ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, Māhiṣmatī ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਗਊਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਅਤੇ ਖੇਤਾਂ ਦੇ ਸੰਭਾਲੂ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਵਿਰਲ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਪਰਜਨਯ ਵਾਂਗ ਅਰਜੁਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ, ਜੋ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਦੀ ਤਾਰ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਸਨ। Māhiṣmatī ਵਿੱਚ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਜਲ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਰਖਾ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਸੀ; ਝਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਉਸ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਪੂਰ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ, ਪਰ ਮਾਨਵ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਉਠਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਰੋਸ ਨਾਲ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ। ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲੈਂਦੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਮਾਨ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ Māhiṣmatī ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੋੱਤੇ ਨੂੰ ਰਿਹਾਅ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੋਸਤੀ ਦਾ ਨਾਤਾ ਜੋੜਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਕਮਾਨ ਦੀ ਤਾਰ ਦੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜੀ। ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੀ ਧੁਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਭਾਗ ਦੇ ਬਲ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਉਠੀ, ਜਦ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੜਕਦੇ ਖਜੂਰਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਏ; ਇਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। "ਹੈ ਹੇਹਯ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਬਦਨਾਮ ਕੰਮ ਦੂਜੇ ਰਾਹੀਂ ਦੰਡਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਭਾਰਗਵ ਬਲ ਪੂਰਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਕੱਟ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਉਸ ਦਾ ਵਧੀ ਬਣਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਨਿਧਾਰਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸਨ—ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਸ਼ੂਰ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ। ਜਯਧਵਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੱਖ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਸਾ ਦੇ ਅਵੰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਜਯਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲਜੰਘ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਤਾਲਜੰਘ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਲਜੰਘ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਹੇਹਯ ਵੰਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ—ਵੀਤਿਹੋਤਰ, ਭੋਜ, ਅਵੰਤੀ, ਅਤੇ ਵੀਰ ਤੁੰਡਿਕੇਰ। ਵੀਤਿਹੋਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਨੰਤ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁರ್ಜਯਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਨਾਮ ਕਰਤਵੀਰਿਆਰਜੁਨ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਹੱਥ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਕਮਾਨ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਖੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਕਰਤਵੀਰਿਆ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨੇ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮਾਣ ਪਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ। ਇਸੀ ਲੀਨ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵਿਣੁ ਜਨਮੇ। ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਜਿਨੀਵਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਵਾਤੀ ਅਤੇ ਸਵਾਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ੰਕੁ ਸੀ। ਕੁਸ਼ੰਕੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਿਤਰਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਮਰਾਟ ਬਣਿਆ। ਪੁਰਾਣੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚੌਪਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ, ਸੁੰਦਰ, ਧਨ-ਧਾਨ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੌ ਮੁੱਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪૃਥੁ ਸਭ ਤੋਂ ਬਲਵਾਨ ਸਨ। ਪૃਥੁਮਤ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪੰਜ ਰਾਜੇ—ਪ੍ਰਥੁਸ਼੍ਰਵਾ, ਪ੍ਰਥੁਯਸ਼ਸ, ਪ੍ਰਥੁਤੇਜਸ, ਪ੍ਰਥੁਉਤਭਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਥੁਕੀਰਤੀ—ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹੋਏ। ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪ੍ਰਥੁਸ਼੍ਰਵਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ਼ਨਾ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ਼ਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਨੇਯੂ ਸੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ; ਸ਼ਿਨੇਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੁਕਮਕਵਚ ਸੀ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਰੁਕਮਕਵਚ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਰੁਕਮਕਵਚ ਤੋਂ ਪਰਾਵ੍ਰਤ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਰੁਕਮੇਸ਼ੁ, ਪ੍ਰਥੁਰੁਕਮ, ਜਯਮਘ, ਪਰਿਘ ਅਤੇ ਹਰੀ—ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਪਰਿਘ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵਿਦੇਹ ਵਿੱਚ ਵਸਾਇਆ, ਰੁਕਮੇਸ਼ੁ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਥੁਰੁਕਮ ਉਸ ਦਾ ਸਹਾਇਕ ਸੀ। ਜਯਮਘ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਰਮਦਾ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਰਿਕਸ਼ਵਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਸ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਲੈਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਮਿਲੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, Māhiṣmatī ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗਾਂ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਚਲਦੀ ਰਹੀ।