ਚੰਨ ਦੇਵਤਾ ਸੋਮਾ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਤਾਰਾ ਵਲ ਲਗਨ ਇਨੀ ਗਹਿਰੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਸੰਤੋਖ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਤਾਰਾ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਉੱਤੇ ਨਾਂ ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਿਆ, ਨਾਂ ਹੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਿਆ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਅਜ਼ਮਾਏ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਜਾਦੂ-ਟੋਨਾ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਵਾਕਪਤੀ (ਵਾਕ ਦੇ ਸੁਆਮੀ) ਫਿਰ ਵੀ ਕਾਮਯਾਬ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਤਾਰਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਜਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਸੋਮਾ, ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਭਰਮ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤਾਰਾ ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ (ਸ਼ਿਵ), ਚਤੁਰਮੁਖ (ਬ੍ਰਹਮਾ), ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤ, ਅਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਤਾਰਾ ਵਾਪਸ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਿਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੌਮਲ ਚਰਨ ਅਨੇਕ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ (ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ) ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਸਨੇਹ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਵਜੋਂ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਚਿਹਰਾ ਤੀਜੇ ਨੇਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੇ ਛਿਆਸਠ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ। ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆਏ। ਵਟਾਲ, ਯਕਸ਼, ਨਾਗ, ਕਿੰਨਰ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਇੱਕ ਪਦਮਾ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਲੱਗੇ। ਸੋਮਾ ਵੀ, ਹੁਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਾਰਾਂ ਲੱਖ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਨੀ, ਮੰਗਲ, ਤਾਕਤਵਰ ਨਖਤਰੀਆਂ, ਤਾਰਿਆਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸੱਤੋ ਲੋਕ, ਧਰਤੀ, ਜੰਗਲ, ਟਾਪੂ, ਸਮੁੰਦਰ—all ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ ਸ਼ਿਵ, ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਚੰਡ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣੀ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਛਿੜ ਗਈ। ਇਹ ਜੰਗ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਲਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਇਹ ਇਕ ਹੀ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਹਥਿਆਰ ਆਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਤੱਕ ਸਾੜਦੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਸ਼ਿਰ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਡਰ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਏ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਸ ਜੰਗ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਉਪਾਲੰਭ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਵਜ੍ਹਾ ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਨਾਸਕਾਰੀ ਕਰਤੂਤ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ? ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੈ ਜਾਣ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕਰ ਬੈਠਾ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਪਾਪੀ ਗ੍ਰਹਿ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮੂੰਹ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਵਾਕਪਤੀ (ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ) ਨੂੰ ਦੇ।" ਚਮਕਦਾਰ ਮੁਕੁਟ ਵਾਲੇ ਸੋਮਾ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ' ਕਹਿ ਕੇ ਜੰਗ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਚ, ਤਾਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਦੇਵੀਆਂ ਪੀਲੀ ਪੋਸ਼ਾਕ ਅਤੇ ਆਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਬਣਿਆ। ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਰਾਜ-ਵੈਦ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਬੁਧ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਚਮਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਥੇ ਆਏ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਖੇ ਜਨਮ-ਉਤਸਵ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਕਿਸ ਦਾ ਹੈ?" ਤਾਰਾ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੀ। ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਲਜਜ਼ਤ ਰਹੀ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।" ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਲਿਆ; ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਬੁਧ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸੰਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸੋਮਾ ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਬੁਧ ਨੇ ਇਲਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ; ਉਹ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵਾਹ ਵਾਹ ਕਰਦੇ। ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਕੇਸ਼ੀ ਵਰਗੇ ਦੈਤਿਆ ਉਸਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਗਏ; ਉਰਵਸ਼ੀ, ਉਸਦੇ ਰੂਪ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਸੱਤਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਉਪਵਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਰੱਖਿਆ। ਯਕ-ਪੂੰਛਾ ਚਮਚਮਾਉਂਦੇ ਪੱਖੇ ਨਾਲ, ਨਿੱਜ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਚਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਜਨ-ਰੂਪ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਏ। ਉਹ ਉਸਦੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਜੋਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਅਤਿਥਿ-ਸੇਵਾ ਭਾਵ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ। ਤਿੰਨ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝੁਕਾਅ ਧਰਮ ਵੱਲ ਰਿਹਾ। ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ, ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਗਏ। ਅਰਥ ਨੇ, ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਤੂੰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਕਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਉਪਵਨ ਵਿੱਚ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵਿੱਛੁੜ ਕੇ, ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੈਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਧਰਮ ਮਿਲੇਗਾ; ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਿਰਕਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲੇਗੀ।" "ਇਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਧੇਗੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਸੱਠ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਲਈ ਵਿਆਕੁਲ ਰਹੇਂਗਾ।" "ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਅਪਸਰਾ, ਵੀ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਚਲਾਇਆ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ। ਇਕ ਵਾਰ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।