ਇਹ ਕਥਾ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਦਾਨਵ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਜੋ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਅਜੇਅ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧੀ। ਮੱਦਰਵਤੀ ਤੋਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ ਜਨਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਤੀ ਸਦੀਵ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਤੀ ਹੋਈ। ਰੋਹਿਨੀ, ਜੋ ਪੌਰਵੀ ਵੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੇਸ਼ਟਾ, ਰਾਮ, ਸਾਰਣ (ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ), ਦੁर्धਰਾ, ਦਮਨ, ਪਿੰਡਾਰਕ ਅਤੇ ਮਹਾਹਨੂ ਵਰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ। ਫਿਰ, ਮਾਇਆ, ਜੋ ਅਮਾਵਸ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਬਣੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੂਰਬ ਕਾਲ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣੀ-ਪਤੀ, ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਜਨਮੀ—ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਵਿਜਯਾ, ਰੋਚਮਾਨਾ, ਵਰਧਮਾਨਾ ਅਤੇ ਦੇਵਲਾ ਵੀ ਜਨਮੇ। ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉਪਦੇਵੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਬ੍ਰਿਹੱਦੇਵੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਗਾਵਹਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਿਹੱਦੇਵੀ ਤੋਂ ਮੰਡਕਾ ਜਨਮਿਆ। ਦੇਵਕੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਤਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਰੇਮੰਤਾ ਜਨਮਿਆ। ਗਵੇਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਾਨ ਅਤੇ ਅਜੇਅ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਸ਼੍ਰੁਤੇਵੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਈ ਭਟਕਦਾ। ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਯਾ ਔਰਤ ਤੋਂ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਨਾਮਕ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਇਆ। ਸ਼੍ਰੁਤੰਧਰਾ, ਇੱਕ ਰਾਣੀ, ਨੇ ਸੌਰਗੰਧਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੋਂ ਕਪਿਲਾ ਨਾਮਕ ਤਾਕਤਵਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੁਰਧਰਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸੌਭਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਅਭਵ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਤਾਕਤਵਰ, ਜਨਮੇ। ਦੇਵਭਾਗ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸਤਾਵ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੁਧਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਜਨਮਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਪੰਡਿਤਾ, ਫਿਰ ਬਾਹੁ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਸ਼੍ਰਵਾਸ ਜਨਮੇ। ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਮਨਸਵਿਨੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਨਿਵ੍ਰਿਤਤਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਸ਼੍ਰੱਧਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਗੰਡੂਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਸੌ ਸੰਤਾਨ ਦਿੱਤੀ। ਚੰਦਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਾਨ, ਤਾਕਤਵਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਰੰਤਿਪਾਲ ਅਤੇ ਰੰਤੀ, ਨੰਦਨ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜਨਮੇ। ਸ਼ਮੀਕ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਵੀਰਜਾ, ਧਨੁ, ਵਯੋਮ ਅਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਵਯੋਮ ਦਾ ਕੋਈ ਵੰਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯਾ, ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਭੋਜਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪ੍ਰਾਣੀ-ਪਤੀ ਸੀ, ਖੇਡ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਦੇਵਕੀ ਵਿੱਚ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਤਪस्या ਦੁਆਰਾ, ਚਤੁਰਭੁਜ, ਕਮਲ-ਨੈਣ ਵਾਲਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜਨਮਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੋ।” “ਮੈਂ ਕংস ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਛੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।” ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਚਯੁਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੰਦਗੋਪ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਨੰਦਗੋਪ ਨੂੰ ਦਿੱਤਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।” ਇਸ ਲਈ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲੇਗਾ। ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਕংস ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ; ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਧਰਤੀ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਹ ਸਭ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਦਾ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ। ਇਹ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਰਥੀ ਬਣੇਗਾ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਕੇ, ਆਖਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੇਗਾ। ਉਹ ਪੂਰੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਇਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕੌਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਕੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਨੰਦਗੋਪ ਕੌਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਣੂ ਨੂੰ ਪਾਲਿਆ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਮਾਤਾ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ? ਕਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਪਾਲਿਆ?” ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕਸ਼ਯਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਔਰਤ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਦਿਤੀ ਹੈ। ਕਸ਼ਯਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਅੰਸ਼। ਨੰਦ, ਡੋਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਸ਼ੋਦਾ ਧਰਤੀ ਬਣੀ।” ਫਿਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਦੇਵਕੀ ਦੀਆਂ ਪੂਰਬ ਕਾਲ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਜਲਦੀ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਮਨੁੱਖੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਕੇ, ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਆਇਆ। ਜਦ ਧਰਮ ਅਤੇ ਯਜਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਵਿਣੂ, ਮਹਾਤਾਕਤਵਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ। ਰੁਕਮਿਨੀ, ਸਤਯਭਾਮਾ, ਸਤਯਾ, ਨਾਗਨਿਜਿਤੀ, ਸੁਮਿਤਰਾ, ਸ਼ੈਬਿਆ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣਾ; ਸੁਭੀਮਾ, ਮਾਦ੍ਰੀ, कौशल्या ਅਤੇ ਵਿਜਯਾ—ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸਨ। ਰੁਕਮਿਨੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਸਭ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ: ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨਾ, ਜੋ ਮਹਾਤਾਕਤਵਰ। ਸੁਚਾਰੁ, ਚਾਰੁਭਦ੍ਰਾ, ਸਦਸ਼ਵਾ, ਹ੍ਰਸਵਾ, ਸਤਵਾਂ ਚਾਰੁਗੁਪਤਾ, ਚਾਰੁਭਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਚਾਰੁਕਾ। ਸਤਯਭਾਮਾ ਤੋਂ ਚਾਰੁਹਾਸਾ, ਕਨਿਸਥਾ, ਕਨਿਆ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚਾਰੁਮਤੀ; ਭਾਨੁ, ਭੀਮਰਥਾ ਅਤੇ ਖਸ਼ਨਾ। ਰੋਹਿਤਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ, ਤਾਮਰਬੰਧਾ ਅਤੇ ਜਲੰਧਮਾ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਛੋਟੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਜਨਮੀ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼, ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਸਦਾ ਯਾਦ ਰਹੇ।