ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਗਾਇ ਨੂੰ ਖਾ ਗਏ। ਉਹ ਇਸ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਡਰ ਰਹਿਤ ਸਨ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮਰ ਗਏ ਅਤੇ ਦਸ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹਿਰਣ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਏ। ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਰਨ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਨਸਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਯੋਗੀ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਕਰਮ ਸਨ: ਸੁਮਨਸ, ਕੁਸੁਮਾਵਾਸੁ, ਚਿੱਤਦਰਸ਼ਿਨ, ਸੁਦਰਸ਼ਿਨ, ਗਿਆਤਾ, ਗਿਆਨਸਿਆ ਅਤੇ ਪਾਰਗਾ। ਇਹ ਸੱਤ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ, ਮਨ ਅਡੋਲ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਨੂਹਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਨੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਪੰਚਾਲਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਲ ਜੀਵ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਬਹੁਤ ਵਾਹਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦਾ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਨੇ ਦੋ ਹੋਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵਾਹਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਮੰਤਰੀ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿੱਭਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰੀ ਬਣੇ; ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਮ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਸੀ। ਉਹ ਦੋ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁੰਡਰੀਕ ਅਤੇ ਸੁਬਾਲ ਸਨ; ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਨੂੰ ਕਮਪਿਲਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਪੰਚਾਲਾਂ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਯੋਗ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੁਦੇਵ ਦੀ ਧੀ, ਸੰਨਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਕਪਿਲਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੀ। ਪਿਤਰ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ ਗਈ। ਉਸ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਕੀੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਨਰ ਕੀੜਾ, ਮਾਦਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਲੇ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ, ਹਲਕੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ: "ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਕਮਰ ਤੋਂ ਪਤਲੀ, ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ, ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਚਾਲ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਰੰਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ। ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਗੁੜ ਤੇ ਚੀਨੀ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗਦਾ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਖਾਂਦਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਖਾਂਦੀ; ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਕਰਦੀ; ਜਦ ਮੈਂ ਦੂਰ ਜਾਂਦਾ, ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ; ਜਦ ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਡਰ ਜਾਂਦੀ।" "ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦੀ ਹੈ? ਦੱਸ, ਸੁੰਦਰਏ!" ਮਾਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ: "ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ, ਝੂਠੇ?" "ਤੂੰ ਮਿੱਠਾ ਚੂਰਾ ਖਾ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ; ਤੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਦੂਜੀ 'ਤੇ ਮੋਹ ਲਾ ਲਿਆ।" ਚੀਟੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਸੋਹਣੀਏ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਸੋਹਣੀਏ।" "ਮੈਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਪ੍ਰੇਮਵਤੀਏ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਛੁਹਦਾ ਹਾਂ, ਸੱਚੀ—ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ; ਜੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀ ਲਿਆ ਕਰ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਚੰਦਰਮਾ ਵਰਗਾ ਤੇ ਅੰਬ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਦਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਚੀਟੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ-ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ, ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਹੌਲੀ ਹੱਸਿਆ। ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲ ਚਾਲ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਦਾ ਬਣਿਆ?" "ਉਹ ਚਾਰ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ? ਦੱਸੋ, ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਗੁਣ ਕੀ ਹਨ?" ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਜਨਮੇ।" ਉਹ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਤਚਿੱਤ, ਵਿਦਵਾਨ, ਉੱਚ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਤਪस्या ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਕਰਮ, ਉਹ ਗਰੀਬ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਅਤੇ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤਪस्या ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਸਰਵੋਤਮ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵਾਂਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਦਰੀਦ੍ਰਾ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਦੁਖੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ: "ਇਹ ਕੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ? ਇਹ ਅਧਰਮ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ," ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਗਰੀਬ, ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੋ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਕੀ ਬਣੇਗਾ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਚਲੇ ਜਾਵੋਗੇ?" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਜੀਵਿਕਾ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਿਤਾ; ਸਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੋ। ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇਗਾ।" "ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੌਲਤ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇਵੇਗਾ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਪਾਠ ਕਰੋਗੇ। ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਦਸ਼ਾਪੁਰਾ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ—" "ਕਾਲੰਜਰ ਦੇ ਜੀਵ, ਅਤੇ ਮਾਨਸਾ ਦੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ—" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਤਪस्या ਲਈ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ। ਭਾਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਅਨੂਹਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਪੰਚਾਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ।