ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਯੋਧਾ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁੰਡਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਤੀਰ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਬਚਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਸੀ। ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਇਸ 'ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਾ ਲਵੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁੰਡਲੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੇ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮਹੇਸ਼ਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਜਦ ਤ੍ਰਿਣੇਤ੍ਰ (ਤੀਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ) ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ! ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਪਾਪੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਮਲੇਛ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੋਈ ਐਸਾ ਉਪਾਅ ਕਰੋ ਕਿ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨਾ ਦੇਵੇ।" ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੇ ਇਕ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਭੁੱਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਕੇ, ਯੋਗ ਦੇ ਆਗੂ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ, ਉਥੇ ਆਏ ਅਜੀਬ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਠੰਢ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੋਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ! ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਵਰ ਦਿਆਂ?" ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਇਕ ਖੋਪੜੀ ਰੱਖ ਕੇ ਮੰਗਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਭਿਖਸ਼ਾ ਦੇਵੋ," ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਖੋਪੜੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਭਿਖਸ਼ਾ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਸਚੈ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਯੋਗ ਹੈ," ਤੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵਿੱਚੋਂ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਸੋਨ (ਜੰਬੂਨਾਦਾ) ਵਰਗਾ ਸੁਨਹਿਰੀ ਲਹੂ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਕੀਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ, ਸੰਭੂ ਨੇ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਈ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂੰਦਿਆ ਹੋਇਆ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਧਾਰ ਪੰਜਾਹ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਹਰੀ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਵਹਿੰਦੀ ਰਹੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਾਇਣ ਭਿਖਸ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਸੰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਲਹੂ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਸੰਭੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੀ ਖੋਪੜੀ ਭਰ ਗਈ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?" ਹਰੀ ਦੀ ਇਹ ਗਰਜਦਾਰ ਬਾਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਤੱਕਿਆ, ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਖੋਪੜੀ ਨੂੰ ਥੱਪਿਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਖੋਪੜੀ ਭਰ ਗਈ ਹੈ।" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਰੋਕ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਂਗਲ ਨਾਲ ਲਹੂ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰੜਕਿਆ; ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਲਹੂ ਰੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੁਲਬੁਲੇ ਬਣਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤੋਂ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਉਭਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮੁਕੁਟ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਸਨ, ਦੋ ਤਰਕਸ਼ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਮੱਢੇ ਤੇ ਉਂਗਲਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਦਿਸ ਪਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਵ, ਇਹ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਉਪਜਿਆ ਮਨੁੱਖ ਕੌਣ ਹੈ?" ਹਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ। ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਨਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਨਰਾ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਨਰਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ—ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਣਗੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ, ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਨਰਾ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਫਿਰ, ਦੈਤੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਰਾ ਸਹਿਯੋਗੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਸਿਰ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ, ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੈ— ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਤਪਸ਼, ਤੇਰੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਲਹੂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਅੱਖ ਦੀ ਨਜ਼ਰ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਉਰਜਾਵਾਂ— ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ, ਇਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤੇਗਾ; ਜੋ ਅਜੇਤ ਹਨ ਜਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਜਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਣਗੇ। ਇਹ ਇੰਦਰ ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋਵੇਗਾ;" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸੰਭੂ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹਰੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹਰਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" ਤੇ ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ, ਉੱਜਲ ਹਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਾਂਗ, ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਖਿਆ— ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਖੋਪੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮੁੜ ਆਖਿਆ— "ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮੰਨਿਆ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਬਣੀ ਭਰਮਾਵੇ ਦੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਗਾ—ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਹਰਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਝਟਕ ਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ, ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਤੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੋਨੋ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣਾਈ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗੂੰਜੀ; ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੇ ਬਚਾਵ, ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੋ ਦਿਵ੍ਯ ਸਾਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਤੇ ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਲਹੂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੇ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਪਸੀਨੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।