ਪਾਰਵਤੀਯ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦ੍ਵਿਜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਕ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ ਗਿਆਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਇਕੋਦਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਹਵਾਨੀ ਹੋਵੇ, ਨ ਅੱਗ ਦੀ ਹਵਨ—ਜਿਵੇਂ ਵਿਧਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਮ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਾਸਨ, ਇੱਕ ਅਰਘਯ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੀ ਗੋਲੀ) ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। 'ਉਹ ਆਉਣ' ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ, ਤਿਲ ਮਿਲੀ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਮਾਪਤੀ ਤੇ ਵਿਦਾਈ 'ਸਵਸਤੀ' ਕਹਿ ਕੇ, 'ਇਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੋਰ ਵਿਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਚੱਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ ਦੇ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਵੱਖਰਾ ਪਲੰਗ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਨੁੱਖੀ ਮੂਰਤੀ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਇਕ ਦ੍ਵਿਜ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਸਮੇਤ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਲੰਗ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਮਿਲਿਆ ਮਧੁਪਾਰਕ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਹੱਡੀ ਦਾ ਛੋਟਾ ਟੁਕੜਾ, ਬਰੀਕ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦ੍ਵਿਜ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪਿਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਪਾਰਵਤੀਯ ਦ੍ਵਿਜਾਂ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦ੍ਵਿਜਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁਚਿਤ ਪਲੰਗ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇ ਅਜਿਹਾ ਪਲੰਗ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵੇਦ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਅਜਿਹੇ ਪਲੰਗ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਅਜਿਹਾ ਪਲੰਗ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਬੁਣਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਵੇਂ ਸ੍ਰਾਧ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਮਨਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਸਦਾ ਕਰਤਵ ਹੈ ਕਿ ਕਰਮ ਕਰਣ। ਉੱਤਮ ਭਗਾ ਤੇ ਸੁਭ ਗਾਯ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਫਲ ਭਰੇ ਹੋਣ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ, ਤਿਲ ਮਿਲੀ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਰ ਪਰਵਣ ਸ੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਗਲੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੇ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਹਵਾਨੀ ਕਰਨੀ ਤੇ ਵਿਅਕਤੀਕ ਪਿਤਰ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਦਰਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਪਾਤਰ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਿਲ ਹੋਣ। ਅਰਘਯ ਲਈ, ਵਿਅਕਤੀਕ ਪਾਤਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਉਣਾ; ਫਿਰ, ਚਾਰ ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ) ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਣ। 'ਇਹ ਬਰਾਬਰ ਹਨ' ਕਹਿ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣਾ, ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਘਯ ਭੇਟ ਕਰਨਾ। ਚੌਥਾ, ਪਿਤਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੀ ਅਮਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ; ਪਿੰਡ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਜੁੜ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਗ੍ਰਹਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਿੰਡ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਇਕੋਦਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਕਰਨਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਕੋਦਿਸ਼ਟ ਕਰਮ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰ-ਘਾਤੀ ਅਤੇ ਭਰਾ-ਘਾਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਪਰਵਣ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਤ-ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਵਿਧੀਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਮ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਕੇ, ਰੁਟੀਨ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਹਵਨ ਕਰੇ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਨਾਲ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਅਕਤੀਕ ਪਿਤਰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੁਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਝਾੜ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਚੌਥੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਭਾਗ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਤਵਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ; ਸਪੀੰਡਾ ਸੱਤ ਪਿਤਰ ਹਨ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਲੋਕ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭੇਟ ਕਰਣ? ਕੌਣ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭੇਟਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਦ੍ਵਿਜ ਧਰਤੀ ਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕੀ ਹੁੰਦਾ? ਪਿਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਕਿਵੇਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ? ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਰ ਵਸੁ ਰੂਪ ਹਨ, ਦਾਦਾ ਰੁਦ੍ਰ ਹਨ। ਪਰ-ਦਾਦਾ ਆਦਿਤ੍ਯ ਹਨ—ਵੇਦਿਕ ਪਰੰਪਰਾ ਇਉਂ ਦੱਸਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹਨ। ਸ੍ਰਾਧ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਮੰਤਰ ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ ਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਵਤਾ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਵੰਸ਼, ਤੇ ਥਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦਿਵ੍ਯ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਿਛੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਦੈਤ੍ਯ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਭੋਗ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਸ਼ੂ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਘਾਸ; ਸ੍ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਜਨ, ਹਵਾ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਯਕ੍ਸ਼ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਪੀਣ; ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਮਾਸ; ਦਾਨਵ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੀਣ; ਪ੍ਰੇਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਖੂਨ ਤੇ ਪਾਣੀ। ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਗਾਂ; ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਲਈ, ਸੁਖ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ; ਹੋਰਾਂ ਲਈ, ਖਾਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ। ਇਹ ਦਾਨ, ਦੌਲਤ, ਰੂਪ ਤੇ ਸਿਹਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ; ਇਹ ਸ੍ਰਾਧ ਦਾ ਫੁੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਫਲ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ। ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪੁੱਤਰ, ਦੌਲਤ, ਗਿਆਨ, ਸਵਰਗ, ਮੁਕਤੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਪਿਤਰ-ਸਮੂਹ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਨ। ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਪੜ੍ਹਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਬੰਧਤਾ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਬ੍ਰਹਮ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।