ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਨੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਧ ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ (ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ) ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਆਦਿਕ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਿਲਕ ਦੀ ਰਸਮ ਜੌਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਵਾਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਆਮ ਸ਼ਰਾਧ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਧੀ-ਸ਼ਰਾਧ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਣ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਦਾਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਰਮ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਈਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਖਾਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਕੀ ਹਨ, ਇਹ ਸਮਝ ਲਵੋ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਮ੍ਰਿਤਕ-ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦੱਸ ਦਿਨ ਹੈ, ਖੱਤਰੀ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ, ਵੈਸ਼ ਲਈ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਮਹੀਨਾ ਹੈ। ਦੂਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਵੀ ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪਿੰਡ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਾਥੇਯ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਯਮਪੁਰੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਦੁੱਧ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਗਿਆਰਵੇਂ ਦਿਨ, ਗਿਆਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੁਲ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਈਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਆਹਵਾਨਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ, ਇਕ ਅਰਘਯ ਅਤੇ ਇਕ ਪਿੰਡ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਉਹ ਆਉਣ' ਕਹਿ ਕੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਅਰਪਣ ਕਰੋ। ਅੰਤ ਤੇ 'ਸਵਸਤੀ' ਆਖੋ ਅਤੇ ਵਿਦਾਈ ਸਮੇਂ 'ਇਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ' ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰੋ। ਹੋਰ ਵਿਧੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਮਹੀਨਾ ਇਹ ਰਸਮਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ ਨਵਾਂ ਪਲੰਘ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮੂਰਤੀ, ਫਲਾਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਿਓ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਲੰਘ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਮਿਲਾ ਕੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦਿਓ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਮੱਥੇ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦਾ ਛੋਟਾ ਟੁਕੜਾ, ਪੀਸ ਕੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਅਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਪਿਲਾਓ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਪਰਵਤੀਆ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੁਜਾ ਜਨਮੇ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਪਲੰਘ ਹੀ ਵਰਤੋ, ਮਲਿਨ ਪਲੰਘ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਮਲਿਨ ਪਲੰਘ ਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੁੜ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ। ਵੇਦ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸੇ ਪਲੰਘ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਐਸਾ ਪਲੰਘ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਦਾ ਭੋਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਿਨਾ ਜਾਣੇ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਵੇਂ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਰੱਖੋ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਕਰਤਵ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਨਿਯਮਿਤ ਕਰਣ। ਨਾਂਲ ਹੀ, ਵਛੜਾ ਛੱਡੋ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰੰਗ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੋ। ਇਕ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਨਾਜ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਫਲ ਭਰੇ ਹੋਣ, ਇਕ ਸਾਲ ਲਈ ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਿਲ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਓ। ਜਦ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੋ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮ੍ਰਿਤਕ ਪਿਤਰ ਪਰਵਨ ਸ਼ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਈ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਰਸਮ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰੋ। ਚਾਰ ਪਾਤਰੇ, ਸੁਗੰਧ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰੋ। ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਅਰਘਯ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿਓ। ਫਿਰ ਚਾਰ ਪਿੰਡ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰੋ। 'ਇਹ ਸਭ ਬਰਾਬਰ ਹਨ' ਕਹਿ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੋ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅਰਘਯ ਦਿਓ। ਚੌਥਾ ਪਿਤਰ, ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ ਆਦਿਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਹੁਣ ਉਹ ਪਿੰਡ ਸਿਰਫ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ, ਗ੍ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨਾਂ ਤੇ ਤ੍ਰਿਪਿੰਡ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੋ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ ਈਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਈਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਸ਼ਰਾਧ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰ-ਘਾਤੀ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ ਪਰਵਨ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੀਵੀਂ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਸਵਰਗ ਮਾਰਗ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਤ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਧੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਮ ਸ਼ਰਾਧ ਅਤੇ ਨਿਯਮਿਤ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਅਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਜਦ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਤਿੰਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਝਾੜੂ ਨਾਲ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਚੌਥੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤਿੰਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿੰਡ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਪਿਤਰ ਸਪੀੰਡਾ ਹਨ। ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਕਿਵੇਂ ਭੇਟਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ? ਕੌਣ ਪਿਤਰ-ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਇਹ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਪੁਲਸਤਿਆ ਜੀ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਪਿਤਰ ਵਾਸੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਦਾਦੇ ਰੁਦ੍ਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।