ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ, ਅਨੂਹਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਮਲ-ਜਨਮ ਗ੍ਰਾਂਡਸਾਇਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉੱਚੇ ਭਾਵ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ—ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।” ਅਨੂਹਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਰਮਵਾਨ, ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਗਰਣੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਯੋਗੀ ਹੋਵੇ।” ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਉੱਥੇ ਹੀ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਅਨੂਹਾ ਦੇ ਘਰ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ, ਦਯਾ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਯਾਲੂ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬਾਂ ਦਾ ਸਾਹਿਬ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇਹ ਯੋਗੀ ਆਤਮਾ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਚੀਟੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਚੀਟੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਚੀਟੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸਨਨਤੀ, ਨੇ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਹੱਸੇ ਕਿਉਂ? ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ।” ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਹਾਸਾ ਚੀਟੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਸੁਆਦ-ਰਹਿਤਤਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।” “ਇਸ ਹਾਸੇ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਹੀ ਇੱਥੇ ਹੱਸਿਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਇੱਕ ਮਰਤਿਆ ਨੂੰ ਚੀਟੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਿਵੇਂ ਪਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ?” “ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਹੋਰ ਕੀ ਕਹਿਣਾ?” ਰਾਜਾ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਅਰਥ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ੁੱਧ ਰਹਿ ਕੇ, ਵ੍ਰਤ ਕੀਤਾ। ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿੱਖ ਲਵੇਗੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਾਪਤਾ ਹੋ ਗਏ। ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਅੱਗੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕੁਰੂਜਾਂਗਲਾ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਾਸਪੁਰ ਦੇ ਦਾਸ, ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਹਿਰਣ, ਸੱਤ ਚੱਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ, ਤੇ ਮਾਨਸਸਰਸ ਦੇ ਸਿੱਧ—” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੈ ਗਿਆ; ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ। ਬਾਭਰਵਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ-ਸ਼ਾਸ਼ਤਰ ਦਾ ਲੇਖਕ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਚਾਲਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸ਼ਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਸੀ। ਪੁੰਡਰੀਕ ਵੀ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਵੇਦ-ਗਿਆਨ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰਕ, ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪੈ ਗਿਆ। “ਅਫਸੋਸ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਕਰਤਵਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਵਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ!” ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਕਈ ਸ਼ਾਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਕਈ ਪਿੰਡ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਸ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਨ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਨੂੰ ਰਾਜਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ; ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਯੋਗੀ, ਮਾਨਸਸਰਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿਚ— ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਤੇ ਹੋਰ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਨਿਮਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਹਾ, “ਰਾਜ-ਯੋਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਫਲ, ਜੋ ਚਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੋਇਆ।” “ਇਹ ਸਾਰਾ ਫਲ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਰੰਧਰ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦਾਦਾ-ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਉਮਰ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਾਜ ਭੀ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨਤਾ—ਜੇ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਦੁਜਾ-ਜਨਮਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਕਰੋੜ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?” ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਪੁਸ਼ਕਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਉੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਣੰਤ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਹੈ।” “ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਦਾ, ਲਲਿਤਾ, ਤੇ ਮਾਯਾਪੁਰੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਮਿਤ੍ਰਪਦ, ਤੇ ਉੱਤਮ ਕੇਦਾਰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ। ਗੰਗਾਸਾਗਰ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ, ਤੇ ਸ਼ਤਦ੍ਰੁ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾ ਵੀ।” “ਨੈਮੀਸ਼ਾ ਵੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਅਨਾਦੀ ਗੰਗਾ ਗੋਮਤੀ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਯਜ੍ਯਵਰਾਹਾ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਸੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਹਰਾ, ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” “ਉੱਥੇ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਕਿਨਾਰਾ ਨੇਮੀ ਨੇ ਘਿਸਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣਯ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਤੀਰਥ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ ਤੇ ਵਾਰਾਹ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਉੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਕੋਕਾਮੁਖਾ, ਇੰਦਰਮਾਰਗ, ਤੇ ਪਿਤ੍ਰਤੀਰਥ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਵਿਕਲ ਜਨਮ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ, ਵੀ ਉੱਤਮ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ।