ਪੁਲੱਸਤ੍ਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਜਨਮੇ। ਇਹ ਚਕਰਵਾਕ, ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ—ਵਿਦਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ। ਨਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਪਾਸੇ ਮੁੜ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਖਦੇ, 'ਅਸੀਂ ਉੱਚਤਮ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸੁਦਰੀਦ੍ਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸਨ, ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਮੈਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਇਹ ਅਧਰਮ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਗਰੀਬ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਚਲੇ ਜਾਵੋਗੇ, ਮੇਰਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ?' ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੰਦ ਲਈ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਪਾਠ ਕਰੋਗੇ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇਵੇਗਾ। ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਾਸਪੁਰ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਕਲੰਜਰ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਮਾਨਸਾ ਦੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹਨ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬੁੱਢਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਨੂਹਾ ਨਾਮਕ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਵਰਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਨ, ਵਰ ਮੰਗੋ।' ਰਾਜਾ ਅਨੂਹਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ, ਸ਼ੂਰਾ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ।' ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੈਥੇ ਹੋ ਜਾਵੇ।' ਫਿਰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ, ਉਹ ਅੰਤਧਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਅਨੂਹਾ ਦੇ ਘਰ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਯੋਗੀ-ਸਵਭਾਵ ਰਾਜਾ, ਨੇਕ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੁਰਦਿਆਂ, ਇੱਕ ਚੀਟੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਚੀਟੀਆਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਵਿਲੱਖਣ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਨਨਤੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਕਿਉਂ ਹੱਸੇ? ਮੈਂ ਇਹ ਹੱਸਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ।' ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਖ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਹਾਸਾ ਚੀਟੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣ ਕੇ ਆਇਆ, ਜੋ ਰਸ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸੀ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਣੀ ਨੇ ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ। ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਇੱਥੇ ਹੱਸਿਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ਮਾਨਵ ਚੀਟੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ?' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਰਥ ਜਾਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਹਾ। ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਿਆ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਸਿੱਖ ਲਵੇਗੀ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਅੰਤਧਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀਆਂ ਰਾਣੀ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕੁਰੂਜਾਂਗਲ ਦੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਾਸਪੁਰ ਦੇ ਦਾਸ, ਕਲੰਜਰ ਦੇ ਹਰਣ, ਮਾਨਸਾ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਸੱਤ ਚਕਰਵਾਕ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਿੱਧ—ਇਹ ਸਭ ਉੱਤਮ ਜੀਵ ਹਨ।' ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਭਰਵਯ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦਾ ਲੇਖਕ ਸੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਾਲਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ। ਪੁੰਡਰੀਕ ਵੀ, ਜੋ ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਵੇਦ ਗਿਆਨ ਦਾ ਵਧਾਵਾ ਸੀ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਹਾਏ! ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਕਰਕੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਝ ਗਏ ਹਾਂ!' ਇਉਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ੍ਰਾਧ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੱਡੀ-ਵੱਡੀ ਕਰਕੇ ਸਲਾਹਾਂ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਨ ਉੱਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਕ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਯੋਗੀ, ਮਾਨਸਾ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਨਿੰਦਾ-ਰਹਿਤ, ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਨਿਮਰ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਸਭ ਰਾਜ-ਯੋਗ ਦੇ ਫਲ, ਜੋ ਲੋੜੀਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲੇ ਹਨ।' ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ, ਜੋ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਰੰਧਰ ਰਾਹੀਂ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਸੁਖ, ਮੁਕਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਰਾਜ—all ਕੁਝ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨਤਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਦਵਾਨ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਕਰੋੜ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।