ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿਚ ਵਰਣਨ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਅਤੇ ਆਦਿਤ੍ਯਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਦਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਰਪਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ! ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਾ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਰਪਣ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੈ ਹਨ। ਜਿਹੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਾਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਜਲ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਜਿਹਾ ਮਹਾਂ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਚਾਹੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਵਿਮੁਕਤ ਸਥਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀ ਸਮੇਤ ਉਥੇ ਵੱਸ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੰਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਵਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਹੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੂੰ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਅੰਦਰੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਜਿਹੜਾ ਵਰ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੋਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਮੈਂ ਹੀ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ, ਕੇਵਲ ਮੈਂ ਹੀ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮੰਗਣਯੋਗ ਹਾਂ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਗਿਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵੀ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ। ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਅੰਤ ਧਿਆਨ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਜਨਾਰਦਨ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਕੀ ਕਾਰਜ ਕੀਤੇ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ? ਕੌਣ-ਕੌਣ ਉਥੇ ਸਦੱਸ ਤੇ ਯਜਮਾਨ ਸਨ? ਕੌਣ-ਕੌਣ ਉਥੇ ਪੂਜਾ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਨ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਵਰਣਨ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ? ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਸ੍ਰੀਨਿਧਾਨਾ, ਜੋ ਨਗੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਅਚੰਭਿਆਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਘਣੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਲੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਛੱਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੁਲੰਦਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਡਰ ਗਏ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਝਰਨਿਆਂ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਠੰਢੀ ਛਿੜਕ ਨਾਲ ਥਾਂ ਠੰਢੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦਰਖ਼ਤ ਝੂਮਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਸਤੂਰੀ ਦੀ ਮਹਿਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ, ਜੋ ਲਤਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰਸ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਿਲਦੇ। ਉਥੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਸੀ। ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਵੈਰਾਜਾ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਲ ਸੀ, ਜੋ ਗੰਧਰਵ-ਕਨਿਆਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੰਗੀਨ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਖੰਭੇ ਐਸੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਮਲ ਦਰਪਣ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨੱਚਣ ਨਾਲ ਮਹਲ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਥਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੀ ਕਾਂਤਿਮਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਨੰਦਮਈ ਜਾਪ ਨਾਲ ਸਭਾ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਜਗਤ ਰਚਿਆ। ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ: "ਮੈਂ ਯਜਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?" "ਕਿਹੜੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਇਹ ਯਜਨਾ ਕਰਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿੱਥੇ? ਕੀ ਕਾਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਤੁੰਗਾ, ਨੈਮਿਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼੍ਰਿੰਖਲਾ ਤੇ?" "ਕਾਂਚੀ, ਭਦਰਾ, ਦੇਵਿਕਾ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਸਰਸਵਤੀ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ?" "ਇੱਥੇ ਹਰ ਥਾਂ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਵੀ ਬਣਾਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਆਦਿ-ਦੇਵ ਵਾਂਗ ਸਥਾਪਿਤ ਹਾਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਆਦਿ-ਤੀਰਥ ਵੀ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਥੇ ਮੈਂ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਉਗੇ ਕਮਲ 'ਤੇ ਸੀ—ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਜੋਂ ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇੰਝ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਇਆ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਵਾਂ।" ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਖ਼ਤਾਂ, ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੁਲੰਦਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜ਼ਮੀਨ ਇੰਝ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਵੇ, ਹਰੇ-ਪੱਕੇ ਫਲ, ਛੇ ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਸਵਾਦ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਦੇ ਫਲ ਸਨ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਸੁੰਘਣ ਵਿੱਚ ਮਨੋਹਰ ਸਨ; ਉਥੇ ਸੁੱਕੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ, ਘਾਹ, ਲੱਕੜ, ਅਤੇ ਫਲ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਹਵਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਬਾਹਰ ਡਿੱਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ; ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਲੈ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਰੋਤਾਜ਼ਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ; ਹਰਿਆਲੇ, ਨਿਰਮਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਕੀੜਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਸਨ, ਹਰੇ-ਭਰੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਤੰਦਰੁਸਤ, ਸੋਹਣੇ, ਸੁਧੜ, ਤੇ ਕੁਝ ਤਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਹਰ ਥਾਂ ਇੰਝ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਜਿੱਥੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਹੋਵੇ; ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਖਣਿਜਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਲ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ, ਉਹ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੂਮਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਪਗ ਪਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਿਕ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਗਏ।