ਇਹ ਸਮੇਂ ਮਹਾਂਬਲੀ ਅਸੁਰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮਹੇਂਦਰ (ਇੰਦਰ) ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ‘ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਅਜੇ ਅਧੂਰਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਲੰਘਣੇ ਸੀ, ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰਿਆਸਤ ਫਿਰ ਤੋਂ ਪਾਕ (ਇੰਦਰ) ਦੇ ਹੱਥ ਆ ਜਾਣੀ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਯਜਨ (ਹਵਨ) ਦੇ ਫਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਯਜਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ (ਅਸੁਰਾਂ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਆਚਾਰਯ ਕਵੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਛੀਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਯਜਨ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਚਲੋ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਈਏ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ, “ਡਰੋ ਨਾ, ਹੇ ਅਸੁਰੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈ—ਸਾਰੇ ਮੰਤਰ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ, ਹਰ ਚੀਜ਼—ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।” ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਵੀ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਇਹ ਕਵੀ ਸਾਡੀਆਂ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਸਾਡੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਚਲੋ, ਜਲਦੀ ਕਰੀਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਟਾ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੇ ਪਾਤਾਲ ਭੇਜ ਦਈਏ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਦੇਵਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਕਵੀ ਕੋਲ ਬਚਾਅ ਲਈ ਦੌੜੇ। ਕਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਕਵੀ ਨੂੰ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਕਵੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹਿਤਕਾਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਕਾਵ્ય ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਘਟਨਾਕ੍ਰਮ ਯਾਦ ਕਰਵਾਏ, “ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪੂਰੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਵਾਮਨ ਨੇ ਤਿੰਨ ਡਿਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਤੋਂ ਛੀਨ ਲਏ ਹਨ। ਬਲੀ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਜੰਭ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਰੋਚਨ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਬਾਰਾਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਡੇ ਨੇਤਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਹੁਣ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਬਚੇ ਹੋ। ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।” ਕਵੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ, “ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਉਪਾਏ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਅਜਿੱਤ ਮੰਤਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਅਟੱਲ ਮੰਤਰ ਲੈ ਆਵਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਫੇਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ ਤੇ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤਾਂਗੇ।” ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਰਥ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਤਪਸਿਆ ਕਰਾਂਗੇ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖੇ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਮੋੜ ਗਏ। ਫਿਰ ਕਾਵ੍ਯ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੋ, ਭਗਤੀ ਤੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਹੇ ਦਾਨਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।” ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕਾਵ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵ! ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਤਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ‘ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਾਰਗਵ! ਤੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦਾ ਵਰਤ ਧਾਰਣ ਕਰ, ਉਲਟਾ ਲਟਕ ਕੇ ਸਿਰਫ ਧੂੰਆਂ ਹੀ ਸਾਂਸ ਵਜੋਂ ਲੈ।” “ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਸਹਿਣ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।” ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹ ਕੇ ਬੋਲੇ, “ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ‘ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਮੁਨੀ ਨੇ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਾਵ੍ਯ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤੋਂ ਮੰਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਰੰਭ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਵੀ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਊਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ, ਇਸ ਨਾਜੁਕ ਸਮੇਂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ। ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦੇਵਤੋ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਸਾਡਾ ਆਚਾਰਯ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆ ਗਏ ਹੋ।” “ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਨ ਹਥਿਆਰ, ਨ ਰਥ, ਨ ਸਾਮਰਥ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਕਵੀ ਦੀ ਮਾਤਾ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਆਓ, ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਆਚਾਰਯ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦਾ। ਜਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਅਸੀਂ ਫੇਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਕਵੀ ਦੀ ਮਾਤਾ ਕੋਲ ਗਏ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਉਹ ਉਸ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਡਰੋ ਨਾ, ਡਰੋ ਨਾ, ਹੇ ਦਾਨਵੋ! ਆਪਣਾ ਭੈ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ।” ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਸੁਰ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੋਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਜਦ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲਾ ਦਿਆਂਗੀ।” ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਕੇ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਤਪ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਘਬਰਾ ਗਏ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਪਲਾਇਣ ਕਰ ਗਏ।