ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ। ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦत्तਾਤ੍ਰੇਯ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦत्तਾਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਮੰਗਿਆ ਕਿ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੋਚਣ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਰਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਕਰ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਏ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ—even ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਦਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ, ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਸ ਵਿਆਪਕ ਚਾਹਤ ਵਾਲੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਬੜੀ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਹੋਏ। ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯੂਪ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦੀਆਂ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥਾਂ 'ਚ ਸਜ-ਧਜ ਕੇ ਆਏ। ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਨਾਰਦ ਨੇ ਭਜਨ ਗਾਏ। ਉਸ ਨੇ ਯਜਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਬਹਾਦਰੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਚਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਮਰਾਟ ਬਣਿਆ। ਉਹ ਗਊਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਰਜਨਯ ਵਾਂਗ ਅਰਜੁਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਪਤਝੜ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦਾ। ਲਹਿਰਾਂ, ਜੋ ਫੇਣ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਬੱਝ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ, ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੋਹਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਆਉਂਦੀ; ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਹਿਮਤ ਸੀ ਕਿ ਮਾਨਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਹਿਲਚਲ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਣ। ਵੱਡੇ ਨਾਗ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲੈਂਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ। ਇਹੀ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਦਾ, ਲੰਕਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਲਿਆਇਆ ਅਤੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਮੈਂ (ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ) ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜੀ। ਜਿਵੇਂ ਯੁੱਗ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਭਾਗ ਦਾ ਬਲ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਾਲਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਈਆਂ। ਇਹ ਵਸੀਸ਼ਠ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ। "ਹੈ ਹਿਹਯ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਜੰਗਲ ਸਾੜਿਆ, ਇਸ ਮੰਦਕਰਮ ਦਾ ਦੰਡ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।" "ਤੇਰੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਕੱਟ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਜੋਰ ਨਾਲ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਭਾਰਗਵ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਨੇ, ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੋਏ। ਉਹ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲੇ ਸਨ: ਸ਼ੂਰਸੇਨ, ਸ਼ੂਰ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ। ਜਯਧਵਜ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਵੰਤੀ ਰਸਾ ਦੇ ਪਤੀ। ਜਯਧਵਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਲਜੰਘਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਲਜੰਘਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼—ਹੈਹਯਾਂ ਦੇ ਉੱਚ ਕੁਲ—ਜੰਮੇ। ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ, ਭੋਜ, ਅਵੰਤੀ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਤੁੰਡਿਕੇਰ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਾਲਜੰਘਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ। ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਨੰਤ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ; ਅਨੰਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁर्जਯਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ—ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ—ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਸਵੇਰੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਧਨ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜੋ ਗੁਆਚੁੱਕਾ ਹੈ ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ। ਜੋ ਇੱਥੇ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪੁਲੱਸਤਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਣਯੋਗ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਕ੍ਰੋਸ਼ਟੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿਜਿਨੀਵਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਵਾਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਵਾਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁਸ਼ੰਕੁ ਸੀ। ਕੁਸ਼ੰਕੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਿਤਰਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੁ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਚਕਰਵਰਤੀ ਸਮਰਾਟ ਬਣਿਆ। ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੁ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਧਨ-ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੌ ਮੁੱਖੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪృਥੂ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਪృਥੁਸ਼ਰਵਾ, ਪૃਥੁਯਸ਼ਸ, ਪૃਥੁਤੇਜਸ, ਪૃਥੁਉਦਭਵ ਅਤੇ ਪૃਥੁਕੀਰਤੀ—ਇਹ ਪృਥੁਮਤ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੁਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਰਾਜੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ, ਬਲ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ।