ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ; ਹੁਣ ਪਿੰਡ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਜੁੜ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ, ਤ੍ਰਿਪਿੰਡ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਇਕੋਦਿਸ਼ਟ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕੋਦਿਸ਼ਟ ਰਸਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਾਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦਾ ਹਤਿਆਰਾ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਪਰਵਣ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਮਨ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਿਤ੍ਰ-ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਰਸਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਮਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਿਯਮਿਤ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਗ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰੇ। ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਪਿਤ੍ਰ ਦੀ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਮੁਕਤੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਬਚਤ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਚੌਥੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਬਚਤ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਤਵਾਂ, ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਪੀੰਡਾ ਸਾਤ ਪੂਰਵਜ ਹਨ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਕੌਣ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤ੍ਰ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਕੋਈ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਭੇਟ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਪਿਤ੍ਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੋਵੇਂ ਗੁਣ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਭੋਜਨ ਕਿਵੇਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ? ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਵਸੁ ਹਨ, ਦਾਦਾ ਰੂਦ੍ਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਰ-ਦਾਦਾ ਆਦਿਤਿਆ ਹਨ—ਵੈਦਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ। ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਿਤ੍ਰ-ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਥਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ, ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਿਵ੍ਯ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੈਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਰਸ ਭੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਸ਼ੂ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਘਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼੍ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਯਕਸ਼ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਮਾਸ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦਾਨਵ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਬਣਦੀ ਹੈ; ਪਿਤ੍ਰ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਲਹੂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਭੋਜਨ-ਪਾਨ ਆਦਿ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਔਰਤਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਸੁਖ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਖਾਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਨ, ਧਨ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਸਿਹਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦਾ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੈ। ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਗਿਆਨ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸੁਖ, ਅਤੇ ਰਾਜ-ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਸਭ ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਪੰਜ ਪੀੜੀਆਂ ਦੀ ਜੁੜਾਈ ਨਾਲ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਕਿਵੇਂ ਉੱਤਮ ਯੋਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ? ਅਤੇ ਪੰਜ ਜਨਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਰਮ ਦੀ ਖਪਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ? ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕੌਸ਼ਿਕ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਰੂਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਸੀ, ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਕਰਤਬ ਵੀ ਸੁਣੋ: ਸਵਸ੍ਰਪ, ਕਰੋਧਨ, ਹਿੰਸ੍ਰ, ਪਿਸ਼ੁਨ, ਅਤੇ ਕਵੀ; ਵਾਗਦੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਪਿਤ੍ਰਵਰਤਿਨ—ਇਹ ਸਭ ਗਰਗ ਦੇ ਚੇਲੇ ਬਣੇ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਅਕਾਲ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਸੁਕਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਗਰਗ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਓ, ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਵਾਂ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਭਰਾਏ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਇਹ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਜਾਵੇ।" "ਜੇ ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਪਾਪ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤ੍ਰਵਰਤਿਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਰਸਮ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ; ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਭਾਗ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਪਿਤ੍ਰ ਭਾਗ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਧ-ਦਾਤਾ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ, "ਗਾਂ ਨੂੰ ਬਾਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਵਛਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸੱਤ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਵੇਦ-ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸਨ, ਉਸ ਕਰੂਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਮਰੇ ਅਤੇ ਦਸ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਏ; ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਵਿਰਾਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡਿਆ; ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ। ਫਿਰ, ਉਹ ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਹਿਰਣ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਏ; ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡਿਆ। ਮਰਨ ਸਮੇਂ, ਮਨ ਵਿਰਾਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਾਨਸਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਯੋਗੀ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਕਰਤਬ: ਸੁਮਨਸ, ਕੁਸੁਮਵਸੁ, ਚਿਤਦਰਸ਼ਿਨ, ਸੁਦਰਸ਼ਿਨ, ਗਿਆਤਾ, ਗਿਆਨਸਿਆ, ਅਤੇ ਪਾਰਗਾ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾਏ ਲਈ ਭਗਤ, ਇਹ ਸੱਤ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ, ਅਸਥਿਰ ਮਨ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਯੋਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਪਤ ਅਨੂਹਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਲ-ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਪੰਚਾਲ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਧਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਰਾਜ-ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਪਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤ ਕਰਦਾ; ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਹੋਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਧਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪੰਜ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਕਰਮ ਦੇ ਖਪਤ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਉੱਤਮ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਗਈ।