ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਵਟਸਗੁਲਮਾ, ਗੋਕਰਨ, ਉੱਤਰ ਕੁਰੂ, ਭਦਰਾਸ਼ਵ, ਕੇਤੁਮਾਲ ਅਤੇ ਹਿਰਣਯਕ ਦੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਾਮਰੂਪ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਪਰ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਿਤੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਆਤਮ-ਲਾਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ; ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਸੁੱਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਹੱਥੋਂ ਨਾ ਡਿੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾਏ, ਪਰ ਖੋਪੜੀ ਨਾ ਡਿੱਗੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਮਝ ਆਈ – "ਮੈਂ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਉਹ ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਬੀ ਮਿਆਦ ਤਕ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਐਸਾ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਰੱਖੇ ਹੋਣ। ਉਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਰਸ, ਪੱਕੇ ਤੇ ਕੱਚੇ ਫਲ ਸੀ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਕ ਸੀ। ਉਥੇ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ, "ਬ੍ਰਹਮਾ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ," ਉਹ ਸੋਚਿਆ। "ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਇੱਛਤ ਗਿਆਨ ਮਿਲੇਗਾ।" ਇਹ ਗਿਆਨ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ, ਪੋਸ਼ਣ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਤੁੱਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਆਏ; ਝੁਕੇ ਹੋਏ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰੇ ਦੇਵ-ਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਆਹਰ-ਦਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਆਸ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।" "ਜੋ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਦੋਵੇਂ; ਇਸ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਚਾਹੀਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ ਮਨ, ਬੋਲ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਾ ਸਹਿਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਭਾਗਯਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹੀ ਵਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।" "ਤੂੰ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ।" "ਜਿਸ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਸਾਂਸ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ; ਪਰ ਇਹ ਖੋਪੜੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀ।" "ਇਹ ਪ੍ਰਥਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਾਜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਨੀਚ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਖੋਪੜੀ-ਧਾਰੀ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਇਹ ਵੱਡਾ ਵ੍ਰਤ ਉਸ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਿਆ; ਦੱਸ, ਕਿਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਹ ਖੋਪੜੀ ਸੁੱਟੀ ਜਾਵੇ?" "ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਵੀਮੁਕਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਥੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਪਾਲ-ਮੋਚਨ ਤੀਰਥ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਂ, ਤੂੰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰਹਾਂਗੇ।" "ਉਥੇ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਪਾ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਧਾਮ ਵਿੱਚ।" "ਉਥੇ, ਦੋ ਨਦੀਆਂ—ਵਰਾਣਾ ਅਤੇ ਅਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਹਨ, ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਮੌਤ-ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।" "ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੇਤਰ; ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੀ, ਲੋਕ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਉਥੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੰਸ-ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ; ਪੰਜ ਕ੍ਰੋਸ਼ਾ ਦਾ ਖੇਤਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ, ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਹੇਗੀ, ਤਦ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਗੰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਸਰਸਵਤੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ; ਜਾਹਨਵੀ ਨਦੀ ਦੋ ਯੋਜਨ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਉਥੇ, ਮੈਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆ ਕੇ ਵਸਾਂਗੇ; ਉਥੇ ਖੋਪੜੀ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਰਗ-ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਮਹਾਂ-ਤੀਰਥ ਤੇ ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜੀਵ ਉਥੇ ਜਿੰਦਗੀ ਸਮਰਪਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਭਗਤ, ਉਹ ਬੜੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹਨ।" "ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਸਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਥੇ ਰੁਦ੍ਰ-ਭਗਤ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਪਵਿੱਤਰ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਐਸਾ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਜੋ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਸਾਫ ਅਤੇ ਸੱਚ-ਮੁੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਕੀਤੀ ਪੂਜਾ, ਜਪ, ਤੇ ਯਜਨ embodied beings ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਸਵਰਗ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਮਨੋਂ ਮਨ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਦੀਪ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਨਿਰਮਲ, ਨੌਜਵਾਨ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੱਝਾ ਮੋਚਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਲੰਬਾ ਬਿਆਨ ਕਿਉਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਉਥੇ ਲੋਕ ਕਰਦੇ ਹਨ—" "ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਅਨੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤੀਰਥ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ਼ਨਾਨ, ਜਪ ਅਤੇ ਯਜਨ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ-ਭਗਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—" "ਜੋ ਭਗਤ ਉਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ 'ਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਵਾਸੁ, ਪਿਤਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਪੁਰਵਜ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।