ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ!" ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੁਰੰਦਰ ਇੰਦਰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਵੱਲੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਦੇਵੀ ਨੇ ਭੜਕ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਘਵਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਸਮੇਤ ਜਲਾਏ ਦਿਆਂਗੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ; ਮੇਰੀ ਤਪ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖੀ ਜਾਵੇ!" ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਆਤਮ-ਵਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਜਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਧੀਕ ਰੋਕੋ; ਮੈਂ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਤਮ-ਵਸ਼ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਰੋਕੋ!" ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਪਰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਉਸ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਪਰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਲਦ ਹੀ, ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਡਰ ਵਿਚ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਠੋਰ ਮੰਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਮਹਾਰਾਜ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।" ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਜਗਤ ਵਿਚ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਵੇਂਗਾ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਇਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ। ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਿਆ। ਪਤਨੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਭਾਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉ—ਜੇਕਰ ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਠੰਡੀ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, "ਜੀਉ!" ਕਿਹਾ। ਇਹ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਦੇਵੀ ਉਸੀ ਸਮੇਂ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਕਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਬੜਾ ਅਚੰਭਾ ਲੱਗਾ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਬਿਨਾ ਉਲਝਣ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਵੀ (ਭ੍ਰਿਗੁ) ਤੋਂ ਫਿਰ ਡਰ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਾ ਆਇਆ। ਇੰਦਰ ਜਾਗਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪਤਨ ਕਰਨ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਵ੍ਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੇਰੀ ਗਿਆਨੀ ਧੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ।" "ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।" "ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।" ਇੰਦਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਲਈ। ਜਯੰਤੀ ਉਸ ਥਾਂ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਕਵੀ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਕੇਵਲ ਧੂੰਆਂ ਪੀ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਤੇ, ਇੱਕ ਯਕਸ਼ ਵੱਲੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਤਪ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਦੇਖਿਆ। ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨਾਲ ਥਕ ਚੁਕਿਆ, ਉਹ ਕਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਕਵੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਨਰਮ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ, ਵ੍ਰਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਧੂੰਆਂ ਵਾਲਾ ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਕੇਵਲ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਤਪ, ਬੁੱਧੀ, ਗਿਆਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇਂਗਾ।" "ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁਪੁਤਰ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਪਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਕਰੀ।" "ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਅਜੈਯ ਹੋਵੇਂਗਾ।" ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਭਰਗਵ ਨੂੰ ਫਿਰ-ਫਿਰ ਵਰ ਦਿੱਤੇ—ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ, ਧਨ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ, ਅਤੇ ਅਜੈਯਤਾ। ਇਹ ਵਰ ਮਿਲ ਕੇ, ਕਾਵਿਆ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਦਿਆ-ਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਕਾਵਿਆ ਨੇ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਿਆ? ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੈਂ?" "ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਤਪ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈਂ, ਕਿਹੜੀ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ? ਇੱਥੇ ਖੜੀ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤੀ, ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ," "ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੋਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੋਰੀ; ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ? ਕੀ ਇੱਛਾ ਉਠਾਈ ਹੈ?" "ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੋਵੇ।" ਐਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।" "ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਤੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸ।" ਕਾਵਿਆ ਨੇ, ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਤੇਜਸਵੀ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ।" "ਹੇ ਨੀਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀ, ਵਰਯੋਗ, ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ।" "ਐਸਾ ਹੋਵੇ; ਚਲ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਚਲ, ਹੇ ਮਦ-ਮਸਤ।" ਫਿਰ, ਕਾਵਿਆ, ਜਯੰਤੀ ਅਤੇ ਉਸ਼ਨਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।