ਜਦੋਂ ਅਚਾਰਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਦ ਮੋਹ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ—ਇਹ ਤਪ ਕਿਹੜੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਹੈ?" ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਡਾ ਤਪ ਪਰਲੋਕ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਇਸੀ ਲਈ ਇਹ ਤਪ ਆਰੰਭਿਆ ਹੈ। ਹੋਰ ਇੱਥੇ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?" ਫਿਰ ਨੰਗ-ਧਾਰੀ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰੋ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਅਰਹਤਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ; ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਖੁੱਲਾ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਇਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਈਆਂ ਹੀ ਵਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਗਮ ਰਾਹੀਂ ਸੁਗਤਿ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸੱਚੀ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹਨ।" ਮੋਹ ਦੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਜੋ ਉਹ ਧਰਮ ਸਮਝ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਸੀ; ਜੋ ਉਹ ਸੱਚ ਮੰਨਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਸਲ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਹ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਸੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਕਰਤੱਵ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਅਸਲ ਕਰਤੱਵ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਨਗਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਕ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਕਈ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਨਿਯਮ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੋਹ ਦੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਰੋਧੀ ਮਤ ਉਚਾਰੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਵ ਛੱਡ ਬੈਠੇ। ਮੋਹ ਦੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਹੀ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਂਦੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ। ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਚਲਾਏ ਗਏ; ਹੋਰ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਏ। ਉਹ, ਹੋਰ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਮਤਾਂ 'ਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਨੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ "ਅਰਹਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ" ਆਖਿਆ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਤ੍ਰੈਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਲਾਲ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਜਿੱਤੂ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਟਕਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁਗਤਿ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਪਸ਼ੁ-ਵਧ ਵਰਗੇ ਪਾਪੀ ਕਰਤੱਵ ਛੱਡ ਦਿਓ; ਸਮਝੋ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਹੀ ਹੈ, ਬਾਕੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ। ਮੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਪਦ ਭਟਕੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।" ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ 'ਚ ਫਸੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਇਹ ਮਤ ਉਚਾਰਦੇ ਗਏ, ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਗਏ; ਕੁਝ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਤੇ ਦੂਜੀ ਜਾਤੀ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸਚ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਿੰਸਾ ਨੂੰ ਹੀ ਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਗਿਆਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਗ 'ਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਯਜਨ 'ਚ ਪਸ਼ੁ-ਵਧ ਸੁਗਤਿ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੇ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਪਿਤਾ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕੀ ਲਾਭ? ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਯਾਤਰੀ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਯਾਤਰੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ; ਕਈ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਭੋਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ਮੀ ਆਦਿਕ ਲੱਕੜ ਖਾ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੱਤਾ-ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਤੁਹਾਡੇ ਹਿਤ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿਓ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਬਚਨਾਂ ਕਰਕੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦੇ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਬਚਨ ਸਮਝਦਾਰੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵਰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੱਚੇ ਮਤ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਿਖਾਓ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਦীক্ষਾ ਲਈ ਯੋਗ ਪਦਾਰਥ ਲਿਆਵਾਂਗੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਮੁਕਤੀ ਜਲਦੀ ਸਾਡੇ ਹੱਥ ਆ ਜਾਵੇ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ, ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਜੋ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਗੁਰੂ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦীক্ষਾ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦীক্ষਾ ਦਿਓ।" ਜਦ ਮੋਹ ਦੂਰ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਭਾਰਗਵ (ਉਸ਼ਨਸ) ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਭਾਗ, ਸਾਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਦীক্ষਾ ਦਿਓ ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਡਾ ਦੇਵੇ।" ਉਸ਼ਨਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੱਥਾ ਅਸਤੁ, ਚਲੋ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ।" "ਹੇ ਮਿੱਤਰੋ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਉਤਾਰ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦীক্ষਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਭਰਗੂ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ ਨੇ ਦীক্ষਿਤ ਕੀਤੇ। ਉੱਥੇ, ਆਂਗੀਰਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਵਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗੁੰਜਾ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਉਖਾੜੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਵਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਅਤੇ ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਫਲਤਾ ਪਾਈ। ਇਉਂ ਕਰਕੇ, ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਤਨ ਅਰਹਤ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ। ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਵਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ ਹੀ ਦੇਵਤਾਪਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ? ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ 'ਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਚੇਲੇ ਦੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਵਾਲ ਉਖਾੜਣ ਤੋਂ ਤਪ ਆਰੰਭਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚੋਵੀ ਤੀਰਥੰਕਰਾਂ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਉਂ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਥ ਨੇ ਛਾਂ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਰਹਤ ਨੂੰ ਸੁਗਤਿ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਗੱਲ 'ਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। "ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਐਸੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਰਾਗ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਜ-ਮੁਲ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਦੇ ਹੋਏ?"—ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਜ਼ੂ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆ ਮੋਹ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਨਵੇਂ ਮਤ ਤੇ ਨਵੇਂ ਆਚਾਰ ਅਪਣਾਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਕਰਤੱਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਬੈਠੇ।