ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਲੱਖਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ—ਪੰਜ ਚਿਹਰੇ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੱਪ ਦੀ ਜਨੇਉ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਮਾਤਾ ਉੱਤੇ, ਪਰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪ੍ਰਮਥਾ ਗਣ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਹੂ, ਜਲੰਧਰ ਦਾ ਦੂਤ, ਆਇਆ ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਬੋਲੋ," ਤਾਂ ਰਾਹੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵ! ਮੈਨੂੰ ਜਲੰਧਰ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣੋ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੋ।" ਰਾਹੂ ਨੇ ਜਲੰਧਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋ, ਨਿਰਗੁਣ, ਨਿਰਧਰਮ; ਤੁਹਾਡਾ ਨਾ ਕੋਈ ਮਾਪੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਵੰਸ਼, ਨਾ ਪਰਿਵਾਰ। ਜਲੰਧਰ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੁਖ ਮਾਣ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੋ।" "ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਵृषਭ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ—ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ—ਕਿਵੇਂ ਆਏ?" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਦੀ ਮੂਦਰਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਾਸੁਕੀ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਹੇਰੰਬਾ ਦੀ ਗੁੰਧੀ (ਮਾਊਸ) ਦੀ ਪੁੱਛ, ਸੱਪ ਨੇ ਫੜ ਲਈ। ਆਪਣੀ ਪੱਖੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਊਸ ਚੀਖਿਆ, "ਛੱਡੋ! ਛੱਡੋ!" ਸਕੰਦ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਮਾਊਸ ਦੀ ਪੁੱਛ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਲਪੇਟ ਲਿਆ; ਉਸਦੀ ਸਾਹ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲੀ। ਉਸਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਮੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਰੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੱਜ ਗਿਆ। ਉਸ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਧਾਰ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਜਟਾ-ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਮਿਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯੋਗ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਜਪੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਸਨ; ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੇ ਪੜ੍ਹਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਿਰਾਂ ਵਿਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਰੰਭ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਰਚਤਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਾਲਕ ਹਾਂ,"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਤਕਰਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋਏ: "ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਨਾ ਮਾਣੀਆਂ, ਨਾ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ; ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਧਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।" ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਜਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਗਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ—ਤਿੰਨ ਚਿਹਰੇ, ਤਿੰਨ ਪੈਰ, ਤਿੰਨ ਪੁੱਛਾਂ, ਸੱਤ ਹੱਥ। ਉਹ ਵੱਡਾ, ਪੀਲਾ-ਵਾਲਾ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਕੀਰਤਿਮੁਖ ਨਾਮ ਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਡਰ ਕਰਕੇ ਥਿਰ ਹੋ ਗਈ। ਕੀਰਤਿਮੁਖ, ਆਪਣੇ ਗਣਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਇਆ, ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾ।" ਪਰ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਕੀਰਤਿਮੁਖ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਵੀ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਕੋਈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਖਾਣ ਆਇਆ, ਪਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਤਦ, ਕੀਰਤਿਮੁਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਖਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਭਾਰੀ ਭੁੱਖ ਨਾਲ, ਹਰ ਥਾਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਦਿਲੇਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਆਵਾਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਹੋਈ—" "ਉਹ ਜਲਦੀ ਪਤਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੀਰਤਿਮੁਖ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ। ਇਹ ਅਸਚਰਜ ਘਟਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਵਰਭਾਨੂ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੂਹ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਭਵ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਇੰਦ੍ਰੀ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹੁੰਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ?" "ਤੁਸੀਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਪਰ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭਿਖਾਰੀ ਵਜੋਂ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਸੁੰਦਰ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੋ।" "ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਕੰਦ ਅਤੇ ਲੰਬੋਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਿਖਾ-ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ, ਘਰ-ਘਰ ਘੁੰਮੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਹੂ ਨੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ; ਪਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਵੀ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਹੂ ਨੇ ਚੁੱਪ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਤੁਸੀਂ ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਹੋ, ਹੇ ਭਿਆਨਕ-ਚਿਹਰੇ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇ ਗਲਤ ਕੀਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਵੋਗੇ।" ਨੰਦੀ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ; ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਭੌਹਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨੰਦੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ-ਧਾਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸਮਝ ਲਈ। ਨੰਦੀ, ਗਣਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਹੂ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਜਲੰਧਰ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਵਰਭਾਨੂ ਅਤੇ ਗੌਰੀ ਦੇ ਮਨੋਹਰ ਰੂਪ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੀਆਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਨਾਰਾਇਣ, ਭਗਵਾਨ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਾਥੀ, ਫਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਆਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਮ ਦਾ ਦੂਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: "ਡਰੋ ਨਾ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਸ਼ਟ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਆਏ ਹੋ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਇਸ ਸੁੰਦਰ, ਹਸਦੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਦ ਕੰਮ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ?" "ਧਰਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਸਜਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ; ਅੱਜ ਸੰਸਾਰ ਬਿਨਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਕਾਮ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ।" "ਹੁਣ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵ੍ਰਿੰਦਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਕਰੋਗੇ; ਇਸ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਇਸ ਸੁਖ-ਮਹਿਲ ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਘਟਨਾ ਇੱਕ ਹੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਹੋਈ।