ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿਤੇ ਹਨ, ਜਦ ਸਾਡਾ ਆਚਾਰਯ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆਏ ਹੋ।" ਉਹ ਸਭ ਦੈਤਿਆ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, "ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਛਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜੇ ਵਿਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰ-ਰਹਿਤ ਹੋਏ ਖੜੇ ਹਾਂ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ, "ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ; ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅਸੀਂ ਕਵੀ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।" "ਆਉ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੱਸ ਦਈਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਆਚਾਰਯ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ; ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੁੜ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕਵੀ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੇ ਪਾਸ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਗਏ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਡਰੋ ਨਹੀਂ, ਡਰੋ ਨਹੀਂ; ਆਪਣਾ ਡਰ ਛੱਡ ਦੋ, ਹੇ ਦਾਨਵੋ। ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਅਸੁਰ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ 'ਚ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਤੀਬਰ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਤਾ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆਈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲਾ ਦੇਵਾਂਗੀ।" ਉਹ ਮਾਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਕੇ, ਨੀਂਦ ਛੱਡੀ; ਤਪ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਅਸਥਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਐਸਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਵੇਖਿਆ, ਬਾਕੀ ਦੇਵਤਾ ਹਕਬਕ ਹੋ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਕ੍ਰਮਿਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੱਜ ਗਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਪੁਰੰਦਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਰਾਖੀ 'ਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆਈ ਤੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਮਘਵਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ; ਮੇਰਾ ਤਪ ਬਲ ਦੇਖੋ।" ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਆਕ੍ਰਮਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧ ਦੇ; ਮੈਂ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਆਕ੍ਰਮਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਉਸ ਨੂੰ ਵਧ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵਧ।" ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਉਸ ਲਈ ਔਖਾ ਸੀ; ਪਰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਲਦੀ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਆਈ, ਤੇ ਡਰ-ਡਰ 'ਚ ਤੇ ਜਲਦੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕਠੋਰ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਕ੍ਰ ਉਠਾਇਆ ਤੇ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਔਰਤ ਦੀ ਹਤਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਮਹੱਤਮ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।" "ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ; ਤੇ ਜਦ-ਜਦ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਵੇਂਗਾ।" "ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਵੇਂਗਾ;" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਉਹਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੀ ਗਈ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਸਚਮੁਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਹੋ ਜਾ—ਜੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਠੰਡੀ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੀਵ!" ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਆਖਿਆ, ਮਾਤਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੀਵਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਆਖਿਆ, "ਸ਼ਾਬਾਸ! ਸ਼ਾਬਾਸ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਚਮਤਕਾਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ। ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਘਬਰਾਹਟ ਦੇ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਵੀ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਕਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਸ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੀ ਬੁਧੀਮਾਨ ਧੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ।" "ਤੂੰ ਹਰ ਰੂਪ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਧੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।" "ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ خاطر ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ।" ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਲਈ। ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਕਵੀ ਭਿਆਨਕ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ ਧੂੰਆਂ ਪੀ ਰਹੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਯਕਸ਼ਾ ਵੱਲੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਪ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਵੇਖਿਆ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਕਵੀ ਨਿਕੰਮਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੁਤਾਬਕ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਕਵੀ ਨਾਲ ਵਿਵਹਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮੀਠੇ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਦੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤਕ, ਜਯੰਤੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ; ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤਪ ਕੇਵਲ ਤੂੰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੀ ਤਪ, ਬੁਧੀ, ਗਿਆਨ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਹੋਵੇਂਗਾ।" "ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੂਪੁਤਰ, ਮੈਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਪਰ ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਨਹੀਂ।" "ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਅਜੈਯ ਹੋਵੇਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਭਰਗਵ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਰ ਦਿਤਾ।