ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ’ਤੇ, ਜਦੋਂ ਉਗਵੀਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਾਰਜ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਬੈਠ ਕੇ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਬੜੀ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਦਾ ਵਰਤ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਮਾਤਰਕਾ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਵਰਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਜਾਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਰਤੀ ਛੱਡਣ ਉਪਰੰਤ ਮੋਖਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਰਾਜਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਸਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਬੱਚੇ। ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹੀ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਦਾ ਵਰਤ ਸਥਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਗੰਗਾ ਜਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਪੂਰਬੀ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਵਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਕਰੋੜਾਂ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਵੀ। ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸੋਨਿਆਂ ਦੇ ਭਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਕਰੋੜਾਂ ਪਾਪ ਅਤੇ ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਅਨੇਕ ਕਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਰਤ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਵਰਤ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜੋ ਰਾਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕੋਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਹੋਣ—even ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਖੁਦ ਵਿਆਸ ਜੀ ਅੱਗੇ ਕਹੀ ਸੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਵੈਸ਼ਨਵ ਵਰਤ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਮੋਖਸ਼ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੇ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਲਿ-ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਲਿ-ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਕਰ ਲਈ, ਉਹ ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ੍ਰਾਦ੍ਹ ਨਾ ਕਰਵਾਇਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਣ, ਭੂਤ ਦੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।” ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਮਹਾਦੇਵ, ਮਹਾਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਕੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ? ਇਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ।” ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਤੇ ਮੰਗਲ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਯੋਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਮਨਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਯਾ, ਵਿਜਯਾ ਅਤੇ ਜਯੰਤੀ—ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਏਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁਨਰਵਸੂ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ ਜਯਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਵਰਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਕਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ ਵਿਜਯਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਮ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ੁਕਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ ਜਯੰਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ, ਭਾਵੇਂ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਧੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਸ਼ੁਕਲ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਯਾ ਨਕਸ਼ਤਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ ਬੜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਸਾਲ ਉਸ ਦਿਨ ਇਕ ਪ੍ਰਸਤ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦਿਨ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਲ ਅਣੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਗਰ, ਕਕੁਤਸਥ ਅਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਿਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਪਾਪ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੱਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਦਿਨ ਵਰਤ, ਸ਼ੁਭ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਏਕਾਦਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਿਨ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਪਾਠ, ਹੋਮ, ਆਤਮ-ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ—ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਫਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜਵੇਂ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਵਰਤ ਕਰਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਣ ਜਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?” ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਦੋਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਿਯਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਪੱਖ ਦੀ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਸਵੀਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਭਾਗ ਲੰਘ ਜਾਵੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤ੍ਰਿਸਪ੍ਰਸ਼ਾ ਅਤੇ ਮਹਾਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਕੋਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ ਅਪਣਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਕਰ ਸਕੇ।