ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਿੱਛ, ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਰਿੱਛ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਲੜ ਪਏ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ। ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ, ਰਿੱਛ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਜੋ ਕਿ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਹੀ ਰਤਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਫੈਲ ਗਈ। ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਜੋ ਉਹ ਰਤਨ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜੰਗਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਿੱਛ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸਿਆਮੰਤਕ ਰਤਨ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਅਫਵਾਹ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਉਪਰੰਤ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ, ਜਦ ਗੋਵਿੰਦ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੌਖੇ ਹੀ ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ ਗੂੰਜਦਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ ਅਤੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜਾਮਵੰਤ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਿੱਛਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਫ਼ੁਰਤੀ ਨਾਲ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਉਸ ਰਿੱਛ ਦੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਜਾਮਵੰਤ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਦ ਜਾਮਵੰਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਅਤੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਸਮੇਤ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਭਗਵਾਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮੰਗਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਜਾਮਵੰਤ ਨੇ ਆਰਜ਼ੂ ਕੀਤੀ, "ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਮਰਾਂ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਮੌਤ ਹੋਵੇਗੀ। ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਰਤਨ, ਜੋ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਲੈ ਲਵੋ, ਭਗਵਾਨ। ਇਹ ਰਤਨ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜਾਮਵੰਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਤਨ, ਜੋ ਰਿੱਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮਾਰਿਆ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦੀਆਂ ਦਸ ਸੋਹਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਨ।" "ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਤਿਆ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੌ ਹਨ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਭੰਗਕਾਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਸਤਿਆ, ਜੋ ਭੰਗਕਾਰਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਨੀਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਅਭੰਗਾ, ਯੁਯੁਧਾਨਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਨੀ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਯੁਗੰਧਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੀ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।" "ਜੋ ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵੰਸ਼ਜ ਸੀ। ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਸ਼ਿਨੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ। ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦਾ ਨਾਇਕ ਯੁਧਾਜਿਤ, ਅਤੇ ਦੋ ਹੋਰ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।" "ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਿੱਖਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹਿਆ। ਜਯੰਤ ਨੇ ਜਯੰਤੀ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ। ਜਯੰਤੀ ਅਤੇ ਜਯੰਤ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਬਹੁਤ ਅਡੋਲ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵੀ ਸੀ।" "ਉਸ ਤੋਂ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਸੁਦਕਸ਼ ਅਤੇ ਭੂਰੀਦਕਸ਼ਿਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਰਤਨਕੰਯਾ ਅਤੇ ਸ਼ੈਬਿਆ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਗਿਆਰਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ: ਉਪਲੰਭਾ, ਸਦਾਲੰਭਾ, ਉਤਕਲਾ, ਆਰਯਸ਼ੈਸ਼ਵ, ਸੁਧੀਰ, ਸਦਾਯਕਸ਼, ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਵਾਰੀਮੇਜਯ, ਧਰਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਮੌਲੀ।" "ਇਹ ਸਾਰੇ ਧਨ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਬਣੇ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਤੋਂ ਦੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਵਾਨ ਅਤੇ ਉਪਦੇਵ, ਸ਼ੂਰਸੇਨਾ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ: ਪ੍ਰਿਥੁ ਅਤੇ ਵਿਪ੍ਰਿਥੁ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ।" "ਅਸ਼ਵਗ੍ਰੀਵ, ਸ਼ਵਬਾਹੁ, ਸੁਪਾਰਸ਼ਵਕ, ਗਵੇਸ਼ਣ, ਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਸੁਵਰਚਾ, ਸੁਧਰਮਾ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਦੁ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਅਭੂਮੀ ਅਤੇ ਬਹੁਭੂਮੀ, ਅਤੇ ਦੋ ਧੀਆਂ, ਸ਼੍ਰਵਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਵਣਾ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਝੂਠੀ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ।" "ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਇਸ ਝੂਠੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇੱਖਵਾਕੁ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬੜਾ ਬਹਾਦਰ ਅਤੇ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੀਢੁਸ਼ਾ ਸੀ। ਮੀਢੁਸ਼ਾ ਤੋਂ ਭੋਜਾ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਸ ਬਹਾਦਰ ਪੁਰਖ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ।" "ਦੇਵਭਾਗਾ, ਦੇਵਸ਼ਰਵਾ, ਅਨਾਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਕੁਨੀ, ਨੰਦੀ, ਸਕ੍ਰਿਦਯਸ਼ਾ, ਸ਼ਿਆਮਾ, ਸ਼ਮੀਕਾ, ਸਪਤਾਖਿਆ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਉੱਚ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ: ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਸ਼ਰਵਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾਧਿਦੇਵੀ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ।" "ਇਹ ਪੰਜਾਂ ਹੀਰੋਆਂ ਦੀ ਮਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ। ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਧਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕਾਰੂਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਣਿਆ। ਕੈਕੇਈ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਸੰਤਰਦਨ ਨੂੰ ਜਣਿਆ। ਸ਼੍ਰੁਤਸ਼ਰਵਾ ਤੋਂ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਨੀਥਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।" "ਰਾਜਾਧਿਦੇਵੀ ਤੋਂ ਨਿਡਰ ਧਰਮਾਦ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੂਰ ਨੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਨਾਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਕੁੰਤਿਭੋਜਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੰਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀ।" "ਪਾਂਡੂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਸਤ੍ਰੀ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੋਏ: ਧਰਮ ਤੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵਾਯੂ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ।" "ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਧਨੰਜਯ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਤ੍ਰਿਪੁਰੁਸ਼ ਤੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਅਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਦਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਹਾਣੀ ਵਾਂਗ ਪੇਸ਼ ਹੋਈ।