ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਦੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਣਾਂਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਦੀ ਨੇ ਅਤੀ ਸੁੰਦਰ ਕੁਆਰੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਕੁਆਰੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਸੀ ਬਭ੍ਰੁ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੀ। ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਬਭ੍ਰੁ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਬਭ੍ਰੁ ਅਤੇ ਦੇਵਾਵ੍ਰਿਧਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧਕੇ, ਯੱਗ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਗਿਆਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਵ੍ਰਤ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਭ ਸੁੰਦਰ, ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਭੋਜਾ ਨੇ ਸ਼ਰਕਾਂਤ ਦੀ ਧੀ ਮ੍ਰਿਤਕਾਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਕੁਕੁਰ, ਭਜਮਾਨ, ਸ਼ਿਆਮ ਅਤੇ ਕੰਬਲਬਰ੍ਹਿਸ਼। ਕੁਕੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤੀ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਕਪੋਤਰੋਮਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਿੱਤਿਰੀ ਹੋਇਆ। ਤਿੱਤਿਰੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਨਾਰੀ ਸੀ। ਨਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ, ਉਦਕ ਅਤੇ ਦੁੰਦੁਭੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਅਭਿਜਿੱਤ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਸਭਾ ਦੇ ਮੱਧੋਂ ਪੁਨਰਵਸੂ ਜਨਮੇ—ਜੋ ਅੰਨੇ, ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਪੁਨਰਵਸੂ ਦੇ ਜੁੜਵਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਵਾਸੁ ਅਤੇ ਅਰਿਜਿਤ, ਅਤੇ ਆਹੁਕ ਤੇ ਆਹੁਕੀ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਇੱਥੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥ ਸਨ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ। ਭੋਜਾ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਵੱਡੇ ਯੱਗ ਜਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਨਾ ਅਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਨਾ ਮੂਰਖ; ਕੋਈ ਵੀ ਭੋਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਹੁਕਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਆਹੁਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਆਹੁਕੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਅਵੰਤੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਾਇਆ। ਆਹੁਕ ਦੀ ਧੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਦੇਵਕ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵੀ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜੰਮੇ। ਦੇਵਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਦੇਵਵਾਨ, ਉਪਦੇਵ, ਸੁਦੇਵ, ਤੇ ਦੇਵਰਕਸ਼ਿਤ—ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ: ਦੇਵਕੀ, ਸ਼੍ਰੁਤਦੇਵ, ਯਸ਼ੋਦਾ, ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ਼੍ਰਵਾ, ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ, ਉਪਦੇਵ, ਅਤੇ ਸੁਰੂਪਾ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਸ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ; ਨਿਆਗ੍ਰੋਧ, ਸੁਨਾਮਾ, ਕੰਕ, ਸ਼ੰਕੁ, ਸੁਭੂ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲ, ਬੱਧਮੁਸ਼ਟੀ, ਅਤੇ ਸਮੁਸ਼ਟਿਕਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਭੈਣਾਂ—ਕੰਸਾ, ਕੰਸਾਵਤੀ, ਸੁਰਭੀ, ਰਾਸ਼ਟਰਪਾਲੀ, ਅਤੇ ਕੰਕਾ—ਵਿਖਿਆਤ ਹੋਈਆਂ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੱਚੇ ਕੁਕੁਰ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹਨ। ਭਜਮਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਦੁਰਥਾ, ਜੋ ਰਥਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਜਾਧਿਦੇਵ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰ ਜੰਮੇ। ਰਾਜਾਧਿਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸ਼ੋਣਾਸ਼੍ਵ ਅਤੇ ਸ਼੍ਵੇਤਵਾਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸਨ। ਸ਼ੋਣਾਸ਼੍ਵ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸ਼ਾਮੀ, ਰਾਜਸ਼ਰਮਾ, ਨਿਮੁਰੱਤਾ, ਸ਼ਤ੍ਰੁਜਿੱਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਚਿ। ਸ਼ਾਮੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਤਿਕਸ਼ਤ੍ਰਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੋਜਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਹ੍ਰਿਧਿਕਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਸ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਫਿਰ ਸ਼ਤਧਨਵਨ, ਦੇਵਾਰ੍ਹ, ਸੁਭਾਨੁ, ਭੀਸ਼ਣ, ਅਜਾਤ, ਵਿਜਾਤ, ਕਰਕ, ਕਰੰਧਮ, ਅਤੇ ਦੇਵਾਰ੍ਹ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਕੰਬਲਬਰ੍ਹਿਸ਼। ਫਿਰ ਅਸਮੌਜਾ ਅਤੇ ਸਮੌਜਾ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਅਜਾਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਦਾ ਨਾਮ ਸਮੌਜਾ ਸੀ। ਸਮੌਜਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸੁਦੰਸ਼ਾ, ਸੁਵੰਸ਼ਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ। ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਇਹ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨਿੱਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਵੱਡਾ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਨੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਸੁਨੀਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਨੇਹੀ ਸੀ। ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੇ ਯੁਧਾਜਿਤ, ਫਿਰ ਦੇਵਮੀਢੁਸ਼, ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਨੀ—ਇਹ ਪੰਜ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ। ਅਨਮਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਿਘਨਾ, ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤਿਸੇਨਾ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਸੀ ਅਨੋਖਾ ਰਤਨ "ਸਯਾਮੰਤਕ", ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਤਨ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਪਹਿਨਦਾ, ਤਾਂ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਰਾਜ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਉਹ ਰਤਨ ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗਿਆ, ਪਰ ਭਾਵੇਂ ਗੋਵਿੰਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਰਤਨ ਪਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਛੀਨਿਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ, ਉਹ ਰਤਨ ਪਹਿਨ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਗੁਫ਼ਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੇਨਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਇੱਕ ਰੀਛ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।