ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਵ્ય ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੋ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਛਲਤ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਜਦ ਤਕ ਤੁਹਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।" ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ ਕਾਵ्य, ਜੋ ਕਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯ ਵੀ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਗਏ। ਉਥੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਦੇਵ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋ ਸਕੇ।" ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਲਟਾ ਲਟਕ ਕੇ, ਸਿਰ ਨੀਵੇਂ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ ਧੂੰਆਂ ਸਾਂਊਂਦਾ ਹੋਇਆ ਘੋਰ ਤਪ ਕਰ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੈਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।" ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਭਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਵ੍ਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਾਵ्य ਨੇ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ, ਇਹ ਵੇਲਾ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦਾ ਸੀ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ ਅਸੁਰਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਆਏ। ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਸਾਡਾ ਆਚਾਰਯ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਮਾਰਨ ਆ ਗਏ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਛਾਲਾ, ਕਾਲੀ ਮ੍ਰਿਗ ਚੰਬੜ ਅਤੇ ਛਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਨਿਰਕਿਰਿਆ, ਨਿਰਧਨ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਲੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਬਿਨਾਂ ਲੜਾਈ ਦੇ ਅਸੀਂ ਕਾਵਿ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।" ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਕਾਵਿ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਏ, ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹ ਦੱਸਣ ਲਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦ ਤਕ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆ ਜਾਣ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਦ ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ: "ਡਰੋ ਨਹੀਂ, ਡਰੋ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦਾਨਵੋ! ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਪਰ ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਸੁਰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨੀਂਦ ਛੱਡੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਅਚੇਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਚੇਤ ਵੇਖਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਘਬਰਾ ਗਏ ਅਤੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਮਾਤਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਮੇਤ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਲਾ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਤਪ ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਦੇਖ ਲੈਣ।" ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਵਾਂ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਮੈਂ ਵਧੇਰੇ ਅਸਹਾਇ ਹਾਂ, ਝਟਪਟ ਵਾਰ ਕਰ।" ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਕਰੂੜਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਆਪਣਾ ਚਕਰ ਚਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਭਰਿਗੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਹੋਈ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਮਾਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣਗਾ, ਅਤੇ ਜਦ-ਜਦ ਧਰਮ ਦੀ ਹਾਨੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਇਆ ਕਰੇਂਗਾ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭਰਿਗੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਸਿਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜੇ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਇਸ ਸੱਚ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਤੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉਂ।" ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੀਉ!" ਤੇ ਦੇਵੀ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਜਿੰਦੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ "ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ!" ਆਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਰਿਗੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਚੰਭਾ ਸੀ। ਭਰਿਗੁ ਨੇ ਬਿਨਾਂ ਘਬਰਾਏ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਾਵਿ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇੰਦਰ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਕਾਵਿ ਮੇਰਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਧੀਏ, ਤੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।