ਪੁਰਾਣਕਾਲ ਤੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਹ ਪੋਸ਼ਣ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਕੋਈ ਵਰਤ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਇਸਤਰੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸਥਾਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਜਲਪਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ 'ਸੁਭ ਹੋਵੇ' ਐਸਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਕੁਸ਼ਾ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਾਹਰਲੇ ਪਾਸੇ ਆਠ ਕਦਮ ਚੱਲ ਕੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੁੜ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਦਿਨਚਰੀਆ ਅਰਪਣ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਨੌਕਰਾਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਪਨੀਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਇਹ ਆਮ ਸ੍ਰਾਦਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਉਹ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਕਰੇ, ਤਦ ਵੀ ਯੋਗ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਇਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਅਮਾਂਤਰਕ ਸ੍ਰਾਦਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਤੀਜਾ ਸ੍ਰਾਦਧ, ਵ੍ਰਿੱਧਿ-ਸ੍ਰਾਦਧ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਮੌਕੇ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਉਹਾਰਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮਾਰੋਹਾਂ, ਯਜਨਾਂ, ਵਿਆਹਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੌਕਿਆਂ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਦੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਦੀ ਵੀ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਫਲ ਤੇ ਜਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਿਆਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੇ ਲੱਡੂ) ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਹਨ; ਜਦ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਅਰਘਯਾ (ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ) ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੌ ਨਾਲ ਤਿਲਕ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਾਰਜ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਮੰਗਲਕਾਮਨਾਵਾਂ ਦੀ ਪਾਠ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਕਰਵਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸ਼ੂਦਰ ਵੀ ਆਮ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿੱਧਿ-ਸ੍ਰਾਦਧ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਆਦਰ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਇੱਛਤ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਪੁਲਸਤਯ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਹ ਏਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਸ੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਿਖਾਈ ਸੀ—ਜਦ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਚਤਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਕੀ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਮ੍ਰਿਤਕ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸ਼ੁੱਚਤਾ ਦਸ ਦਿਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਖ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ; ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨ; ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ, ਸਪੀੰਡਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ। ਦੂਰਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਚਤਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਨਿਯਮ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਹੱਡੀਆਂ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੇ ਲੱਡੂ) ਅਰਪਣ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਪਾਥੇਯਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਆਤਮਾ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਯਮਪੁਰੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋਵੇ। ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ, ਗਿਆਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਚਤਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਏਕੋੱਦਿਸ਼ਟ ਸ੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਨ ਤਾ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਆਵਾਹਨ ਹੈ, ਨ ਅੱਗ ਦਾ ਹੋਮ। ਇਸ ਸ੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸਨ, ਇੱਕ ਅਰਘਯਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਨਿਯਤ ਹੈ; 'ਉਹ ਆ ਜਾਵੇ' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਿਲ ਵਾਲਾ ਜਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਤੇ ਅਤੇ ਵਿਦਾਈ ਸਮੇਂ 'ਸੁਭ ਹੋਵੇ' ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ 'ਇਹ ਪਸੰਦ ਆਵੇ' ਐਸਾ ਮਨੋਰਥ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਵਿਧੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗੇ ਹੀ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਸਭ ਰੀਤਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਸ਼ੁੱਚਤਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦਿਨ, ਵੱਖਰਾ ਖੱਟ (ਬਿਸਤਰਾ) ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋਨੇ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁਤਲਾ, ਫਲ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਦੋਜਾਤੀ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੱਟ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ ਤੇ ਦੁੱਧ ਮਿਲਾ ਕੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੱਥੇ ਦੀ ਹੱਡੀ ਦਾ ਛੋਟਾ ਟੁਕੜਾ ਬਰੀਕ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੁਜਾਤੀ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਿਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਪਰਵਤੀਆ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿਯਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉੱਤਮ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਖੱਟ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਖੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ; ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਖੱਟ ਹਰ ਥਾਂ ਨਿੰਦਤ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਅਜਿਹਾ ਖੱਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਬੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਵਲੋਂ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਛੂਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਨਰਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਵੇਂ ਸ੍ਰਾਦਧ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੰਦਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਕਰਤਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਣ; ਨਾਂਲ ਹੀ, ਬਲਦ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਅਤੇ ਸੁਭ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਜਲਪਾਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਫਲ ਭਰੇ ਹੋਣ, ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ, ਤਿਲ ਵਾਲੇ ਜਲ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਦ ਸਪੀੰਡਿਕਰਨ ਸ੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਤਰ ਪર્વਣ ਸ੍ਰਾਦਧ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਾਲੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਗ੍ਰਿਹਸਥੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਪੀੰਡਿਕਰਨ ਸ੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਹੋਵੇ। ਉਥੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਛੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਦਰਜਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਪਾਤ੍ਰ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਗੰਧ, ਜਲ ਅਤੇ ਤਿਲ ਹੋਣ। ਅਰਘਯਾ ਲਈ, ਵਿਛੜੇ ਹੋਏ ਦਾ ਪਾਤ੍ਰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਪਿੰਡ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੇ ਹਨ। 'ਇਹ ਸਭ ਬਰਾਬਰ ਹਨ' ਕਹਿ ਕੇ, ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣਾ ਅਤੇ ਦੋ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਅਰਘਯਾ ਪਹਿਲਾਂ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਚੌਥਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਪਿਤਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅਗਨਿਸ਼ਵਾਤ ਆਦਿਕ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।