ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਦੇਖਦੇ ਹੀ ਦੇਖਦੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਕਵੀ ਨੇ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਸਨ, ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਅਸੁਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ। ਕਵੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਵੀ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਵੀ ਫਿਰ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, "ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਮਨ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ। ਬਲੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਭਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਰੋਚਨ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਬਾਰਾਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਨੇਤਾ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਕੁਝ ਹੀ ਬਚੇ ਹੋ। ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਹੋਰ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।" ਕਵੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, "ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਣਨੀਤੀਆਂ ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ ਅਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਅਜੇਹੇ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਜਿੱਤ ਦਿਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਅਟੱਲ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ, ਅਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਂਗੇ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤ ਜਾਵੋਗੇ।" ਅਸੁਰ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਥੱਕ ਗਏ ਹਾਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਰਥਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀਆਂ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰਾਂਗੇ।" ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਇਹ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੁਰ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ ਵਾਪਸ ਲੌਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਵੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤਪ ਵਿਚ ਡਟੇ ਰਹੋ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਕਵੀ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਜੋ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਵੇ।" ਮਹਾਦੇਵ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਲਟਾ ਲਟਕ ਕੇ, ਸਿਰ ਨੀਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ ਧੂੰਆਂ ਸੁੰਘ ਕੇ ਤਪ ਕਰ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਤਪ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।" ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਇਹ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਇਹ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਤਪ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤਪ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਵੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯਾ ਅਪਣਾਇਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਵੀ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਲਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬੜੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਡਰ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਨ ਆ ਗਏ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਛਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਨਿਰਕ੍ਰਿਆ ਅਤੇ ਨਿਰਧਨ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਕਵੀ ਦੀ ਮਾਤਾ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।" "ਆਓ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੀੜਾ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣਗੇ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜਾਂਗੇ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਵੀ ਦੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਡਰੋ ਨਾ, ਡਰੋ ਨਾ, ਆਪਣੇ ਡਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਹੇ ਦਾਨਵੋ! ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੁਰ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਖਦੇ ਹੀ ਦੇਖਦੇ, ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਾਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਮਤਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਕੇ, ਤਪ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੇਵਤੇ ਅਚੇਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਵੀ ਇਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਚੇਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਘਬਰਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਭੱਜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਵਿਸ਼ਨੁ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਇਹ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਪੁਰੰਦਰ (ਇੰਦ੍ਰ) ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਘਵਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੀ ਤਪ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿਆਂਗੀ।" ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਸ਼ਨੁ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਇੰਦ੍ਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।" ਵਿਸ਼ਨੁ, ਉਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਹੁਣ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਇੱਕ ਔਰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਏਂਗਾ; ਅਤੇ ਜਦ ਵੀ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਏਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਸੰਪੂਰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਾਲਾਕੀ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਦਿਲਾਸਾ, ਅਤੇ ਆਖਿਰਕਾਰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ।