ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਜੀਵ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਲੇ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸੁੰਦਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋ?" ਉਹ ਜੀਵ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਪ ਰਹੀ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਕਿਉਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਠੱਗਣ ਵਾਲੇ? ਤੁਸੀਂ ਮਿੱਠਾ ਲੱਡੂ ਖਾ ਲਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ।" ਚੀਟੀ ਨੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੇਰੀ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਸੋਹਣੀਏ। ਮੈਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਸੋਹਣੀ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਏ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਛੁਹਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਿਵਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ, ਸੋਹਣੀ ਜੰਘਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਪੀ ਲੈ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਚਾਂਦ ਵਾਂਗ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।" ਚੀਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮੋਹਨ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ, ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਹਾਰਾਜ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਕਿਵੇਂ ਆਈ? ਚਕ੍ਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਉਹ ਚਾਰਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਕਿੱਥੋਂ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਉਹ ਕਿਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ?" ਪੁਲਸਤਯ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਨ, ਚਕ੍ਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਉਹ ਇੱਕ ਬੁੱਢੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ—ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ, ਨੈਤਿਕ, ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ। ਨਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੁਆਰਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਤਪੱਸਿਆ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।" ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦਰੀਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪੱਸਵੀ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ? ਇਹ ਤਾ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੁੱਢੇ, ਗਰੀਬ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋ—ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਚਲੇ ਜਾਵੋਗੇ, ਮੇਰਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ?" ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਪਿਉ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਵਚਨ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਪਾਠ ਕਰੋਗੇ। ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਸ਼ਾਪੁਰ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਜਾਨਵਰ, ਅਤੇ ਮਾਨਸਾ ਦੇ ਚਕ੍ਰਵਾਕ ਪੰਛੀ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਣਗੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁੜ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬੁੱਢਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਅਨੂਹਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਾ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜੰਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਵਰ ਮੰਗੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਗੋ।" ਅਨੂਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੋ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਵੀਰ, ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਗੀ ਹੋਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇ ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਹੋਵੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਜਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਯਾਲੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਆਤਮਾ, ਚੀਟੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਮੁਸਕੁਰਾਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਚੀਟੀ ਨੇ, ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਅਚਾਨਕ ਕਿਉਂ ਹੱਸ ਪਏ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ, ਐਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੱਸੇ ਹੋ।" ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਇਹ ਹਾਸਾ ਚੀਟੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਇਆ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਦੀ ਕਮੀ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ। ਸੋਹਣੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀਏ, ਇਸ ਹਾਸੇ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ। ਮੈਂ ਹੀ ਇੱਥੇ ਹੱਸਿਆ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗਾ। ਮਾਨਵ ਆਦਮੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਚੀਟੀਆਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹੱਸਿਆ ਹੈ—ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ?" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਭੇਦ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ। ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਬੁੱਢੇ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲੋਂ ਜਾਣ ਲਵੇਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਇੱਕ ਬੁੱਢੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਅਤੇ ਬੋਲਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕੁਰੂਜਾਂਗਲ ਦੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦਾਸਪੁਰ ਦੇ ਦਾਸ, ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਹਿਰਣ, ਮਾਨਸਾ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਸੱਤ ਚਕ੍ਰਵਾਕ ਪੰਛੀ, ਅਤੇ ਮਾਨਸਾ ਸਰਸ ਦੇ ਸਿੱਧ—ਇਹ ਸਭ..." ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਖ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਗਈ। ਬਾਭਰਵਯ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥ ਦਾ ਲੇਖਕ ਸੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਚਾਲਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ ਅਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਸੀ। ਪੁੰਡਰੀਕ ਵੀ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਵੇਦ ਗਿਆਨ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਸੀ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਯਾਦ ਆਉਣ ਤੇ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ, ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ-ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੂਹਾਨੀ ਅਤੇ ਦਯਾ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਸੰਤੁਲਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।