ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਸ੍ਰਾਧ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਲ-ਕਰਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਜਲ ਦਾਨ ਕਰਣ। ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਫੜ ਕੇ, ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਬੜੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਪੁੰਨਦਾਇਕ, ਆਯੁ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਿਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪ ਦੱਸੀ ਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੜੀ ਕismet ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਓਥੇ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਮਾਣ-ਯੋਗ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਰੁਦਰ—all ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁਲਸਤਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਚੰਦ੍ਰਵੰਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ? ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜੇ ਹੋਏ?" ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ—ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਅਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ 'ਅਨੰਤਰਾ' ਨਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ, ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ। ਅਤ੍ਰਿ ਜੀ ਨੇ ਮਨ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਤ੍ਰਿ ਜੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਥਿਰ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸੋਮਾ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸੋਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਅਤ੍ਰਿ ਜੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਗਿਆ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਨੂਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ—ਚਲ ਅਤੇ ਅਚਲ—ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਥਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ (ਦਿਸ਼ਾ-ਦੇਵੀਆਂ), ਜੋ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਤ੍ਰਿ ਜੀ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਅੰਕੁਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਪਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਉਸ ਅੰਕੁਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਅੰਕੁਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦ-ਤੱਤ ਦੀ ਰਥ ਤੇ ਬਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ—"ਇਹ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਵੇ।" ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ, ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਸਧਾਰਣ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਛੱਤ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕ ਦਿਵਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਉੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੱਧ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਮਾ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਗੋਲਕ (ਚੰਦ੍ਰਮਾ) ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਤੇ ਰਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਤੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਘਟਦਾ-ਵੱਧਦਾ ਹੈ। ਦਕ੍ਸ਼, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸਤਾਈ (27) ਧੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਧੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵਾਰੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਠੰਡੀ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੋਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਗਹਿਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ, ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਸੋਮਾ ਨੇ ਵਰ ਮੰਗਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੇ।" "ਮੇਰੇ ਘਰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਜੀਵ ਸਿੱਧਾ ਮੇਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਨ।" "ਸ਼ਿਵ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ, ਸਾਡੇ ਰਾਖੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋਣ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਅਤ੍ਰਿ ਹੋਤ੍ਰ ਬਣੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਧਵਰਯੂ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਦਗਾਤਾ, ਤੇ ਹਰੀ ਆਪ ਨਿਗਰਾਨ ਬਣੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹੋਏ। ਇਹ ਰਾਜਸੂਯ ਦੀ ਵਿਧੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਸੂ ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵ ਅਧਵਰਯੂ ਬਣੇ। ਸੋਮਾ ਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਯਜਨ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਮਾ ਨੇ ਉਹ ਅਸਧਾਰਣ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਨਿਤੰਬਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਾਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਕਾਰਨ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਫੁੱਲ ਤੋੜਦਿਆਂ ਹੀ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਮੋਹਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਈ। ਇੱਥੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਤਾਰਾ ਵੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਪਈ, ਨ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਸਕੀ, ਨ ਕੋਈ ਆਨੰਦ ਲੈ ਸਕੀ—ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੋਮਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਿਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਤਾਰਾ ਨਾਲ ਗੁਜਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਪਰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਾਰਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜੁੜ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਜਹਿਰੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪੁਚਾ ਸਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਅਜਮਾਏ, ਜਾਦੂ-ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਕੀਤੇ, ਪਰ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ (ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ) ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਨਾ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ, ਸੋਮਾ ਨੇ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਾਪਸ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਮਦੇਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ ਰੁਦਰ ਚਰਨ ਚੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਸਨੇਹ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਵਜੋਂ, ਭੂਤਾਂ ਤੇ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਚਲ ਪਿਆ। ਜੰਗ ਲਈ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸੋਮਾ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦਾ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰਾ ਤੀਜੇ ਨੇਤਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗਣਪਤੀਆਂ ਦੇ ਛਿਆਸਠ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ। ਯਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਿਛੇ ਆਏ। ਵਟਾਲ, ਯਕ੍ਸ਼, ਸਰਪ, ਕਿੱਨਰ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਹੋਰ, ਇੱਕ ਪਦਮਾ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਸੋਮਾ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੱਧ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਲੱਖ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਨੀ, ਮੰਗਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਫਿਰ, ਸੱਤੋ ਲੋਕ, ਧਰਤੀ, ਜੰਗਲ, ਮਹਾਂਸਾਗਰ—all ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਿਨਾਕਧਾਰੀ, ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਮਹਾਂਅੱਗ ਨਾਲ ਲਸਲਸਾ ਰਹੇ, ਤੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।