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਮੋਹਕ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਚਿੱਤ ਚਿੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਨੰਦਨ ਵਾਂਗ ਸੋਭਾਵਾਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਜੰਗਲ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਉਹ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਪਣ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਮ੍ਰਿਦੁ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪਹੁੰਚੇ, ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ। ਪ੍ਰਜਾਪਿਤਾ ਨੇ ਉਹ ਫੁੱਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਵਰ ਮੰਗੋ, ਤੁਸੀਂ ਧੰਨ ਹੋਵੋ, ਹੇ ਰੁੱਖੋ!” ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਬਿਨਾ ਝਿਜਕ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਰਿੰਚੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬੋਲੇ: “ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸਰਣਾਗਤ ਵਤਸਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਇਥੇ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸੋ। ਦਾਦਾ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਕਰਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਸਰਣ ਲੈਂਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਰਵੋਤਮ ਵਰ ਮਿਲੇ। ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ, ਲੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ, ਨਾਹ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਵੇ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇਗੀ; ਸਦਾ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹੇਗੀ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਵੀਂ ਉਮੰਗ ਨਾਲ ਪਰਪੂਰਨ।