ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਚੰਦਨ, ਉਦਕਾ ਅਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਖੁਸ਼ਬੂ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਭਿਜਿਤ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਸਤਜਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ 'ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯਜ੍ਞ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਸ ਯਜ੍ਞ ਦੀ ਮਹਾਸ਼ਕਤੀ ਭਰੀ ਸਭਾ ਵਿਚ, ਅਭਿਜਿਤ ਦੇ ਘਰ ਪੁਨਰਵਸੂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਪੁਨਰਵਸੂ, ਜੋ ਅੰਨ੍ਹਾ ਸੀ ਪਰ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਸੀ, ਯਜ੍ਞ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਸੀ। ਪੁਨਰਵਸੂ ਦੇ ਜੁੜਵਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਵਸੁ ਅਤੇ ਅਰਿਜਿਤ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਹੁਕ ਅਤੇ ਆਹੁਕੀ ਵੀ ਹੋਏ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ। ਇੱਥੇ, ਲੋੜੀਂਦੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਲੀਡਰਾਂ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ ਗੱਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਸਨ। ਭੋਜ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਨਾ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਯਜ੍ਞ ਕਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਦਾਨੀ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਨਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਸਨ, ਨਾ ਅਜਾਣ; ਕੋਈ ਭੀ ਭੋਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਹੁਕਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਹੁਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਆਹੁਕੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਕਰਾਇਆ। ਆਹੁਕ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਦੇਵਕ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਕੁੱਖ ਤੋਂ ਜਨਮੇ। ਦੇਵਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਦੇਵਵਨ, ਉਪਦੇਵ, ਸੁਦੇਵ, ਅਤੇ ਦੇਵਰਕਸ਼ਿਤ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਹੋਇਆ: ਦੇਵਕੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼੍ਰਵਾ, ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ, ਉਪਦੇਵ, ਅਤੇ ਸੁਰੂਪਾ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਨੌਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਂਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਨਿਆਗ੍ਰੋਧ, ਸੁਨਾਮਾ, ਕੰਕਾ, ਸ਼ੰਕੂ, ਅਤੇ ਸੁਭੂ। ਰਾਸ਼ਟ੍ਰਪਾਲ, ਬੱਧਮੁਸ਼ਟੀ, ਅਤੇ ਸਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਭੈਣਾਂ: ਕਂਸਾ, ਕਂਸਾਵਤੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੁਰਭੀ, ਰਾਸ਼ਟ੍ਰਪਾਲੀ, ਅਤੇ ਕੰਕਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈਆਂ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਕੁਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵੰਸ਼ਜ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਭਜਮਾਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਥਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਵਿਦੁਰਥ ਸੀ। ਵਿਦੁਰਥ ਤੋਂ ਰਾਜਾਧਿਦੇਵ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰ ਜਨਮੇ। ਰਾਜਾਧਿਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਸ਼ੋਣਸ਼ਵਾ ਅਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸਨ। ਸ਼ੋਣਸ਼ਵਾ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸਨ: ਸ਼ਮੀ, ਰਾਜਸ਼ਰਮਾ, ਨਿਮੁਰਤਤਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿਤ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਚੀ। ਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਕਸ਼ਤ੍ਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਭੋਜਾ, ਫਿਰ ਹ੍ਰਿਦਿਕਾ ਜਨਮੇ। ਹ੍ਰਿਦਿਕਾ ਦੇ ਦਸ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਫਿਰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ, ਦੇਵਾਰ੍ਹਾ, ਸੁਭਾਨੁ, ਭੀਸ਼ਣ, ਅਜਾਤ, ਵਿਜਾਤ, ਕਰਕਾ, ਕਰੰਧਮ, ਅਤੇ ਦੇਵਾਰ੍ਹਾ ਦਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਕੰਬਲਬਰਹਿਸ਼। ਫਿਰ, ਅਸਮੌਜਾ ਅਤੇ ਸਮੌਜਾ, ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਅਜਾਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸਮੌਜਾ ਹੀ ਸੀ। ਸਮੌਜਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ: ਸੁਦੰਸ਼ਾ, ਸੁਵੰਸ਼ਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਸਨ। ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਅੰਧਕਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨਿੱਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਡਾ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਨੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ। ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੋਂ ਸੁਨੀਤ੍ਰਾ ਜਨਮੀ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਮਾਦਰੀ ਤੋਂ ਯੁਧਾਜਿਤ, ਫਿਰ ਦੇਵਮੀਢੁਸ਼, ਅਤੇ ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ, ਸ਼ਿਨੀ—ਇਹ ਪੰਜੇ ਵੱਖਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਏ। ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਘਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤਿਸੇਨਾ ਜਨਮੇ। ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਕੋਲ ਸਯਾਮੰਤਕ ਨਾਮ ਦਾ ਅਨਮੋਲ ਰਤਨ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਹ ਰਤਨ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਪਹਿਨ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਰਾਜ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਉਹ ਰਤਨ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗੋਵਿੰਦਾ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਉਹ ਰਤਨ ਪਹਿਨ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ 'ਤੇ ਗਿਆ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਗੁਫਾ ਵਿਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਰੀਛ ਨਾਲ ਟਾਕਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਰੀਛ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਫਿਰ ਪ੍ਰਸੇਨਜਿਤ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਰੀਛ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹ ਰਤਨ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਦਰਭ ਬਣ ਗਿਆ। ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ, ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਆਦਿ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਕਿ "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਰਤਨ ਲਈ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।" ਇਹ ਸ਼ੱਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਪਰ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਜੋ ਰਤਨ ਪਹਿਨ ਕੇ ਜੰਗਲ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਤਨ ਨਾ ਦੇਣ ਕਾਰਨ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) 'ਤੇ ਦੋਸ਼ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ। ਕਈ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਗੋਵਿੰਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ 'ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੱਢੀਆਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਜਾਂਬਵਾਨ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਂਬਵਾਨ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਾਂਬਵਾਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਦ ਜਾਂਬਵਾਨ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।