ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨandi ਦੇ ਧੱਜ ਵਾਲੇ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਨੇਕ ਵੰਦਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਸਦਾ ਸਲਾਮ ਹੈ ਕਪਾਲ-ਧਾਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾ-ਕਾਲ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਸਰਵ-ਸੱਤਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਭ ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਸਲਾਮ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ; ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਨਾਸਕ ਹੈਂ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਕਾਲ ਹੀ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁੱਖ-ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਕਪਾਲ-ਧਾਰੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਕਪਾਲੀ ਵਜੋਂ ਸਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਪाकर, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ, ਅਤੇ ਸਿਰ-ਹੀਣ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ—ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਤੇਜ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਨਿਰੁਕਤ, ਸੂਕਤ, ਰਿਗ, ਯਜੁਸ ਅਤੇ ਸਾਮ ਦੇ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: “ਅਤੁੱਲ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਰਵੋਚ ਆਤਮਾ, ਸਲਾਮ ਹੈ। ਤੂੰ ਅਚੰਭਿਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈਂ, ਅਣਖਤਮ ਊਰਜਾ ਦਾ ਖਜਾਨਾ; ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਮਹਾ-ਤੇਜੀਲੇ! ਉਪਰਲੇ ਮੁਖ ਵਾਲੇ, ਸਲਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਾਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਲਾਮ ਹੈ। ਕੌਲ-ਆੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਖਿੜੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਤਾ! ਤੇਰੀ ਹੀ ਰਚਨਾ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਯਜਨ ਦੇ ਸਦਾ ਭਾਗੀ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਲਾਮ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਰਭ ਵਾਲੇ, ਕੌਲ-ਜਨਮੇ, ਦਿਵਿਆ ਗਰਭ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ! ਤੂੰ ਹੀ ਯਜਨ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਸ਼ਟ-ਪੁਕਾਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਵਧਾ ਹੈਂ, ਕੌਲ-ਜਨਮੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ!” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਦੇਵਤਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਸ਼ੁਭ-ਕਰਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਉਸ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੁਆਰਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਜਗਾਈ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ। ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਕਪਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਸੋਮ ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਕਰਤਾ; ਤੂੰ ਇੱਕ ਸੌ ਕਰੋੜ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਵੇਗਾ, ਮਹਾ-ਤੇਜੀਲੇ! ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਵਰਤ ਲੈਣਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ, ਕਰੂਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ। ਜੋ ਵੈਤਾਨਕ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਅਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕਦੇ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕੋ। ਜਦੋਂ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹੋ, ਰੁਦ੍ਰ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾਓ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦਾ ਵਰਤ ਲੈ; ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਵਰਾਂ ਮਿਲਣਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਪਰ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੁਆਰਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਨਾਲ ਸੰਗੀ, ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ—ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਤਿੰਨ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਅੱਠ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਮੈਂ ਸਰਵੋਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਅਮਰ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਣੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਾਰਾਇਣ, ਸਰਵੋਤਮ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਤੇਜ਼ੀਲੇ, ਗਹਿਰੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ, ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਰਵੋਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਸਰਾ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਅੰਤ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੁਰਸ਼, ਪਾਰ-ਅਪਾਰ ਅਤੇ ਆਧਾਰ, ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼ੁੱਧ, ਸੁਖਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਸਦਾ ਟਿਕਿਆ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਰਵੋਚ ਆਸਰਾ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਨਾਰਾਇਣ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਗ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਅਣੰਤ, ਅਪਾਰ, ਧਰਮ-ਧਾਰੀਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਧੀਰਜ, ਸਹਿਣ-ਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਅਗਾਂਹ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਸੁਆਮੀ—ਮੈਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੰਗਲਮਈ, ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ, ਅਣਗਿਣਤ ਪੈਰਾਂ, ਅੰਤ-ਹੀਣ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੰਦ-ਸੂਰਜ ਅੱਖਾਂ, ਨਾਸਵੰਤ-ਅਨਾਸਵੰਤ, ਜੋ ਦੁਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ, ਸਰਵੋਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ, ਤਿੰਨ-ਭਾਗੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਤਿੰਨ ਯਜਨ-ਅੱਗਾਂ ਅੱਖਾਂ, ਤਿੰਨ ਤੱਤਾਂ, ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਲਯਾਂ, ਤਿੰਨ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਨਾਰਾਇਣ, ਅਣਮਾਪ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਚਿੱਟਾ, ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਲਾਲ, ਕਲਿ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਾਏ, ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਂਗਾਂ ਤੋਂ ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਕਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵ-ਰੂਪ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਾਰ-ਅਪਾਰ, ਅਣਮਾਪ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕੌਲ-ਆੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁਖਮ ਰੂਪ, ਮਹਾ-ਰੂਪ, ਗਿਆਨ-ਰੂਪ, ਨਿਰ-ਰੂਪ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਵਚ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਰਵੋਚ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ, ਹਰ ਥਾਂ ਟਿਕਿਆ, ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਸਰਾ, ਸ਼ਰਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਰੀ, ਸ਼ੁੱਧ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਆਕਾਸ਼-ਸਵਭਾਵ, ਅਨਾਦੀ, ਅਸਤਿਤਵ-ਅਨਸਤਿਤਵ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਅਚੁਤ; ਜੋ ਕੁਝ ਜਲਦਾ-ਅਜਲਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।” ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਰਵੋਚ ਸੁਆਮੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਤਬ ਸਦਾ, ਸਰਵੋਤਮ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚਕਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਆਖਿਆ, “ਵਰ ਮੰਗੋ; ਮੈਂ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਰ-ਦਾਤਾ ਹਾਂ।