ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਪਾਟ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਆ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ: "ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ! ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਹੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਗ੍ਰਹ ਨਿਵਾਰਣ ਅਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਰਾਜੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਿਨਾਂ ਦੀ ਮਤ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਲਈ ਉਕਸਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਾ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਸੱਤ ਧਰਮੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਯਤੀ, ਯਯਾਤੀ, ਸ਼ਰਿਆਤੀ, ਉਤਤਾਨ, ਪਰਾ, ਅਯਤੀ ਅਤੇ ਵਿਯਤੀ—ਇਹ ਸੱਤੋਂ ਨੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਯਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੈਖਾਨਸ ਯੋਗੀ ਦਾ ਜੀਵਨ ਅਪਣਾਇਆ। ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਸਦਾ ਧਰਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਅਤੇ ਭਾਰਗਵ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਪੁਣਯਵਾਨ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਪੰਜ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਯਦੁ ਅਤੇ ਤੁਰਵਸੁ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਅਤੇ ਪੂਰੁ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਯਦੁ ਅਤੇ ਪੂਰੁ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਜਨਮੇ ਹੋ। ਯਦੁ ਤੋਂ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਚਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਹੋਏ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਯਦੁ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸੀ: ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸਹਸਰਜਿਤ, ਫਿਰ ਕ੍ਰੋਸ਼ਟਾ, ਨੀਲ, ਅੰਜਿਕ ਅਤੇ ਰਘੁ। ਸਹਸਰਜਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਤਜਿਤ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਤਜਿਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਹੈਹਯ, ਹਯ ਅਤੇ ਤਾਲਹਯਾ—ਜੋ ਬਹੁਤ ਧਰਮੀ ਸਨ। ਹੈਹਯ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਨੇਤ੍ਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਉੱਚੀ ਸੀ। ਧਰਮਨੇਤ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕੁੰਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੰਘਤ ਹੋਇਆ। ਸੰਘਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਹਿਸ਼ਮਾਨ, ਅਤੇ ਮਹਿਸ਼ਮਾਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹਾਦੁਰ ਭਦ੍ਰਸੇਨ ਹੋਇਆ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਸੀ; ਭਦ੍ਰਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮੀ ਦਰਦਮ ਹੋਇਆ। ਦਰਦਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਣਕਾ ਵੀ ਆਖਦੇ ਸਨ। ਧਣਕਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਕ੍ਰਿਤਾਗਨੀ, ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ, ਕ੍ਰਿਤਧਰਮਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਤੌਜਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ ਤੋਂ ਅਰਜੁਨ ਜੰਮਿਆ। ਇਹ ਅਰਜੁਨ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਸੱਤਾਂ ਦੀਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਤੀਬਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯਾ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਸਨ। ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ; ਫਿਰ, ਅਧਰਮ ਵਿਚਾਰਿਆਂ ਸਮੇਂ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਰਾਹੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਤਾਂ ਦੀਪਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਸੀ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਯੂਪਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੇਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥਾਂ 'ਚ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ 'ਚ ਸਦਾ ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਉਸਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਤੁਤੀ ਗਾਈ। ਯਜਨਾਂ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਸੱਤਾਂ ਦੀਪਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਚਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੱਤਾਂ ਦੀਪਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਮਰਾਟ ਬਣਿਆ। ਉਹ ਗਉਆਂ ਅਤੇ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਅਰਜੁਨ ਪਰਜਨਯ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਪਤਝੜ ਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਵਿਚ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਨੁੱਖ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਵਿਰੋਧੀ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ; ਲਹਿਰਾਂ, ਫੇਨ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਖੇਡ ਨਾਲ ਬੱਝ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਨਰਮਦਾ, ਭੰਨੇ ਹੋਏ ਲਹਿਰਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ। ਮਨੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਿਯਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਉਭਰਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਮਹਾਂ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲੈਂਦੇ, ਨਿਹਚਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਇਹ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਰਾਵਣ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ। ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੰਕਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਵਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਲੈ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ।