ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਇਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।" ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੌਤ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਗਹਿਣੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।" ਉਹ ਫਿਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ? ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ?" ਰੁਦ੍ਰ ਵਧੇਰੇ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇਗਾ—ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ, ਭਯਾਨਕ ਅਤੇ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤੂੰ ਦਿਨ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਗਾ। ਆਪਣੇ ਜੂੜੇ, ਕੰਨਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੱਡੀਆਂ ਰੱਖ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਰੁਦ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਹਿਮਾਵਤ, ਮੈਨਾਕਾ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਕੈਲਾਸ, ਸਾਰੇ ਵਿਂਧਿਆ, ਮਹਾਨ ਨੀਲ ਪਹਾੜ, ਕੰਚੀ, ਕਾਸ਼ੀ, ਤਾਮਰਲਿਪਤ, ਮਗਧ ਅਤੇ ਅਵਿਲਾ, ਵਟਸਗੁਲਮਾ, ਗੋਕਰਨ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ, ਭਦਰਾਸ਼ਵ, ਕੇਤੁਮਾਲ ਅਤੇ ਹਿਰਣਯਕ ਦੇਸ਼ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਕਾਮਰੂਪ, ਪ੍ਰਭਾਸ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਪਹਾੜ ਵੀ ਗਏ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਖੋਪੜੀ ਦੇਖ ਕੇ ਲਾਜ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾਉਂਦੇ, ਪਰ ਖੋਪੜੀ ਹੱਥ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੀ ਸੀ। ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ, "ਮੈਂ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ।" ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾ ਸਕਣਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਪੁਸ਼ਕਰ ਪੁੱਜੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇਕ ਮਹਾਨ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੜ ਗਏ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਲਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਹਵਾ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ। ਉਥੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਰਸ ਤੇ ਪੱਕੇ-ਕੱਚੇ ਫਲ ਸਨ। ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਵੜ ਗਏ। ਉਥੇ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਗਿਆਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ, ਸੰਪੱਤਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਅਪਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਵੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਵ੍ਰਤਾਂ ਤੇ ਹਵਨ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਗਹਿਰੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ। ਜੋ ਲੋਕ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੇਵਤਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨ, ਬੋਲ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਿਭਾਇਆ ਹੈ। ਦੱਸ, ਹੇ ਭਾਗ੍ਯਸ਼ਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਵਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹੀ ਵਰ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਤ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਲੰਮੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੱਗ ਨਾਲ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਖੋਪੜੀ ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀ। ਇਹ ਚਾਲ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿਚ ਲਾਜ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਅਤੇ ਨੀਚ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹ ਖੋਪੜੀ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਮਹਾਨ ਵ੍ਰਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ, ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ; ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਇਹ ਖੋਪੜੀ ਕਿਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸੁੱਟਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ?" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਵਿਮੁਕਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਕਪਾਲਮੋਚਨ ਨਾਮਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੈਂ, ਤੂੰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਾਂਗੇ। ਉਥੇ, ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਉਥੇ, ਵਰਨਾ ਅਤੇ ਅਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਮੌਤ ਦਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਖੇਤਰ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਉਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਉਥੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੰਸ-ਰਥ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ; ਪੰਜ ਕਰੋਸ਼ ਦਾ ਖੇਤਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ, ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਉਸ ਖੇਤਰ ਵਿਚੋਂ ਵਹੇਗੀ, ਤਾਂ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਉਥੇ ਗੰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਾਹਨਵੀ ਨਦੀ ਦੋ ਯੋਜਨ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਮੈਂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸਾਂਗੇ; ਉਥੇ ਤੂੰ ਖੋਪੜੀ ਸੁੱਟ ਦੇ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਤੇ ਜਲ ਦੇ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਰਗ-ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਮਹਾਂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਪਾਪ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਕਪਾਲਮੋਚਨ ਤੀਰਥ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਸਿੱਖਿਆ।