ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਭਰਗੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਰਗੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਭਰਗੂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਜੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜੀਉ!" ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਤੁਰੰਤ ਜੀਉਂਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਪਈ ਹੋਵੇ, ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, "ਵਧਾਈ ਹੋ! ਵਧਾਈ ਹੋ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਰਗੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ। ਭਰਗੂ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਉਤਾਵਲੇ ਦੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਵੀ ਤੋਂ ਡਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਇਹ ਕਵੀ ਮੈਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਗਟ ਧੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਿਤ ਹਾਂ।" "ਸਭ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਥੱਕੇ ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ।" "ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਨ ਲਈ। ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਕਵੀ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ ਧੂੰਆਂ ਹੀ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਯਕਸ਼ਾ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਢਿੱਗਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਸਥਿਰ ਸੀ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਕਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ; ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਸਾ ਹੀ ਵਰਤਾਵ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਦੀ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਦਿੱਤੀ: "ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕੇਵਲ ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਤਪ, ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਵੇਂਗਾ।" "ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਰਗੂ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸੀਂ ਨਾ।" "ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ? ਤੂੰ ਅਜੇਅਯ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਐਸੇ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਰਾਜ, ਧਨ ਤੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਅਜੇਅਯਤਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਮਿਲਣ ਤੇ ਕਾਵਯਾ (ਸ਼ੁਕ੍ਰ) ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਹ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ? ਜਦ ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ?" "ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਕੀ ਮਕਸਦ ਹੈ? ਇੱਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤੀ, ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਸਯਾਮਤਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਦੱਸ, ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?" "ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।" ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।" "ਮੈਂ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਤੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ।" ਕਵੀ ਨੇ, ਦਿਵਿਆ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ, ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।" "ਹੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀ, ਵਰਾਂ ਯੋਗ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਚੁਣੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਆ, ਅਸੀਂ ਮੇਰੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ, ਹੇ ਮਸਤ ਹੋਈ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਜਯੰਤੀ ਅਤੇ ਉਸ਼ਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਾਰਗਵ (ਸ਼ੁਕ੍ਰ) ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ ਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਆਏ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਆਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਲੱਛਣ ਵੀ ਨਾ ਪਛਾਣੇ; ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਗੀਰਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਭਟਕਾ ਦੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈ—ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ।" ਧਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਜਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ; ਉਸ਼ਨਾਸ਼ ਨੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਸਭਾ ਵਿਚ, ਦਾਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਉਸ਼ਨਾਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਦੂਜਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਇਆ?" ਉੱਥੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਤੇ ਢਿੱਠੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਲਗਦਾ ਸੀ ਵੱਡਾ ਟਕਰਾਅ ਹੋਵੇਗਾ। "ਲੋਕ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ?" "ਇਹ ਗੁਰੂ ਜੋ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਆਖੇਗਾ?" ਜਦ ਦਾਨਵ ਆਪਸ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।