ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਪੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਛੂਹਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ। ਇਹ ਹੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਾਲ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਜੋ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਵਰਤ ਅਪਣਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਅਨੇਕ ਵਰਦਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਧਿਆਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਸਭ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਅੱਠ ਵਾਰੀ ਸਾਸਟਾਂਗ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਉੱਚ ਤੋਂ ਉੱਚ, ਅਮਰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਸਦਾ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਸ ਉੱਤਮ ਨਰਾਇਣ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਦੌੜਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗੰਭੀਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪਰਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਪਰਮ ਤੇ ਅਪਰਮ ਦਾ ਸ਼ਾਸਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਰਾਇਣ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਭਾਵ ਦਾ, ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਿਆ; ਜੋ ਸਦਾ ਅਡੋਲ, ਪ੍ਰਧਾਨ ਪੁਰੁਸ਼, ਸ਼ਾਂਤ, ਤੇ ਪਰਮ ਆਸਰਾ ਹੈ—ਉਹ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣੇ। ਮੈਂ ਨਰਾਇਣ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਪਾਰ, ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਦਿ-ਪ੍ਰਭੂ, ਅਡੋਲਤਾ, ਧੀਰਜ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ, ਅਣਗਿਣਤ ਪੈਰਾਂ, ਅੰਤਹੀਨ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਤੇ ਅਨਾਸ਼ਵੰਤ, ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਨਰਾਇਣ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਰਮ, ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ, ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਤਿੰਨ ਹੋਮ-ਅਗਨੀਆਂ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੀਨਾਂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ, ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਲਾਲ, ਤੇ ਕਲਿ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਾਏ। ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਖਸ਼ਤਰੀ, رانਾਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਪਾਰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਅਪਾਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ, ਸੁਖਸ਼ਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰੂਪ, ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ, ਨਿਰਾਕਾਰ, ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਸਰੇ, ਸ਼ਰਨ, ਵਿਜਯੀ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਰਬਵਿਆਪੀ, ਅਨਾਦਿ, ਆਕਾਸ਼-ਸਰੂਪ, ਸਦਾ-ਥਿਰ, ਅਸਤੀ ਤੇ ਨਾਸਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ; ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਦਿਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੇ, ਤਾਂ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਪਰਮ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਫੜਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਪਰਵਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਉੱਭਰੇ। ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਵਰ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਵਰ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਰ-ਦਾਤਾ ਹਾਂ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ। ਇਸ ਪਾਪ ਲਈ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਕਾਰਨ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੌਤ ਦੀ ਬੂ ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਗਹਿਣੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹਨ। ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ? ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ?” “ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਹੋ ਜਾਵੇ—ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ?” ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਤੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੁਣ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ, ਹੇ ਬਾਹੁਬਲੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਭਸਮ ਲਾ। ਆਪਣੇ ਜੂੜੇ, ਕੰਨਾਂ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੱਡੀਆਂ ਰੱਖ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਭੋਗੇਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਕੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਰੁਦ੍ਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਫੜਕੇ, ਹਿਮਾਵਤ, ਮੈਨਾਕ ਤੇ ਮੇਰੂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਕੈਲਾਸ, ਪੂਰਾ ਵਿਂਧਿਆ, ਮਹਾਨ ਨੀਲ ਪਹਾੜ, ਕੰਚੀ, ਕਾਸ਼ੀ, ਤਾਮਰਲਿਪਤ, ਮਗਧ ਤੇ ਅਵਿਲਾ ਗਏ। ਵਤਸਗੁਲਮਾ, ਗੋਕਰਣ, ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ, ਭਦਰਾਸ਼ਵ, ਕੇਤੁਮਾਲ ਤੇ ਹਿਰਣਯਕ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੀ ਗਏ। ਉਹ ਕਾਮਰੂਪ, ਪ੍ਰਭਾਸ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਵੀ ਗਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਸ਼ਰਮਿੰਦੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੋਪੜੀ ਵੇਖਦੇ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਹਿਲਾਉਂਦੇ, ਪਰ ਖੋਪੜੀ ਛੱਡੀ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਅੱਖਰ ਹੀ ਖੋਪੜੀ ਹੱਥ ਹਿਲਾਉਣ ਤੇ ਵੀ ਨਾ ਡਿੱਗੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ: "ਹੁਣ ਮੈਂ ਇਹ ਵਰਤ ਲਵਾਂਗਾ।" "ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ, ਸਭ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਵੇਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਪੂਸ਼ਕਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਬੇਲੀਆਂ ਤੇ ਅਨੇਕ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸੁਗੰਧੀਦਾਰ ਰਸ, ਪੱਕੇ ਤੇ ਕੱਚੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਸਨ; ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਇਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੂਸ਼ਕਰ ਦਾ ਇੱਛਿਤ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ, ਦੁਸਟਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਪਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਏ।